ΚΑΘΕ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΜΕΝΕΙ ΔΙΦΟΡΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΕΚΚΡΕΜΗΣ

Δύσκολο να πεις ποιος είναι ο ανέστιος, ποιος ο οικήτορας, ποιο περιβάλλον είναι οικείο και ποιο ανοίκειο, πού λειτουργεί το ονειρικό και πού το εφιαλτικό στοιχείο στον Αντονά. Στο τέλος συντελείται μια αλληλοπεριχώρηση και οι δύο αδελφοί μεταγγίζουν ο ένας στον άλλον στοιχεία της ταυτότητάς τους. Ο άνθρωπος της πολυθρόνας καλείται να ανοίξει ένα παράθυρο στην καλύβα και ο άνθρωπος του παραθύρου ομολογεί πως δεν είναι πια τόσο μοναχικός. Τέλος του εφιάλτη; του οικείου ως εφιάλτη; άνοιγμα σε μια νέα οικειότητα; Κάθε απάντηση μένει διφορούμενη και εκκρεμής. Δουλειά του αναγνώστη να ψάξει για ενδεχόμενες προσθήκες, συνέχειες, νέα στοιχεία. Αυτό άλλωστε υποδεικνύεται και στις δύο «σημειώσεις του εκδότη»:

σε οριζόμενο διαδικτυακό τόπο μπορεί να παρακολουθεί κανείς την εξέλιξη των δύο διαπλεκόμενων ιστοριών- άρα να συνεχίσει την περιπλάνηση στον λαβύρινθο του οικείου ως ξένου, και αντιστρόφως του ξένου ως οικείου.