Μαύρο χιούμορ με δαγκωμένη γλώσσα

Τώρα ο ιδιοφυής Γουίλσον σεβόμενος απεριόριστα το κείμενο, χωρίς καμιά παρέμβαση, χωρίς τάχα μου διακείμενα, χωρίς κλεισίματα του ματιού, πήγε και συνάντησε αισθητικά την εποχή του έργου (πόσο εύκολο τώρα φαίνεται ό,τι έχει γίνει πλέον πανάκεια- η μεταφορά στα καθ΄ ημάς με μπλουτζίν ή χιτλερικές στολές ή Σόχο ή Γκρίνουιτς Βίλατζ!) και με γνώση ιστορικού της τέχνης, μόδιστρου και ζωγράφου των ηθών συνάντησε τις καρικατούρες του Μουρνάου, τα σκίτσα του Γκρος, ακόμη και φιγούρες από τα βουβά του Τσάπλιν (η κυρία Πίτσαμ, αλλά και η μίμηση για δύο δευτερόλεπτα του βαδίσματος του Σαρλό), τις ταινίες με τα έργα του Ντίκενς (τις «Μεγάλες προσδοκίες», τον «Όλιβερ Τουίστ»- θυμηθείτε τη φιγούρα του Άλεκ Γκίνες) και συγκρότησε μια ζοφερή εικόνα ενός κόσμου και μιας κοινωνίας, όπου συναγελάζονται εν αρμονία και αλληλεγγύη ζητιάνοι, γκάνγκστερ, πόρνες και αστυνομικοί την ημέρα που εορτάζεται πανδήμως το γενέθλιον της Βασιλίσσης!!

Ο Μπομπ Γουίλσον κατενόησε πως το κυρίαρχο αλλά διαχρονικότερο στοιχείο της δραματουργίας του Μπρεχτ είναι η ειρωνεία ως η άλλη όψη της απελπισίας, αν θέλετε το μαύρο χιούμορ αλλά με δαγκωμένη τη γλώσσα σε μια προσπάθεια ο σπασμός των χειλέων να φανεί ως μειδίαμα κατανόησης αλλά και χλεύης μιας κοινωνίας που αφοδεύει απολαμβάνοντας πάνω στο κοινωνικό συμβόλαιο του Ρουσό αλλά με όρους διαφωτισμένου ορθολογισμού.