Το Πνεύμα του Τόνου

«Καλή χρονιά»!
Της Εύας Κοταμανίδου

Μια ευχή που επαναλαμβάνουμε χρόνια τώρα! Την εννοούμε όντως, πιστεύουμε πράγματι στην επαλήθευσή της, ή είναι απλά μια συνήθης, αυτόματη ευχή, όπως τα χιλιοειπωμένα, σε κάθε περίσταση, «χρόνια πολλά»;

Πόσες χρονιές περάσανε, παρά τις ενδόμυχες ελπίδες μας, βεβαρημένες με παγκόσμιες κοινωνικές αναταραχές, συρράξεις, πολέμους, οικονομικές δυσχέρειες, όπως η σημερινή, προσωπικές δυστυχίες, λύπες, αρρώστιες, θανάτους, απογοητεύσεις; «Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία», συνηθίζουμε να λέμε. Για να παρηγορηθούμε ή για να μην καμφθούμε τελείως και εγκαταλείψουμε κάθε προσπάθεια; Λέξεις όπως: είθε, μακάρι, άμποτε… ανοίγουν ίσως κάποια παράθυρα, μισάνοιχτα, ολάνοιχτα, φωτεινά, δεν έχει σημασία, στο αβέβαιο μέλλον. Ποιος μπορεί να το επιβεβαιώσει ή να το αρνηθεί; Μια μικρή φλόγα βαθιά μέσα μας πάντα ευελπιστεί ότι μπορεί και… Όσο περνούν τα χρόνια, όλο και πιο δύσπιστοι γινόμαστε, όλο και πιο επιφυλακτικοί. Οι εμπειρίες, οι γνώσεις, οι πικρές γεύσεις των περασμένων αναβάλλουν, συγκρατούν τις αισιοδοξίες, τις ελπίδες, τις ευχάριστες αναμονές. Ο αιώνιος, αειθαλής χρόνος άλλωστε δεν χαμπαρίζει από αριθμούς, μετρήσεις (ανθρώπινη επινόηση), δεν γνωρίζει έτη, μήνες, βδομάδες, μέρες, ώρες.

Συνεχίζει να διατρέχει το χάος, αδιάφορος, απαθής, ακατάληκτος.

Το «γέρε χρόνε φύγε τώρα, πάει η δική σου η σειρά» μόνο εμάς τους ανθρώπους αφορά και αλλάζει, μόνο η δική μας η σειρά φεύγει, αργά, σταθερά, μέχρι το μοιραίο, αδυσώπητο ΤΕΛOΣ!