«ΗΜΟΥΝ ΤΟ ΜΟΝΤΕΛΟ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΑΥΤΕΣ ΜΟΥ»

«Πολλοί στρατιώτες ή ναύτες μου, με άψογες πτυχές, έχουν γίνει με μοντέλο εμένα» είχε πει στη Μαρία Καραβία (απόσπασμα από το βιβλίο της «Ο Στοχαστής του Μαρουσιού. Μνήμες και συνομιλίες με τον Γιάννη Τσαρούχη», Εκδόσεις Καπόν).

«Γιατί μόνο εγώ έχω την υπομονή να μένω ώρες ακίνητος, χωρίς να εκνευρίζομαι, όπως γίνεται συνήθως με τα μοντέλα και ιδιαίτερα τα καλά. Βέβαια, οι αυτοπροσωπογραφίες ενδιαφέρουν λιγότερο τον ζωγράφο απ΄ ό,τι τους θαυμαστές του. Αλλά είναι ένα σίγουρο μέσο για να δικαιώσει τον θαυμασμό τους. Ζωγραφίζοντας τον εαυτό μας, γλιτώνουμε από τις ανυπόφορες παρατηρήσεις των μοντέλων: “Δεν μου μοιάζει”, “Με γέρασες”, “Η μύτη μου δεν είναι έτσι”, “Τα μάτια μου είναι πιο μεγάλα” κ.τ.λ. Αφότου είδα τα γένια μου να μεγαλώνουν, ο πειρασμός να φορέσω ό,τι ταιριάζει με τα γένια είναι μεγάλος. Είναι ο πειρασμός που αισθάνεται συνέχεια ο ζωγράφος για ν΄ αναλύσει και να απλοποιήσει ό,τι τον μαγεύει ή τον συγκλονίζει».