«Μόνον καχυποψία έμεινε στο τραγούδι»

Λίγο πριν από την έναρξη του προγράμματος στον «Ζυγό», όπου η παρέα Μαχαιρίτσας, Κότσιρας, Κίτρινα Ποδήλατα και Αφροδίτη Μάνου θα μας δώσει μια γεύση για το πώς επικοινωνούν οι γενιές του τραγουδιού, ο πιο δημοφιλής εκπρόσωπος τής (τελευταίας) γενιάς του έντεχνου, ο Γιάννης Κότσιρας, δηλώνει στα «ΝΕΑ» ότι επιχείρησε να προσπεράσει τους εγκλωβισμούς που εδώ και χρόνια στραγγαλίζουν το τραγούδι και να ρίξει γέφυρα φιλίας στην άλλη πλευρά, σ΄ εκείνη που κάνει…. τζιζ και (τελικά) καίει τα παιδιά της. Η έκπληξη δεν κράτησε πολύ. Την Παρασκευή ανακοινώθηκε η συμμετοχή του στο τηλεοπτικό τάλεντ σόου «Greek Ιdol» (στη θέση του Νίκου Καρβέλα), Σάββατο ξημέρωμα αποσύρθηκε. Αλλά τι δουλειά είχε η αλεπού στο παζάρι; Ο Κότσιρας του «Άξιον Εστί» και των “καλού τραγουδιού” στο πιο εμπορικό (και λίαν αμφιλεγόμενο) τάλεντ σόου;

«Δεν με προβλημάτισε πολύ η απάντηση», μας είπε με την ανακοίνωση της συμμετοχής του. «Θα κάνω ό,τι κάνω καθημερινά στο σπίτι μου, με τα διάφορα που μου στέλνουν τα παιδιά. Γιατί να μην μετατρέψουμε το “Greek Ιdol” σε μια καλή εκδοχή του Φεστιβάλ Τραγουδιού Θεσσαλονίκης; Γιατί να μην υπάρχει και στην ιδιωτική τηλεόραση ένα τάλεντ σόου ποιότητας, να δίνει πρόσβαση σε νέους ανθρώπους;».

Αλλά ο δρόμος ήταν πιο δύσβατος απ΄ ό,τι περίμενε. «Το πρόβλημα είναι ότι το πρότυπο του show που έπρεπε να εφαρμόσουμε εμείς είναι το γερμανικό», εξηγούσε χτες για τους λόγους της αποχώρησής του. «Και δεν σήκωνε καμία δική μας παρέμβαση. Δεν το επέτρεπε η γερμανική εταιρεία.

Σας είχαν υποσχεθεί άλλα;

Υπήρχε η διάθεση. Αλλά όταν φτάσαμε στο συμβόλαιο… Είστε 20 χρόνια στον χώρο. Μην μου πείτε ότι δεν ξέρατε πώς λειτουργεί το σύστημα, και δη σ΄ αυτά τα παιχνίδια.

Ήξερα, αλλά πάντα έλεγα ότι φταίμε κι εμείς που τους έχουμε αφήσει τον χώρο να κάνουν ό,τι θέλουν. Όλοι φοβούνται να αναμειχθούν.

Ποιους εννοείτε; Τους συναδέλφους σας;

Ναι. Μα κι εγώ φοβόμουν. Φοβόμουν την κατακραυγή τους. Και των σκληροπυρηνικών θαυμαστών μου. Αλλά το να πιστεύεις σε κάτι καλύτερο δεν χωράει κριτική, όσο ουτοπικό κι αν φαίνεται αυτό. Εντάξει, δεν είναι εύκολο να αλλάξουν τα πράγματα, αλλά γιατί να μη δίνουμε μια ευκαιρία; Τη στιγμή που θέτουμε τους όρους μας- πάντα. Και δεν εννοώ τα οικονομικά. Γιατί εκεί δεν ετέθη θέμα.

Όχι ότι δεν παίζει ρόλο και το οικονομικό…

Σίγουρα είναι ένα κίνητρο. Αλλά από τη στιγμή όμως που θα έβγαινε η δική μου προσωπικότητα εντελώς αλλοιωμένη σ΄ αυτή την εκπομπή, ε όχι δεν θα το έκανα για όλα τα λεφτά του κόσμου. Έτσι θα αισθανόμουν ότι προδίδω κι αυτά τα παιδιά. Κι εγώ έχω συνεργαστεί με παιδιά από τάλεντ σόου. Τα οποία τα αντιμετωπίζουν σαν παρείσακτα. Κι αυτό είναι άδικο. Κάποτε υπήρχε η δισκογραφία να αναδείξει τους νέους, υπήρχε ένας μηχανισμός. Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα. Μόνο καχυποψία.

Στα 40 του σήμερα ο Γιάννης Κότσιρας, από τους εκλεκτούς της νεώτερης γενιάς που ο Μίκης Θεοδωράκης τού εμπιστεύτηκε το «Αξιον Εστί»- δεν μπορούσε να φανταστεί ότι επί των ημερών του θα θόλωναν τόσο τα νερά. Αλλά τα πράγματα αλλάζουν και η πορεία του κάθε καλλιτέχνη μοιάζει πιο μοναχική από ποτέ. Άλλωστε ζούμε σ΄ αυτήν ακριβώς την εποχή, λέει:

Θολούρα… «Η γενιά μας δημιούργησε τόσους αποκλεισμούς, τόσους αφορισμούς που δεν υπάρχει το στίγμα μας πουθενά. Ούτε κι εμείς υπάρχουμε πουθενά- σίγουρα όχι στο ραδιόφωνο ή την τηλεόραση» προσθέτει.

«Κάποτε υπήρχε η δισκογραφία για να αναδείξει τους νέους.
Σήμερα δεν υπάρχει τίποτα»

«Αν δεν μοιάζεις στον Χατζηγιάννη, οι πόρτες μένουν κλειστές»

Τοπίο στην ομίχλη το ελληνικό τραγούδι, χωρίς ορίζοντα, ιδιαίτερα για τους μουσικούς της γενιάς του, που φτάσανε στο χαοτικό youtube γύρω στα 40. Όταν μάλιστα έχεις ξεκινήσει με φόρα στα μέσα του ΄90 όπως ο Γιάννης Κότιρας και έχεις νιώσει τον κόσμο να σε απογειώνει (ας μην ξεχνάμε ότι το διπλό άλμπουμ «Γιάννης Κότσιρας Live» ήταν το πιο επιτυχημένο CD του 2002)

οι σημερινές συνθήκες μοιάζουν πιο δύσκολες από ποτέ. «Εγώ ξεκίνησα από ρεμπετάδικο και με είδαν εκεί και με διάλεξαν, γιατί η φωνή μου δεν έμοιαζε σε κανέναν» λέει.

«Σήμερα, αν δεν μοιάζεις με τον Χατζηγιάννη, αν δεν μοιάζεις με τον Κότσιρα ή με τον τάδε, οι πόρτες της δισκογραφίας μένουν κλειστές. Ξέρετε πόσες παραγωγές έχω κάνει σε νέους ανθρώπους και μένουν εκεί και περιμένουν; Αν λοιπόν ένας νέος άνθρωπος διαχειριστεί την αναγνωρισιμότητα που του έδωσε το τηλεοπτικό παιχνίδι με σύνεση, μπορεί και να καταφέρει να φτιάξει το πρώτο του δισκάκι. Είναι κακό αυτό;».