[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τι απέγινε εκείνο το βουνό;

«Εμείς ανεβήκαμε Θεσσαλονίκη στις γιορτές, να βρούμε και λίγο κρύο», λέει η φίλη μου χαριτολογώντας, αλλά με κάνει να αναρωτηθώ: κοντύτερα δεν είχε κρύο; Πες ότι, όπως οι βόρειοι αναζητούν τη ζεστασιά, έτσι κι εμείς θα θέλουμε να γευτούμε το κρύο κάποια στιγμή, σαν ένα σπάνιο, πικάντικο έδεσμα.

Πού θα πρέπει να πάμε σε τέτοια περίπτωση;

Να βάλω κάτω τον χάρτη της Αττικής ή το θυμάμαι απέξω; Με δυσκολία εμφανίζεται η ανάμνηση, αλλά είμαι απόλυτα σίγουρη ότι στην Πάρνηθα κάνει κρύο ακόμα και το καλοκαίρι. Είναι το μεσογειακό κλίμα, ζέστη κοντά στη θάλασσα, κρύο στα βουνά, όσο κοντινά και να είναι.

Ποια Πάρνηθα θα μου πείτε τώρα. Εκείνο το βουνό που είχαμε κάποτε στα βορειοδυτικά, που όταν έπεφτε λίγο η θερμοκρασία έλεγαν στις ειδήσεις: «Με αλυσίδες διεξάγεται η κυκλοφορία στην Πάρνηθα».

Αυτό που το στεφάνωναν χιόνια κι ένα καζίνο, πρώην ξενοδοχείο, που έχει τελεφερίκ… Δεν σας θυμίζει τίποτα; Είχε έλατα, είχε ελάφια, διάφορα πράγματα που ταιριάζουν με το κρύο, όπως και δύο καταφύγια όπου μπορούσες να κοιμηθείς αν σε έπαιρνε η νύχτα στο βουνό- λέμε τώρα- να φας φασολάδα και να πιεις τσάι… Είναι δυσάρεστο να τη θυμόμαστε βέβαια, έχουμε τόσους καημούς. Το έλλειμμα, τους ελεγκτές, το Ασφαλιστικό, τα κολέγια. Τι απέγινε εκείνο το βουνό; Το απήγαγαν νύχτα και το εξαφάνισαν; Δεν αντέχουμε και την ανάμνηση της Πάρνηθας. Κανείς δεν θίγει το λεπτό αυτό θέμα. Δενδροφυτεύσεις γίνονται αλλού, ρεπορτάζ, ντοκιμαντέρ, όχι στην Πάρνηθα. Συστηματική λήθη. Ακόμα και τα έλατα που έχει βάλει ο Δήμος στο Σύνταγμα και είπε ότι θα τα φυτέψει μόλις τελειώσουν οι γιορτές, θα τα πάνε στην Πεντέλη, για να μην ξύνονται πληγές. Να μη θυμόμαστε οικεία κακά.