[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μακριά από το αγριεμένο πλήθος

Πέρασα τα βουνά των φρέσκων σκουπιδιών και τις πεδιάδες των μπαγιάτικων και πατημένων, έσφιξα τα δόντια και έφτασα στο άλσος της γειτονιάς. Το ελικόπτερο να βουίζει από πάνω όλη μέρα. Πολιορκημένη πόλη, εμπόλεμη. Αλλά ανάμεσα στα δέντρα κάπως κανείς ηρεμεί. Σε μια πυκνή συστάδα ένα ζευγάρι περιποιόταν ένα φυτό. Καθάριζαν τα ξερά φύλλα, το χάιδευαν. Ύστερα πήγαν στο διπλανό φυτό, έσκαψαν το χώμα γύρω γύρω. Έμεινα να τους κοιτάζω κατάπληκτη, τόσο διαφορετικές οι κινήσεις τους από το περιρρέον κλίμα. «Μπανανιά είναι;» ρώτησα για να πιάσουμε κουβέντα και έμαθα ότι φέρνουν και φυτεύουν διάφορα φυτά στη γωνιά εκείνη, τα οποία εν συνεχεία φροντίζουν. «Δεν είναι δικά μας» εξήγησαν με ύφος σχεδόν απολογητικό, σαν να φοβόντουσαν ότι θα τους υποπτευόμουν πως εκμεταλλεύονται τον δημόσιο χώρο για να βάλουν τα φυτά τους! Τόση κακοπιστία υπάρχει, χρειάζεται να εξηγείς τα πάντα. Ειδικά αν είναι κάτι ακραίο όπως αυτό. Την ώρα που οι «αντιεξουσιαστές» πασχίζουν να σπάσουν βιτρίνες και να καταστρέψουν δημόσια περιουσία στα πανεπιστήμια και τους δρόμους, αφού επί ημέρες έχουν απειλήσει και κατηγορήσει τον «εφησυχασμό μας», τον «καταναλωτισμό μας» και διάφορες άλλες αμαρτίες για τις οποίες ανέλαβαν τον ρόλο του τιμωρού, την ώρα που ελικόπτερα και εποχούμενοι αστυνόμοι δημιουργούν ατμόσφαιρα εφιαλτική, να βγαίνεις από το σπίτι σου για να πας να περιποιηθείς τα φυτά που χάρισες στο δημόσιο πάρκο χωρίς να σε παρασημοφορήσει ο δήμαρχος, να σε γράψουν οι εφημερίδες, να κατακτήσεις δόξα, χωρίς άλλη ανταμοιβή από την απόλαυση να τα βλέπεις να μεγαλώνουν, ακριβώς όπως θα ήταν και στο μπαλκόνι σου, αλλά δεν τα άφησες στο μπαλκόνι, ήταν η μικρή – ή, μήπως, μεγάλη;- επανάσταση, που κάπως γιάτρεψε για μένα την άρρωστη μέρα.