ΔΕΝ ΣΤΕΛΝΕΙ ΤΟΝ ΗΡΩΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΤΙΓΡΕΙΣ

Στην Κόψη του ξυραφιού ο Σόμερσετ Μομ κατορθώνει να συγκεράσει τον δικό του σκεπτικισμό, τις αμφιβολίες ενός «ήπιου» άθεου, με την προαιώνια σοφία της Ανατολής. Σε αντίθεση με τους περισσότερους συγκαιρινούς συμπατριώτες του, δεν αντιμετωπίζει την Ανατολή με «εξωτική» διάθεση, ούτε στέλνει στην Ινδία τον ήρωά του για να «σκοτώσει τίγρεις» (όπερ και κερδίζει αυτομάτως τη συμπάθεια των ντόπιων). Σκύβει με ταπεινότητα πάνω από τις ιδέες και τον- τόσο αντίρροπο- ανατολικό τρόπο ζωής, προσπαθεί να τον κατανοήσει, αν και αδυνατεί στο τέλος να τον ενστερνιστεί. Είναι, από κάθε πλευρά, ένα τίμιο βιβλίο. Και για έναν λόγο παραπάνω:

αυτός, ο Σόμερσετ Μομ, η «φίρμα» των γραμμάτων, επιλέγει στο απόγειο της καριέρας του να μιλήσει για έναν άνθρωπο που «μπορεί να μη γίνει ποτέ διάσημος». Ελάχιστοι πνευματικοί ταγοί, όσο είχαν ακόμη στη γλώσσα τη γεύση από το μέλι της δημοσιότητας, κατάφεραν τόσο ψύχραιμα να στοχαστούν πάνω στη ματαιότητα της ίδιας τους της καλοτυχίας.