Φαινόμενα

Πρωινή εργασία και χαρά
, Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Πρωινάδικα! Περασμένες μου αγάπες ή περασμένα μεγαλεία, όπως και να το πει κανείς, στο ίδιο καταλήγει: τις αλλοτινές εποχές της πρωινάδικης ψευτογκλαμουριάς έχει αντικαταστήσει η ανάγκη για «προσιτή συντροφιά»
Καθώς ολοκληρώνεται η πρώτη σκληρή περίοδος του καναλικού ανταγωνισμού, που φέτος επικεντρώθηκε διόλου τυχαία στην πρωινάδικη ζώνη, το τοπίο μοιάζει να ξεκαθαρίζει. Και λέμε διόλου τυχαία, γιατί η πρωινάδικη ζώνη είχε αναλάβει όλα αυτά τα χρόνια τη δημιουργία του ξέφρενου κλίματος ευφορίας και αφασίας που ευνοούσε την τυφλή κατανάλωση. Η πρωινάδικη ζώνη κατά συνέπεια σήκωσε και το μεγαλύτερο βάρος της αλλαγής των εποχών. Αποδείχτηκε το δυσκολότερο πεδίο. Γιατί χωρίς δραματικές αλλαγές στο περιεχόμενο, αφού το κοινό της ήταν εθισμένο στην αισθητική με την οποία επί χρόνια το βομβάρδιζε, έπρεπε να ανταποκριθεί στην ανάγκη του για ψυχαγωγία που δεν του προκαλεί το άγχος ότι τα δύσκολα οικονομικά και το σκοτεινό μέλλον δεν του επιτρέπουν τα όνειρα που έκανε τις εποχές των γκλαμουροψευδαισθήσεων. Κάποτε το πρώτο τραπέζι πίστα ήταν το κοντινό όνειρο του ανερχόμενου και της συμβίας του, η οποία με πλαστικό χρήμα μπορούσε πολύ εύκολα να πλησιάσει τη φαντασίωση που της πασάριζαν οι ξανθιές πρωινατζούδες σαν «γυναικείο σουξέ». Με τις ίδιες να γίνονται πρότυπα ακριβώς αυτού του γυναικείου ρόλου. Τον υπηρέτησαν επάξια Κορομηλά και Μενεγάκη. Αυτός ο κόσμος αλλάζει.

Εδώ βρίσκεται και η δυσκολία της Ελένης Μενεγάκη που, παραμένοντας ίδια, θέτει τον τηλεοπτικό εαυτό της εκτός εποχής. Η ίδια παραμένει επαγγελματίας σε αυτό που ξέρει να κάνει. Επιδιόρθωσε κάπως τις ενδυματολογικές της επιλογές, για να τις φέρει μια ιδέα πιο κοντά στην (σχετικώς) προσιτή πραγματικότητα, προσπαθεί να προβάλει το ίματζ της νοικοκυράς που μαγειρεύει, πλένει κ.λπ., αλλά σιγά σιγά μοιάζει να παίρνει και η ίδια αποστάσεις από αυτό που κάνει. Η μαγειρική έγινε μια τυπική «στήλη», οι απουσίες από το πλατό την ώρα του μαγειρέματος φαίνονται, τα ίδια αστεία, τα ίδια χάχανα δεν μπορούν να συγκρατήσουν ένα κοινό απαιτητικό, όχι γιατί ανέβασε τον πήχυ της αισθητικής του, αλλά γιατί κατέβηκε αίφνης ο πήχυς των οικονομικών δυνατοτήτων του και θέλει να απολαμβάνει το ανάλαφρο ταξίδι στο πρωινάδικο πουθενά χωρίς ενοχές ότι του γεννιούνται διαρκώς επιθυμίες για όσα πλέον δεν μπορεί να αποκτήσει. Εξ ου και το σουξέ των Καραμερο-Χαριτάτων. Προς το παρόν, κρατούν χαμηλό προφίλ, έχοντας αποφύγει την υπερβολική έκθεση σε κοσμικούς νεοπλουτισμούς, πριγκιπικούς γάμους και βασιλικές κουμπαριές, που συμβολίζουν το αποκορύφωμα του σουξέ στο μιντιακοπολιτικό Ελ Ντοράντο. Το κοινό συνειδητοποιεί σιγά σιγά ότι τά ΄χει πληρώσει ακριβά όλα τούτα.

Γι΄ αυτό και η εξέλιξη των Καραμερο-Χαριτάτων, οι οποίοι δεν παύουν να υπενθυμίζουν ότι είναι απλώς σκληρά εργαζόμενοι και μπορεί αύριο να μη βρίσκονται καν στο γυαλί, μοιάζει να αποκαθιστά την αξία της εργασίας. Την ίδια ώρα που η Μενεγάκη προσπαθεί να υπηρετήσει την ελαφράδα του πρωινού, έχοντας τη μικρή παρέα των συνεργατών να την υποστηρίζουν σαν αργόσχολοι επισκέπτες για καφεδάκι, όπου ανταλλάσσονται κουτσομπολιά και γλύκες, οι Καραμερο-Χαριτάτοι δίνουν την αίσθηση ότι εργάζονται με κέφι προσφέροντας χάπενινγκ και διασκεδαστικές πληροφορίες. Κινούνται διαρκώς, μεταφέρονται από το ένα θέμα στο άλλο χωρίς ανάσα, συνομιλούν με καλεσμένουςκαι θα ήταν ακόμη καλύτεροι αν συνομιλούσαν περισσότερο και με τις συνεργάτιδές τους που βρίσκονται επί ώρα στο πάνελ περιμένοντας τη σειρά τους. Ακόμη και η επιλογή διασημοτήτων για τις διάφορες «στήλες», π.χ. η Εύη Αδάμ για το σινεμά ή η Θεοφανία Παπαθωμά για θέματα μητρότητας είναι περιττή. Θα μπορούσαν θαυμάσια να υπηρετήσουν το ίδιο μοντέλο οι κυρίες που υποστηρίζουν δημοσιογραφικά την εκπομπή. Το μυστικό της επιτυχίας εδώ είναι λιγότερο τα πρόσωπα (εκτός από αυτά των παρουσιαστών) και περισσότερο η ατμόσφαιρα μιας εκπομπής «όπου γίνονται διαρκώς πράγματα».


Οι πέντε «άγουροι»

Οι πέντε του «Όμορφου κόσμου». Αδικημένοι (;). Πάντως βρέθηκαν πέντε «άγουροι» να παρουσιάζουν την ίδια ακριβώς εκπομπή που κάνουν σε άλλα κανάλια έμπειροι. Δεν ανανεώνουν τα κόνσεπτ των εκπομπών οι ηλικίες των παρουσιαστών.

Πλεονέκτημα την εκπομπής ο μάγειρας, που έχει προσωπικό στυλ και ωραία εκφορά λόγου, εκτός από τη νεανική φιγούρα. Η υπόλοιπη παρέα παραμένει αμήχανη. Ίσως όχι γιατί τους λείπει το δέσιμο, όσο γιατί, όταν τους βλέπεις, περιμένεις ότι θα παρουσιάσουν κάτι άλλο από αυτό που παρουσιάζουν. Νεανικά συγκροτήματα ίσως, εναλλακτικές διασκεδάσεις, νεανικούς προβληματισμούς, αναζήτηση του καινούργιου σε διαφόρους τομείς, οτιδήποτε που να δένει το περιεχόμενο με την εμφάνιση και να μη μοιάζουν σαν ανίψια που κάνουν επίσκεψη στη θεία τους και της κάνουν τα χατίρια προσπαθώντας να την ευχαριστήσουν. Η ομορφιά άλλωστε και η εμφάνιση είναι κράχτης για φωτογραφικό ενσταντανέ, όχι για μια καθημερινή εκπομπή.