Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα
Με βιά μπαίνει κι ο χρόνος

Χαίρετε.

«Ανάγνωση» τριών παραμυθιών για παιδιά από 5 ετών, χωρίς ν΄ αποκλείονται τα μικρότερα, στο Μέγαρο Μουσικής.

Ζωντανή ορχήστρα πολυμελής. Είκοσι πέντε ευρώ το εισιτήριο για τους ενηλίκους, 12,5 για τα παιδιά. Πίσω προβάλλονται εικόνες (με τη μορφή κινουμένων σχεδίων) σχετικών με τα κρίσιμα σημεία των ιστοριών. Τα δύο από τα παραμύθια έχουν ηρωίδα την Κοκκινοσκουφίτσα. Στο πρώτο σκοτώνει τον Κακό Λύκο με πιστόλι και η σχετική εικόνα τη δείχνει να φυσάει τον καπνό από την κάννη του όπλου της και τελικά να φοράει γούνινο λυκοπαλτό…

Στο δεύτερο είναι καθαρά ψυχρή εκτελέστρια, την προσλαμβάνει ένα Γουρουνάκι που κινδυνεύει, καθαρίζει πάλι τον Κακό Λύκο με το πιστόλι της κι ακολούθως και το Γουρουνάκι που την προσέλαβε ώστε μαζί με το δεύτερο, πλέον, γούνινο λυκοπαλτό να έχει και τσάντα χρώματος γουρουνί.

Δεν πήρα πρόγραμμα. Δεν ξέρω τους συντελεστές των δύο ως άνω παραμυθιών, εκτός από τον ηθοποιό Άκη Σακελλαρίου που τα διάβασε. Ο γιος μου είναι δυόμισι ετών. Η κόρη μου 14.

Δεν το παίζω κατά της βίας κ.λπ. Αντίθετα είμαι οπαδός σχετικών βιβλίων και ταινιών. Επίσης απ΄ ό,τι μου λένε, χρόνια τώρα 44, και χιούμορ έχω.

Απλώς αναρωτιέμαι: 1. Τόσο πολύ βασανίστηκε ο συγγραφέας για να δώσει αυτό το τέλος; 2. Από τόσους ανθρώπους που συμμετείχαν στην όλη εκδήλωση δεν βρέθηκε ένας να πει «Μα καλά, πόσα κιλά… είμαστε» να κάνουμε τέτοια προσπάθεια (άψογη καθ΄ όλα παραγωγή του Μεγάρου, μουσική και μουσικοί εξαιρετική/οί, ο Σακελλαρίου απολαυστικός) για να καταλήξουμε να δείξουμε τέτοιο ιδιοφυές τέλος για τα δυο παραμύθια στα παιδιά που μας βλέπουν;

Ευχαριστώ, Αγγελος Μ. De gustibus et de coloribus.., που έλεγε και η λατινική ρήση, αγαπητέ Άγγελε. Ίσως με τη βία κάτι θέλουν να μας πουν για την- ποικιλότροπη- βία γύρω, όπως τραγουδάνε κι οι Αctive Μember: «Νιώθω την ένταση τριγύρω κακό σημάδι/ σαν άρωμα πολέμου απλωμένο στο σκοτάδι/ τα πάντα είναι ανήσυχα διάχυτος ο φόβος/ βαριά ατμόσφαιρα και επώδυνος ο χρόνος»…
«Πέρασε κήπος κάποτε…»

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, Εκεί στη γειτονιά σας, λίγο πιο πάνω, στα Ιλίσια, σε ένα κάθετο στενάκι της οδού Παπαδιαμαντοπούλου ξέρετε ότι υπάρχει- μάλλον υπήρχε…- ένας μικρός πεζόδρομος, ένας μίνι παράδεισος, με κισσούς, χάρμα ιδέσθαι και διαβείν, σαν εσωτερικό αίθριο των σκοτεινών και απειλητικών γύρω πολυκατοικιών. Να, κάτι σαν τους κρυμμένους, secret gardens (μυστικούς κήπους) στα Λονδίνα.

Ε, λοιπόν, αυτός ο μικρός μυστικός κήπος που μπορούσε να χαίρεται διαβαίνοντας κάθε περαστικός έχει γίνει τελευταία αισχρός σκουπιδότοπος. Η τριτοκοσμική αμέλεια και ο ωχαδελφισμός κάποιων συμπολιτών μας τον έχουν μετατρέψει σε μια στίβα από ξεχαρβαλωμένα στρώματα, διαλυμένα κουφώματα, μπάζα και σκουπίδια.

Δεν είναι ντροπή για την Αθήνα του 2010 να υπάρχουν τέτοιες εικόνες;

Δεν μπορούν οι αναίσθητοι και αναίσχυντοι συμπολίτες μας να καλέσουν τις αρμόδιες υπηρεσίες των δήμων που μαζεύουν τέτοια αντικείμενα; Και δεν μπορούν οι αρμόδιες υπηρεσίες να επέμβουν από μόνες τους; Ντροπή. Ασπασία Λαιμού, Ιλίσια Σε απάντηση, αγαπητή Ασπασία, να αντιπροτείνω λίγους στίχους από την αγαπημένη ποιήτρια Κική Δημουλά: «Κρατώ λουλούδι μάλλον./ Παράξενο./ Φαίνετ΄ απ΄ τη ζωή μου/ πέρασε κήπος κάποτε./ Στο άλλο χέρι/ κρατώ πέτρα./ Με χάρη και έπαρση./ Υπόνοια καμιά / ότι προειδοποιούμαι γι΄ αλλοιώσεις,/ προγεύομαι άμυνες./ Φαίνετ΄ απ΄ τη ζωή μου/ πέρασε άγνοια κάποτε».


Με χρονοκαθυστέρηση

Αχ, σπίρτο αναμμένο αυτό το εκ-Πολιτισμού και Τουρισμού (πλέον). Τσαφ κάνεις κι αρπάζει φωτιά αμέσως. Πυρκαγιάααα.

Κυριακή έφυγε ο τελευταίος των μεγάλων της ζωγραφικής (από τη γενιά του ΄30 τουλάχιστον) Γιάννης Μόραλης. Ειπώθηκαν και γράφτηκαν πάμπολλα σε Τύπο και κανάλια. Το εκ-Πολιτισμού αντέδρασε με συλλυπητήριο τη Δευτέρα.

Δεύτερη μέρα των Χριστουγέννων αποδήμησε η πρώτη γυναίκα ακαδημαϊκός, η πεζογράφος Γαλάτεια Σαράντη. Γράφτηκαν κι ειπώθηκαν επίσης αρκετά. Και κατά την Τρίτη 29 του μήνα είπε να αντιδράσει και το εκ-Πολιτισμού μας.

Όλα με χρονοκαθυστέρηση. Σαν χρηματοκιβώτιο ένα πράγμα. Α, όλα κι όλα. Δεν βιάζονται. Όλα αργάαααα. Άλλωστε τι σημασία έχει;

– σου λένε οι ιθύνοντες. Εκείνοι αποδήμησαν. Σάμπως θα διαμαρτυρηθούν;

Άντε και καλή εκ-πολιτισμένη χρονιά να ΄χουμε. Με λιγότερες (χρονο)καθυστερήσεις και περισσότερες λύσεις και έμπνευση.

Φοίβη