[ Πρόσωπα ] «Δέχτηκα το χάδι σαν χαστούκι»

Λίγες ώρες μετά την απελευθέρωσή της από την ομηρεία, η σύζυγός του τον εγκατέλειψε. Στο βιβλίο του «Η Ίνγκριντ κι εγώ», ο Χουάν Κάρλος Λεκόντ, δεύτερος σύζυγος της Ίνγκριντ Μπετανκούρ, προσπαθεί να καταλάβει.

O Λεκόντ δεν έχει χωνέψει τη δημόσια ταπείνωση που υπέστη στις 3 Ιουλίου 2008, όταν η επί 13 χρόνια σύζυγός του Ίνγκριντ Μπετανκούρ κατέβηκε από το αεροπλάνο μετά την απελευθέρωσή της, έπειτα από ομηρεία έξι ετών στα χέρια των Κολομβιανών ανταρτών των FΑRC. Στη διάρκεια της ομηρείας της, γράφει στο βιβλίο του, «αφιέρωνα όλο το χρόνο μου στον αγώνα για την απελευθέρωσή της. Σταμάτησα να εργάζομαι. Τίποτε άλλο δεν μέτραγε πλέον, παρά αυτή η μάχη». Όμως την ημέρα της απελευθέρωσής της, μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες απ΄ όλο τον κόσμο, η Ίνγκριντ τον αγνόησε εμφανέστατα. «Μου χτύπησε ελαφρά το μάγουλο, κι εγώ το δέχτηκα σαν χαστούκι», εξηγεί στο βιβλίο του. Έμεινε να την ακολουθεί κρατώντας τον σάκο της, παρακολουθώντας την να δίνει δεκάδες συνεντεύξεις. «Ευχαρίστησε τη γη ολόκληρη και δεν την άκουσα ούτε μια φορά να λέει το όνομά μου», λέει στη «Λε Φιγκαρό», έκπληκτος ακόμη και σήμερα. Έμειναν μόνοι τους για μισή ώρα στο σπίτι της πεθεράς του. «Δεν ανταλλάξαμε ούτε ένα φιλί, ούτε μια χειρονομία αγάπης», λέει. Του ανακοίνωσε πως θέλει να πάει στη Γαλλία, όπου ζουν τα παιδιά της από τον πρώτο γάμο της. Ήταν έτοιμος να την ακολουθήσει, όμως δεν τον άφησε. Λίγο αργότερα, αναχωρούσε, χωρίς αυτόν, για τη Γαλλία. Από τότε δεν την έχει ξαναδεί. «Ξέρετε πολλούς συζύγους που είναι υποχρεωμένοι να ψάξουν στο Google το όνομα της γυναίκας τους για να μάθουν τι κάνει;» ρωτάει με πικρία. Το διαζύγιό τους εκδόθηκε πριν από λιγότερο από έναν χρόνο.

Ο Λεκόντ επισημαίνει επίσης πως η Ίνγκριντ, αντί να αναλάβει εκστρατεία για την απελευθέρωση των άλλων ομήρων που κρατούν οι FΑRC, εκείνη θεώρησε σημαντικότερο να γράψει ένα βιβλίο. «Θα μπορούσε να βοηθήσει να κινηθούν τα πράγματα για τους άλλους ομήρους, αφού έχει τεράστια φήμη και επαφές, θα μπορούσε να μιλήσει με πολλούς προέδρους… Δεν αναγνωρίζω πια τη γυναίκα μου», τονίζει στο βιβλίο του. Ειδικοί επισημαίνουν ωστόσο πως η απαγωγή έχει επιπτώσεις που παρατείνονται πολύ πέραν της ημέρας που τερματίζεται η ομηρεία. Σύμφωνα με ψυχολόγους του κολομβιανού ιδρύματος Ρais Libre που βοηθούν τις οικογένειες των ομήρων, «η συναισθηματική επίδραση των απαγωγών και η ηθική κατάπτωση που προκαλούν είναι τέτοιες που μπορεί να καταστρέψουν την ισορροπία ενός ζευγαριού. Στο 70% των περιπτώσεων, καταλήγουν σε διαζύγιο». Στη διάρκεια της ομηρείας της συζύγου του, ο Λεκόντ πίστευε ότι η ιστορία του μαζί της είχε διακοπεί, εν αναμονή της απελευθέρωσής της. Όμως η απελευθέρωσή της σήμανε στην πραγματικότητα το τέλος της κοινής ιστορίας τους.