Σβήνεται μια φωτιά με βενζίνη;

ΜΕ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΠΟΛΥΣΥΖΗΤΗΜΕΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
ΤΗΣ ΤΡΙΛΟΓΙΑΣ ΜΙLLΕΝΝΙUΜ, Ο ΠΡΟΩΡΑ
ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΙΓΚ ΛΑΡΣΟΝ ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΟΤΙ
ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΙΖΕΙ ΜΕ ΤΗ… ΦΩΤΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΒΓΑΙΝΕΙ
ΝΙΚΗΤΗΣ! ΣΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΝΙ «ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ
ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ» ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΣΥΝΑΡΠΑΣΤΙΚΗ,
ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ!
Μπορείς να σβήσεις τη φωτιά με… βενζίνη; Εξαρτάται από το πόσο μαέστρος είσαι, να κρατήσεις τη φλόγα (της αφήγησης) ζωντανή μέχρι τέλους, δίχως όλα να μετατραπούν σε παρανάλωμα και πλήξη του αναγνώστη! Ο Σουηδός Στιγκ Λάρσον τα καταφέρνει. Και μάλιστα θαυμάσια. Το δεύτερο βιβλίο της τριλογίας Μillennium, «Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά», είναι ένα σύνθετο, πολιτικοοικονομικό θρίλερ, ισάξιο και για πολλούς καλύτερο από το πρώτο, «Το κορίτσι με το τατουάζ», που έχει ενσωματώσει την αστυνομική του μήτρα αλλά και προ πολλού ξεπεράσει, με βραβεία, ενθουσιώδεις κριτικές και εκατομμύρια αναγνώστες σε όλον τον κόσμο. Επιπλέον, εκτός από αυτόνομο ανάγνωσμα, κατέχει τον λειτουργικό ρόλο του δεύτερου μέρους μιας πραγματικής τριλογίας, δικαιώνοντας την προγραμματική επιλογή του συγγραφέα, που δυστυχώς δεν έζησε για να απολαύσει το αφηγηματικό του επίτευγμα.

Άλυτες εξισώσεις
Χωρισμένο σε τέσσερα μέρη, με τίτλους ή υπότιτλους που παραπέμπουν σε δισεπίλυτες ή άλυτες εξισώσεις, είναι μυθιστόρημα πολυπρόσωπο και πολυδιάστατο, σε άμεση σύνδεση αλλά και εξέλιξη από το προηγούμενο «Το κορίτσι με το τατουάζ» , με προοικονομία και προδρομή θεμάτων από το επόμενο (το τελευταίο της τριλογίας, «Παλάτια στον Ουρανό» ) και πολλαπλά νήματα δράσης που δεν συγκλίνουν παρά στο μαύρο, συναρπαστικό αλλά και ανοικτό τέλος. Ο δημοσιογράφος και εκδότης του περιοδικού Μillennium, Μίκαελ Μπλούμκβιστ και η ιδιοφυής ερευνήτρια και χάκερ αμφιλεγόμενης προσωπικής ηθικής, Λίσμπετ Σαλάντερ, πλαισιωμένοι από τα ήδη γνωστά αλλά και νέα, στην πλοκή, πρόσωπα, παραμένουν οι πρωταγωνιστές. Εδώ όμως σταματούν και οι ομοιότητες με το πρώτο βιβλίο. Ο λώρος Μίκαελ- Λίσμπετ έχει κοπεί, η ερωτική σχέση αποτελεί παρελθόν, οι δρόμοι τους θα εξελίσσονται σε χώρους και χρόνους παράλληλους. Πάνω από όλα, η μυθιστορηματική πρωτοκαθεδρία ανήκει στη Λίσμπετ. Στο τραυματικό παρελθόν και το ζοφερό παρόν.

Όταν βρεθεί δολοφονημένο ένα νεαρό ζευγάρι που ετοιμαζόταν να αποκαλύψει στο περιοδικό Μillennium ένα απίστευτο κύκλωμα εμπόρων λευκής σαρκός, με «πελάτες υπεράνω υποψίας» υπόλογους για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας η Λίσμπεθ θα θεωρηθεί ύποπτη από την αστυνομία όχι μόνο για τη διπλή αυτή δολοφονία αλλά και για έναν τρίτο φόνο που ακολουθεί! Με τα δακτυλικά της αποτυπώματα στο όπλο του εγκλήματος, φωτογραφίες και πηχυαίους τίτλους στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, το τραυματικό εφηβικό της παρελθόν με την αντικοινωνική ή και βίαιη συμπεριφορά, τους εγκλεισμούς στα ψυχιατρεία και τον μεθοδευμένο χαρακτηρισμό της ως ψυχωτική από τις κοινωνικές υπηρεσίες της χώρας μαζί με τις όψιμες λεσβιακές της περιπτύξεις να γίνονται φτηνό ανάγνωσμα στις φυλλάδες, η Λίσμπεντ δεν έχει και πολλές επιλογές. Από διώκτρια του εγκλήματος, θα βρεθεί αντιμέτωπη με τη φωτιά, μεταβαλλόμενη στο δεύτερο βιβλίο της τριλογίας σε στόχο του ανθρωποκυνηγητού της αστυνομίας, θήραμα και φυγάδα. Μοναδικός αρχικά συμπαραστάτης της ο Μίκαελ, που δεν ξεχνά ότι χρωστά στο «κορίτσι με το τατουάζ» τη ζωή του και στον εαυτό του την αναζήτηση ενός πειστικού κινήτρου…

Το ερώτημα
Όσο η έρευνα της αστυνομίας προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, «η εικόνα που δίνουν οι άνθρωποι που γνωρίζουν τη Σαλάντερ είναι ασύμβατη με την εικόνα που προκύπτει από τα έγγραφα των κοινωνικών υπηρεσιών και τα ιατρικά αρχεία… Από τη μια παρουσιάζεται ως καθυστερημένη ψυχωτική, από την άλλη ως ικανότατη ερευνήτρια…», ο Μίκαελ επιμένει στον κύκλο αποκαλύψεων που θα πυροδοτούσε το ρεπορτάζ και βιβλίο για τη σωματεμπορία, του δολοφονημένου ζευγαριού. Με την αναφορά πελατών υπεράνω υποψίας, αστυνομικών από το Τμήμα Ηθών, δικαστών που προεδρεύουν σε υποθέσεις σωματεμπορίας, εισαγγελέων, δικηγόρων, δημοσιογράφων που ενώ καταγγέλλουν τα παράνομα κυκλώματα βιάζουν έφηβες πόρνες από το Τάλιν- δεν αποκλείεται «το βιβλίο να αποτελούσε κίνητρο για φόνο». Ποιος ήταν όμως ο συνδετικός κρίκος που επεδίωκε να εξοντώσει με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια; Και πόσα περιθώρια υπήρχαν να διακριθεί η ατομική περίπτωση από τη γενική σαπίλα;

Η ταινία
Ιστορία: μη φοβάστε, δεν καίει!

Μύθος: ο καλός παίρνει το κορίτσι!

Επιμύθιο:
μη σκαλίζεις (ούτε) τις στάχτες
Έρως: στο ημίφως…

Η πόρνη:
είναι εικόνα!
Ευθύνη: ευχαριστώ, δεν θα πάρω
Το βλέπω: για την αυτονομία των τεχνών.

Το βιβλίο
Μυθιστόρημα: κυκλοφορεί μετά τον θάνατο του συγγραφέα
Μύθος: δεν υπάρχουν αθώοι
Επιμύθιο: (πάντα) υπάρχουν και χειρότερα
Έρως: χλωμός!
Η πόρνη: «είναι μια πόρνη»
Ευθύνη: «υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί»
Το διαβάζω; ασυζητητί!