Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Θηλιές και κλουβιά

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Έχεις φιλοξενήσει στη στήλη σου χρόνια τώρα πολλές «ξινίλες», τις οποίες έβλεπα ιδιαίτερα με τη Νουδούλα. Θεωρώ και πιστεύω ότι διαβάζουν τη στήλη σου και κάποιοι με πολλά master που έχει στο επιτελείο του ο κατά τα άλλα πανάξιος υπουργός Οικονομικών, για να διαπιστώσουν την αδικία σε βάρος εκείνων που έχουν παλιά αυτοκίνητα και δεν μπόρεσαν να τα αποσύρουν (δεν είχαν χρήματα για να πάρουν ένα πιο νέο).

Τις προάλλες πήγα να πάθω εγκεφαλικό, όταν πήρα το χαρτάκι που γράφει: ΤΕΛΗ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ……… 446 (αυτά πλήρωσα και πέρυσι, εντάξει)

ΕΙΔΙΚΟΣ ΦΟΡΟΣ…………. 150 (αυτά γιατί είμαι άνεργος 18 μήνες, αφού με διώξανε οι της Ν.Δ. κι έχω πολλά!)

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΙΚΑ ΤΕΛΗ……….. 225 (αυτά γιατί εγώ θα σώσω μ΄ αυτό το χαράτσι το περιβάλλον της πιο βρώμικης πόλης στην Ευρώπη)

ΣΥΝΟΛΟ…………… 821 ευρώ.

Η αξία του αυτοκινήτου μου; 3.000 ευρώ.

Αντίθετα, το ίδιο βράδυ βρέθηκα σε φιλικό σπίτι με μεγαλοδιευθυντή ιδιωτικής τράπεζας που έχει τζιπάρα Porsche Cayenne Τurbo 4.000 κυβικών, αξίας 350.000 ευρώ. Τι πληρώνει; 562 ευρώ.

Μήπως αυτά που μας λένε ότι θα προστατεύσουν τους αδύνατους δεν είναι αλήθεια;

Με φιλικούς χαιρετισμούς, Τάκης Συν. Να ανατρέξω στους Αctive Μember, αγαπητέ Τάκη: «Κάπου εδώ στου καιρού μας το μεγάλο χαμό/ που άλλοι διαλέγουν το ρέμα κι άλλοι βουτάν στον γκρεμό,/ θηλιά στο λαιμό μόνος μου δε βάζω/ παίρνω κουράγιο και στ΄ απόμερα γιορτάζω./ Δεν έχω μία μα δε μ΄ έχουνε και δανεισμένο/ και τραγουδάω με κάθε φρεσκοαπολυμένο,/ δε με νοιάζει ό,τι κι αν γίνει στου ραγιά το κλουβί». Φοίβη
Κοτ, κοτ, κοτ, κοοοοοτ…

Αγαπητή Φοίβη μου, Ήθελα να μεταφέρω, προς τέρψιν των αναγνωστών σου, ένα ανέκδοτο (ή περίπου) που δείχνει πώς μπορεί να δει κάποιος ένα απλό, απλούστατο γεγονός και να το… βερμπαλίσει:

Ένα κοτόπουλο διασχίζει τον δρόμο. Ερώτημα: Γιατί διέσχισε τον δρόμο;

Απαντήσεις:

Πλάτων: Για το καλό του. Στην άλλη πλευρά του δρόμου βρίσκεται η αλήθεια.

Γαλιλαίος: Κι όμως… τον διέσχισε.

Μαρξ: Ήταν ιστορικά αναπόφευκτο.

Δαρβίνος: Τα κοτόπουλα στο πέρασμα των αιώνων επιλέχθηκαν από τη φύση με τέτοιον τρόπο, ώστε να είναι σήμερα γενετικώς ικανά να διασχίζουν δρόμους.

Φρόυντ: Το γεγονός ότι ασχολείστε με το εάν το κοτόπουλο διέσχισε τον δρόμο, αποδεικνύει ότι διακατέχεστε από σύνδρομα ανασφάλειας και ότι η σεξουαλικότητά σας είναι καταπιεσμένη.

Μπιλ Γκέιτς: Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε ότι μόλις κυκλοφόρησε το νέο Chicken Οffice 2005 που δεν διασχίζει μόνο τον δρόμο, αλλά εκκολάπτει, αρχειοθετεί, σχεδιάζει και άλλα ενδιαφέροντα.

Κώστας Πρέκας: Αξιοσέβαστο κοτόπουλο, χαίρομαι που η ελληνική σου παιδεία σού επιτρέπει να περνάς τον δρόμο με το ήθος και το κάλλος των αρχαίων μας προγόνων…

Κώστας Καραμανλής: Εμείς με σεμνότητα και ταπεινότητα εξασφαλίσαμε τις προϋποθέσεις σε όλα τα κοτόπουλα της Ελλάδος να διασχίζουν ανεμπόδιστα τους δρόμους, χωρίς παρέμβαση νταβατζήδων.

Για την αντιγραφή, Ανέστης Ζαχαρόπουλος Ειδικά στην τελευταία ρήση (αλήθεια, τι απέγινε καλιέεεεεε ο πάλαι ποτέ «καταλληλότερος»;), αγαπητέ Ανέστη, φαντάζομαι το κοτόπουλο να του αντι-τραγουδά σε στίχους των Αctive Μember: «Κάνε μου Αλογοσκουφιές και κράτα με ανασφάλιστο, / δώσ΄ μου τραπεζοκωλιές και δάνειο προάριστο/ πέτα με ξεβράκωτο μες στα Βατοπέδια/ στο ΄ριξα αδάγκωτο, μα τώρα αλλάζω σχέδια».


Λιβάνι δίχως αποτέλεσμα

Αγαπητή κυρία Φοίβη, Θα ήθελα να επισημάνω με λίγες γραμμές- αν εγκρίνετε- μια εσκεμμένη, ακούσια ή ηθελημένη αδικία που πολλοί κάναμε για ένα πρόσωπο το οποίο στο κάτω κάτω δεν μας έφταιξε και τίποτα- αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι και σωστοί. Αυτό το πρόσωπο είναι ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου. Ο Γιώργος, βέβαια, πέρασε μια καλή ζωή μέσα στην οικογένειά του και κοντά στον παππού του και τον πατέρα του. Απ΄ την άλλη μεριά, έγινε μάρτυς και στερήσεων, αφού παρ΄ ολίγον να χάσει τη ζωή του στα χρόνια της χούντας, αλλά και σε άλλες κρυφές χούντες.

Όμως μέσα κι έξω από την παράταξή του, σε λίγα κανάλια, σε λίγες συνεντεύξεις κ.λπ., του έδιναν μερικά αγενή κοσμητικά… διαφόρων προελεύσεων. Μερικές φορές υπήρξε «χλευαζόμενος».

«Γιωργάκης», «ολίγος», «το παιδί που δεν κάνει για πρωθυπουργός» κ.λπ. του επιτίμου, «ολίγος Έλληνας και πατριώτης», «ο Αμερικανόφιλος», «ο Γιωργάκης που του πέταξαν δακρυγόνα και καπνογόνα στον Πειραιά»… Έγινε αρχηγός της παράταξής του, πρωθυπουργός με αρετές που λίγοι τις έχουμε: ευγενέστατος, υπομονετικός, με ιερή σιωπή, ιερή υπομονή, ιερό πείσμα, μπρος στις τόσες εκτοξευόμενες απρέπειες ακόμη και από εκκλησιαστικούς ηγέτες και φορείς.

Σάββας Αθηναίος Ωραίο το λιβανιστήρι, αγαπητέ Σάββα, αλλά δεν σημαίνει πως όλοι συμφωνούν. Αφήστε που δεν είδε και κανένας μας να τα βάζει, εν τέλει, ο τόοοοοοσο αδικημένος ηγέτης, με τους εκκλησιαστικούς ηγέτες ή να τολμάει να βάλει χέρι στις σχέσεις κράτους-Εκκλησίας και κυρίως τις οικονομικές- που, Αλογοσκούφης δεν είμαι, αλλά μάλλον θα μπορούσαν να σώσουν ακόμη και την παραπαίουσα οικονομία. Ας μην παίρνουμε τόση φόρα, λοιπόν. Ας περιμένουμε και λίγο. Το πολύ το λιβανιστήρι, που λέει και μια νέα ελληνική παροιμία, δεν το θέλει κι ο παπάς…