ΓΡΑΦΕΙ Ο Ε.Χ. ΓΟΝΑΤΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Ν. ΕΓΓΟΝΟΠΟΥΛΟ:

● «Η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ πρέπει να επενεργεί […] κατά τον μόνο τρόπο που ο Ιβάνοβιτς Σβέντεντσοφ, άνθρωπος των ρωσικών γραμμάτων και αξιωματικός της φρουράς, σύγχρονος του Κορολένκο, δεχόταν να επενεργεί στο κοινό ένα διήγημα: “Πρέπει να χτυπάει κατακέφαλα τον αναγνώστη, σαν μπαστουνιά, για να (του δώσει να)

καταλάβει τι χτήνος είναι”».

● «… ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΑΤΕ, τονίζοντάς μου ξανά και ξανά ότι ο Καλλιτέχνης δουλεύει κυρίως με την καρδιά και την αγάπη, κι όταν τύχαινε να Σας αναφέρω π.χ. κάποιο γνήσιο ποίημα ή άλλο έργο, που μου ΄χε κάνει εντύπωση (ήξερα να το διακρίνω, δεν ήξερα όμως γιατί με είχε τόσο συνεπάρει), μου απαντούσατε με το λακωνικό Σας σχόλιο, συνοδευμένο από μιαν αλησμόνητη έκφραση στοργής στο πρόσωπό Σας: «Μα καλά τώρα, αυτό είναι της καρδιάς», αληθινό δηλαδή».

● «… ΜΟΥ ΕΙΠΑΤΕ πως ο γνήσιος καλλιτέχνης κι ο αληθινός μελετητής και άνθρωπος των γραμμάτων οφείλουν να έχουν ξεκαθαρισμένη γνώμη, αρχές και απόψεις για τα καλλιτεχνικά (αλλά και για όλα τα) πράγματα, και άφοβα να τις εκφράζουν αδιαφορώντας για τις συνέπειες, και όχι συγκεχυμένες και μπερδεμένες κουρελούδες γνωμών».

● «… ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ Σας με διδάξατε να κατανοώ τη θεωρία του Μπωντλαίρ, ότι η κοροϊδία, η ύβρις, η αχαριστία είναι υπέροχα πράγματα, και να θεωρώ τον εαυτό μου αχάριστο αν δεν ευχαριστούσα κάποτε και την αχαριστία».