«Ο θάνατος είναι ανταμοιβή της ζωής»

Το Θέατρο Τέχνης στο Υπόγειο ετοιμάζεται να ανεβάσει το «Φυντανάκι» του Παντελή Χορν, μια παράσταση που ήδη αλησμόνητα έχει καταχωριστεί μέσα μας- γράφει ο Θανάσης Θ. Νιάρχος στο βιβλίο του «Καθάπερ φερομένης βιαίας πνοής» (Εκδόσεις Καστανιώτη).

Πρωινό Κυριακής στο σπίτι του ο Τσαρούχης, σε προχωρημένη πια ηλικία και με προχωρημένη την αρρώστια, κόβει μόνος του από ένα λεπτό χαρτόνι μικρά κομμάτια, τα πρασινίζει με ένα μολύβι, τα διπλώνει και περνά ανάμεσά τους ένα λεπτό σύρμα, φτιάχνοντας τα φύλλα του αγιοκλήματος που σκεπάζει ένα μέρος της αυλής όπου διαδραματίζεται το «Φυντανάκι». Με τα ολότρεμα πια χέρια του, μια δουλειά όχι καθαυτό δημιουργική αφού θα μπορούσε να τη διεκπεραιώσει οποιοσδήποτε άλλος, και με επιμέλεια μαθητή των πρώτων τάξεων του δημοτικού, προχωράει στη σύνθεση του αγιοκλήματος. Πουθενά ο εκνευρισμός της ηλικίας, της αρρώστιας, ο φόβος του επερχόμενου θανάτου (…)

που γι΄ αυτόν ο Τσαρούχης είπε: «Η ζωή που είναι τόσο σημαντική ώστε ανταμοιβή της να είναι το μυστήριο του θανάτου».