Φαινόμενα
Όχι ότι θα χάσει η Βενετιά βελόνι αν δεν είναι ο Νίκος Καρβέλας στην κριτική επιτροπή του «Greek Ιdol», αλλά ούτε και η ηθοποιός Άντα Λιβιτσάνου που έχει αναλάβει την παρουσίαση θα κάνει τη διαφορά
Καραγκιόζ μπερντέ
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr ,
Ποια υπερπαραγωγή και πράσινα άλογα το «Greek Ιdol». Για ένα ακόμη ριάλιτι πρόκειται, που θα προσφέρει άφθονο κουτσομπολίστικο υλικό κι ελάχιστα καλλιτεχνικό
Και επειδή η καλή μέρα από το πρωί φαίνεται, πριν καν αρχίσουν τα γυρίσματα εκδηλώθηκαν τα ανακατώματα στο «Greek Ιdol». Αν και θα λέγαμε ότι απλώς προηγήθηκε ένα σόου από την πλευρά του Αlpha και με τίτλο «εδώ Καρβέλας, εκεί Καρβέλας, ποιος θα είναι στην κριτική επιτροπή;». Μείζον το ζήτημα. Γιατί επίκεντρο των εν λόγω ριάλιτι είναι οι κριτικές επιτροπές οι οποίες λειτουργούν σαν αποστακτήρες ανθρώπινων χυμών που θα καταναλώσει με τη σειρά του το φιλοθέαμον. Αν δεν προκαλέσουν κλάματα, φωνές, νεύρα και ξεκατινιάσματα, δεν έχουν επιτελέσει το έργο τους.
Και για του λόγου το αληθές, με την αποχώρησή του ο Καρβέλας, αμέσως μετά την προβολή των τρέιλερ που διαφήμιζαν τη συμμετοχή του, ήταν σαν να έδινε το σύνθημα στην ορχήστρα. Κι άρχισαν τα όργανα πριν ανοίξει το μαγαζί. Προστέθηκε και η άρνηση του Γιάννη Κότσιρα να συμμετάσχει, παρ΄ όλο που η συμμετοχή του είχε ανακοινωθεί επισήμως από τον Αlpha.
Αυτό δεν είναι τηλεόραση, Καραγκιόζ μπερντέ είναι. Τέτοια πρεμούρα για ανακοινώσεις πριν μπουν υπογραφές, πρώτη φορά. Αλλά τόσα χρόνια λειτουργίας των καναλιών στην γκρίζα περιοχή της έλλειψης νόμων και κανόνων δεν επέτρεψαν τον εξορθολογισμό.
Όσο για την τηλεοπτική «εμπειρία» που πουλάνε ορισμένοι αποδεικνύεται ότι απλώς διαιωνίζει τις τηλεοπτικές στρεβλώσεις, αφού σε αυτές θήτευσαν οι δήθεν έμπειροι. Ίντριγκες, βιασύνες, «παρεάκια», όλα όσα αποτελούν τα χαρακτηριστικά των χώρων που διαπλέκονται με τη δημοσιότητα και την πολιτική, βαραίνουν απολύτως και τα καναλικά παρασκήνια. Οπότε, το πού θα καταλήξει το «Greek Ιdol» δεν γνωρίζουμε, το μόνο βέβαιο είναι ότι ακολουθεί τον Greek way.
Όχι ότι θα χάσει η Βενετιά βελόνι αν δεν είναι ο Καρβέλας στην κριτική επιτροπή, όμως ούτε κι η ηθοποιός Άντα Λιβιτσάνου που έχει αναλάβει την παρουσίαση θα κάνει τη διαφορά. Κριτές θα είναι τελικώς ο Δημήτρης Κοντόπουλος των ποπ και γιουροβιζιονικών ήχων, ο Κώστας Καπετανίδης, σκηνοθέτης βιντεοκλίπ και η συνθέτις και συγγραφέας Μάρω Θεοδωράκη, για την οποία ήδη υπερπροβάλλεται το γεγονός ότι είναι ανιψιά του Μίκη, λες και η διάσημη συγγένεια αποτελεί σφραγίδα ποιότητας για το ριάλιτι. Είναι απολύτως γνωστό τι ακριβώς προσφέρει η τηλεόραση του είδους: κανιβαλικές ηδονές στο φιλοθεάμον στη διάρκεια των οντισιόν όπου διάφορα «νούμερα» χρησιμοποιούνται προς μαζικό χλευασμό, ξεκατινιάσματα μιας κριτικής επιτροπής που αυτοπροβάλλεται με άλλοθι μια χούφτα αγωνιούντες επίδοξους αοιδούς και μερικά εβδομαδιαία σόου που με τη σειρά τους καλύπτουν με μουσική και τραγούδια άγουρων διαγωνιζόμενων το κενό ψυχαγωγίας των καναλιών. Στη θέση δηλαδή, των αλλοτινών σόου- σπαγγέτι, έχουμε τα τάλεντ σόου- κρεατομηχανές. Αυτό είναι όλο.
Έκανε αισθητή την παρουσία του
Αίφνης, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης έκανε αισθητή την παρουσία του επιβάλλοντας πρόστιμο στο «Τσαντίρι» του Λαζόπουλου για υποβιβασμό, λέει, της ποιότητας του προγράμματος ή κάτι τέτοιο, επειδή κατέφυγε σε αθυροστομίες. Να υπενθυμίσουμε ότι ο ρόλος της ανεξάρτητης αρχής δεν είναι να κάνει τηλεοπτική κριτική με τα πρόστιμα. Γιατί μπορεί να έχει να πει πολλά κανείς για το είδος της σάτιρας που κάνει ο Λάκης Λαζόπουλος, για τον τρόπο που χρησιμοποιεί τους όρους της, για το αν την υπηρετεί σωστά ή όχι, αλλά η αθυροστομία της είναι το τελευταίο που θα ενοχλούσε. Και στο κάτω κάτω είναι μακράν χειρότερα τα ριάλιτι που εκμεταλλεύονται τις ανθρώπινες αδυναμίες πλήττοντας τις σημαντικότερες αξίες του πολιτισμού και ροκανίζοντας ύπουλα το υπογάστριο της δημοκρατίας (γιατί αυτό κάνει η καθιέρωση της υποκουλτούρας και της δουλοπρέπειας) από την οποιαδήποτε αθυρόστομη σάτιρα που εύστοχα ή μη, πάντως αυτός είναι ο στόχος της, ξύνει το λούστρο της τηλεοπτικής πραγματικότητας. Αν μη τι άλλο, θυμίζει την απόλαυση- παιδιάστικη έστω – της απειθαρχίας.














