Δίκτυο

Ζήτημα ενστίκτου…
Δημήτρης Δανίκας

Ούτε ειδικός, ούτε μουσικοκριτικός. Απλός ακροατής. Και σταθερός θαυμαστής της Χαρούλας, της πρώτης λαϊκής φωνής. Μία λοιπόν η ένστασή μου. Από την παράσταση στο «Παλλάς» της Βουκουρεστίου. Γιατί, βρε παιδάκι μου, υπονομεύεις το χάρισμά σου; Γιατί να επιδιώκεις την αυτοκαταστροφή σου; Το εξηγώ για να μην παρεξηγηθώ. Όπως το καταλαβαίνω εγώ. Το μέγιστο πλεονέκτημα της Αλεξίου είναι το ένστικτο, η δύναμη, η μοναδικότητα, το χρώμα, το αίσθημα που εκτινάσσεται και αιχμαλωτίζει την ψυχή σου. Γυμνό, απέριττο, καυτό, φυσικό. Αυτό το ακατανίκητο πλεονέκτημα των μεγάλων ερμηνευτών. Και κάτι ακόμα. Εντελώς θεατρικό. Ουδεμία σχέση η Αλεξίου με show woman που με την εμφάνισή της θα σκίσει στη σκηνή. Επομένως, η φωνή είναι εκείνη που από μόνη της σκηνοθετεί κάθε παράσταση μουσική. Κι όμως, δεν ήταν εκεί. Με το ένα πόδι από εδώ και με το άλλο στο προσχεδιασμένο θεατρικό. Αιχμάλωτη μιας κάποιας σκηνοθεσίας επί χάρτου που την περιόριζε σε ρόλο αμηχανίας. Επομένως, ίχνη Χαρούλας. Ψήγματα λαϊκής φωνής.

Ελάχιστες οι στιγμές ανάτασης μοναδικής. Στη θέση της;

Στον διάολο η εξωτερική σκηνική παρουσία. Στα σκουπίδια οι τάχα μου ανησυχίες. Η φωνή της πρέπει να ελευθερωθεί. Χαρούλα μου. Σεναριογράφος, σκηνοθέτης, πρωταγωνιστής και τα τρία μαζί, είσαι εσύ. Ακολούθησε το ένστικτό σου και δώσ΄ τα όλα στη σκηνή. Με αγάπη αληθινή!


… και άποψης
Χάρη Ποντίδα

Αν μου έλεγε κάποιος ότι η «Ρόζα» ( η ναζιάρα) μπορεί να παιχτεί με παραμορφώσεις- στο μπάσο ήταν; στο βιολί;και με τα ντραμς να παίρνουν φωτιά μέσα σε έναν διονυσιακό ηλεκτρικό ήχο, θα έλεγα αποκλείεται. Με την Αλεξίου αποκλείεται (ε, δεν μιλάμε για τη συναυλία του Κ. Βήτα!). Κι όμως, δεν μπορείτε να φανταστείτε τι κάνει ένα διαφορετικό concept σε μια παράσταση. Από αυτήν την άποψη τα εύσημα για τη χθεσινή επίσημη πρώτη της Χαρούλας Αλεξίου στο «Παλλάς» (την παρακολούθησαν πολλοί από τον χώρο των συναδέλφων της, από τον Γ. Πάριο και τον Δ. Μητροπάνο μέχρι τον Βασιλικό των Raining Ρleasure) ανήκουν στον ενορχηστρωτή Κώστα Παπαδούκα και την υπεύθυνη για την επιλογή του ρεπερτορίου Λίνα Νικολακοπούλου. Όμως ξέρω (από πρώτο χέρι) ότι ήταν ιδέα (και βασικά όρεξη) της Χαρούλας Αλεξίου να αναμείξει το χθες με το σήμερα, δίνοντας στα τραγούδια της έναν πιο σημερινό ήχο και στους μουσικούς της τον χώρο και τον αέρα που οφείλουν να έχουν σε μια λάιβ παράσταση. Κι αυτό ακριβώς έκανε. Είναι ίσως η πρώτη φορά που βγαίνω από μια παράστασή της και συζητάω για τις μουσικές- το βιολί, την κιθάρα, τον μπαντονεόν, το κοντραμπάσο και σε, πολύ μικρές δόσεις, το μπουζούκι. Είναι η πρώτη φορά που ενώ ήταν εκείνη (ως συνήθως) η πρωταγωνίστρια, δεν θέλησε να «παίξει» μονάχη. Μια παράσταση με άποψη και τόλμη (τα σκηνικά από τον Άγγ. Μέντη). Και, κυρίως, με μια πρωταγωνίστρια που ξέρει (σε κάθε εποχή της ζωής της) πώς να το παλέψει για να μη χάσει στάλα από το κύρος της. Η Χαρούλα Αλεξίου στην εποχή του «Μεγάλωσα» (που χειροκροτήθηκε ιδιαίτερα) και σε απευθείας σύνδεση με εκείνη τη «Ρόζα» του πάλαι ποτέ, που ακόμα υπάρχει αλλά δεν είναι η ίδια.


Καμπάνα στο «4»
Χ.

Το σίριαλ του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «4», στο Μega, βρέθηκε χθες στο στόχαστρο του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Το ΕΣΡ ύστερα από καταγγελίες τριών πολιτών εξέτασε το επεισόδιο της 19/10/2009 και έκρινε ότι η προβολή έγινε με λάθος σήμανση, ενώ υπήρχαν και απρεπείς εκφράσεις, με αποτέλεσμα να επιβάλει στο κανάλι πρόστιμο 50.000 ευρώ. Σύμφωνα με το ΕΣΡ στο συγκεκριμένο επεισόδιο έπρεπε να υπάρχει η σήμανση «απαραίτητη η γονική συναίνεση» και όχι «επιθυμητή η γονική συναίνεση». Σε αυτήν την περίπτωση η μετάδοση του συγκεκριμένου επεισοδίου θα έπρεπε να γίνει μετά τις 22.30 (το «4» προβάλλεται κάθε Δευτέρα από το Μega στις 21.50).