Αποθέωση Ντομίνγκο δίχως να βγουν μαχαίρια

Αυτό θα πει αποθέωση: όλοι οι θεατές της Σκάλας του Μιλάνου, όρθιοι, τον επευφημούσαν και χειροκροτούσαν ηχηρά επί είκοσι λεπτά, ραίνοντάς τον με λουλούδια.

Πριν από σαράντα χρόνια, την ίδια ημέρα, ως νεαρός Ισπανός τενόρος, με φαβορίτες α λα Έλβις Πρίσλεϊ, είχε πρωτοπατήσει το σανίδι της ίδιας σκηνής ως Ερνάνης στην ομώνυμη όπερα του Βέρντι. Και τώρα επέστρεψε για να αποχαιρετήσει το ιταλικό λυρικό θέατρο. Δεν ήταν κάτι τόσο απλό αυτή η επιστροφή. Ο διάσημος τενόρος και μαέστρος, που πρόσφατα δήλωνε πως θα το γυρίσει σε ρόλους βαρύτονου, στα 68 του πλέον (αν πιστέψουμε τα επίσημα στοιχεία) αποφάσισε αυτή τη φορά να αναμετρηθεί με τον Ρίχαρντ Βάγκνερ, μαζί με τον γεννημένο στην Αργεντινή μαέστρο (και πιανίστα) Ντάνιελ Μπάρενμποϊμ. Άρχισαν με το Πρελούδιο και το Liebestod (Θάνατος του Έρωτα) από το «Τριστάνος και Ιζόλδη», που κατά τους κριτικούς ήταν «εντυπωσιακά», και ακολούθησε η αναμέτρηση με τον ρόλο του Ζίγκμουντ και την άριά του από την πρώτη πράξη στη «Βαλκυρία» του Βάγκνερ. Ένας κριτικός σημείωσε πως υπήρχαν κάποια σημάδια κάμψης αλλά ο τενόρος, που έχει ήδη στο ενεργητικό του 3.000 παραστάσεις, είχε φωνή πιο ισχυρή και γεμάτη από πολλούς τριαντάρηδες.

Στα παρασκήνια ο Πλάθιντο Ντομίνγκο έλεγε στον απεσταλμένο της ιταλικής εφημερίδας «La Stampa»: «Πήγε πολύ καλά. Κι αυτό οφείλεται και σ΄ αυτό το θέατρο. Είναι το κάτι άλλο να τραγουδάς στη Σκάλα. Είναι η πεμπτουσία της όπερας. Το δε κοινό της Σκάλας μού έδωσε τόσα πολλά, αλλά κι εγώ πιστεύω πως τα ανταπέδωσα».

Το κλίμα είχε κάτι το νοσταλγικό στη βραδιά αποθέωσης του Ντομίνγκο. Δεν ήταν όμως το κύκνειο άσμα του, αφού έχει ήδη στο καρνέ του 45 μελλοντικά συμβόλαια για να τραγουδήσει σε λυρικά θέατρα ανά την υφήλιο και άλλες 15 εμφανίσεις ως μαέστρος. Και αυτά μόνο για τη σεζόν 2009-2010.

Εξίσου εντυπωσιακή με την αποθέωση του Πλάθιντο Ντομίνγκο ήταν η παντελής απουσία σφυριγμάτων από τους θρυλικούς loggionisti, τους θαμώνες των θεωρείων που δύσκολα ικανοποιούνται και εύκολα, μα πολύ εύκολα αποδοκιμάζουν τραγουδιστές. Παλαιότερα, οι δύσκολοι αυτοί θεατές, που έχουν αυτοχρησθεί κριτικοί, είχαν πετάξει ριζότο και σαλάμια σε τραγουδιστές που δεν ήταν του γούστου τους. Σήμερα μπορεί πλέον να μην εκσφενδονίζονται τρόφιμα, αλλά μεταφορικώς συχνά βγαίνουν τα μαχαίρια. Ο Λουτσιάνο Παβαρότι έχει γνωρίσει αυτή την πλευρά των loggionisti- τον αποδοκίμαζαν με σφυρίγματα επί ώρα!- όταν το 1992 είχε αναλάβει τον δύσκολο ρόλο του Ντον Κάρλος στην ομώνυμη όπερα του Βέρντι.