[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τσεχωφικές διαδρομές

Στο Εθνικό Θέατρο στην Ομόνοια, το ανακαινισμένο και γλυκοφωτισμένο, πήγα με τα πόδια. Είδα τον «Θείο Βάνια» του Τσέχωφ και πολύ ευχαριστήθηκα. Είναι μεγάλη παρηγοριά για τον δημόσιο βίο να βλέπεις ωραίες παραστάσεις, ουσιαστικά πρωτοπόρες, στο Εθνικό Θέατρο.

Ωστόσο τη θλίψη του Τσέχωφ για το χαμένο παρελθόν την παίρνεις μαζί σου φεύγοντας και τη χρησιμοποιείς αυτούσια σε πολλές περιστάσεις. Ήρθε κι έδεσε το επόμενο πρωί στη βόλτα με τον σκύλο.

Ανέβηκα στο άλσος της Σχολής Ευελπίδων, περπάτησα μέχρι του Γκύζη, είχα την περιέργεια να πάω ώς το πρώην Αμόρε, το θέατρο που άφησε ο Χουβαρδάς για να γίνει διευθυντής του Εθνικού.

Δηλαδή, όπως είχε πει τότε σε συνεντεύξεις, θα το άφηνε ούτως ή άλλως γιατί «είχε κλείσει τον κύκλο του» αλλά εγώ ανηφορίζοντας ονειρευόμουν κάποιο καινούργιο «σχήμα» στο κτίριο εκείνο, ένα θέατρο και μαζί σινεμά, και γκαλερί, γιατί όχι; Χωρούσε πολλά εκεί μέσα. Φτάνω λαχανιασμένη και βλέπω ένα ολοκαίνουργιο σούπερ μάρκετ, ανακαινισμένο και περίλαμπρο. Τόσο γυαλιστερό που δεν μπόρεσα να μελαγχολήσω παρά μόνο στην επιστροφή, που θυμόμουν πόσες φορές είχα περπατήσει νύχτα στο άλσος για να πάω στο Αμόρε. Είναι από τα λίγα φωτισμένα πάρκα βλέπετε αυτό, και ήταν πάντα μεγάλη ευχαρίστηση να περνάς από μέσα για να πας στο θέατρο, κάτι εντελώς μοναδικό. Κάθε φορά θεωρούσα προσωπική νίκη αν κατόρθωνα να πείσω κάποιον από την παρέα να με ακολουθήσει στο περπάτημα, να μην προτιμήσει το πεζοδρόμιο ή απλώς το αυτοκίνητο.

Επρόκειτο δηλαδή για μια μυστική διαδρομή προς το θέατρο, που την αποκάλυπτα σε όποιον ήθελε και που δεν θα την ξανακάνω με τέτοιον στόχο. Κρίμα, ένας θείος Βάνιας που περνάς από το φωτισμένο αλσάκι για να τον δεις, πόσο θα ταίριαζε…