[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η πιο αριστερή χρονιά του κόσμου;

Μπορεί και να περάσαμε την πιο αριστερή χρονιά των τελευταίων δύο αιώνων, αλλά να το καταλάβουμε τον μεθεπόμενο. Έναν χρόνο μετά την εκλογή του Ομπάμα, οι Δημοκρατικοί έχασαν τη Μασαχουσέτη. Τη θέση του Τεντ Κέννεντυ την κέρδισε ένας Ρεπουμπλικανός, και πάει η πλειοψηφία στη Γερουσία.

Τώρα πια δεν θα μπορούν να ψηφίζονται εύκολα τα κρίσιμα νομοσχέδια, για την υγεία και τους μετανάστες, την οικονομία και το περιβάλλον, τον πόλεμο και την ενέργεια. Βέβαια, πάρα πολλοί μέσα στη χρονιά υπονόμευσαν την εικόνα και την αίγλη του Ομπάμα με την πρώτη ευκαιρία. Στημένη τού την είχαν.

Τον ειρωνεύτηκαν για το Νόμπελ Ειρήνης τόσο πολύ που καλύτερα να μην το έπαιρνε. Κι αυτή η Σουηδική Ακαδημία δεν κρατιέται πια… Και πόσο εύκολα τον είπαν «μαύρο Μπους» όταν έστειλε νέα δύναμη στο Αφγανιστάν, κι ας εξηγούσε χρονοδιαγράμματα και αδιέξοδα και υποχρεώσεις. Εντάξει, μπορεί να αποδειχτεί λάθος, αλλά πολλοί από κείνους που από την πρώτη μέρα δεν εννοούσαν να αφήσουν τον εαυτό τους να χαρεί λίγο για την εκλογή του Ομπάμα μάλλον ανακουφίστηκαν με αυτή την απόφαση. Τους είχε μπερδέψει ο αμερικανικός ιμπεριαλισμός, ο ένας και μόνος εχθρός, να βγάλει τέτοιο πρόεδρο. Και η ομιλία στο Κάιρο προς τους μουσουλμάνους θα πρέπει να τους άφησε άυπνους από σύγχυση. Ορίστε, λοιπόν, η δημοτικότητα του Ομπάμα πέφτει, η πλειοψηφία χάνεται, τα πράγματα δυσκολεύουν, κι ίσως το εκκρεμές των πολιτικών αντιλήψεων του κόσμου να μην μπορεί να πάει αριστερότερα από όσο εκείνη τη μέρα ένα χρόνο πριν, όταν έξω από τον Λευκό Οίκο τραγουδούσαν κι έκλαιγαν οι μαύροι κι οι λευκοί Δημοκρατικοί των ΗΠΑ, κι ακόμα κι οι μαύροι μετανάστες της Αθήνας δάκρυζαν από χαρά. Ίσως όμως και να μπορεί.