«Δεν είμαι για καριέρα μαζικής κατανάλωσης»

Μόλις είχε περάσει τα δώδεκα όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά σε μία εκπομπή της βρετανικής τηλεόρασης τραγουδώντας το «(Υou Μake Μe Feel Like) Α Νatural Woman» (της Αρίθα Φράνκλιν). Και μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα με το πρώτο της άλμπουμ, «Τhe Soul Sessions», έκανε αισθητή την παρουσία της σε παγκόσμια κλίμακα.

Το κορίτσι από το Ντέβον που διαθέτει φωνή πολύπειρης γυναίκας από τον βαθύ αμερικανικό Νότο, έχει τραγουδήσει για τους προέδρους των Ηνωμένων Πολιτειών (για τον Μπους δυο φορές, για τον Κλίντον μία) και έχει να θυμάται εμφανίσεις της στο πλάι τραγουδιστών- μύθων, όπως ο Στίβι Γουόντερ και η Γκλάντις Νάιτ.

Όμως το τρίτο της άλμπουμ- «Ιntroducing Joss», 2007- θεωρήθηκε (και εμπορικά) αποτυχία. «Τελικά μάλλον δεν είμαι γι΄ αυτό που λέμε “massive career”, καριέρα μαζικής κατανάλωσης», λέει. «Διαφορετικά θα ακολουθούσα τις οδηγίες της εταιρείας (ΕΜΙ/Virgin). Θα τραγουδούσα τα τραγούδια που μου έλεγαν, θα είχα κανένα ονομαστό μάνατζερ και θα ήμουν ευχαριστημένη να πουλάω εκατομμύρια δίσκους. Αλλά δεν με ευχαριστεί αυτό. Προτιμώ να πουλάω μερικές χιλιάδες και να μου δίνεται η δυνατότητα να κάνω περιοδείες. Έτσι κι αλλιώς, από δίσκους δεν έχω κάνει λεφτά».

Στο τέταρτο άλμπουμ της («Colour me Free» που μόλις κυκλοφόρησε) το απέδειξε περίτρανα. «Ξύπνησα μια μέρα του Φεβρουαρίου του 2008 και είπα “σήμερα θέλω να κάνω έναν δίσκο”».

Υπήρχαν βέβαια δυο- τρία προβληματάκια… Τα τραγούδια δεν ήταν έτοιμα, οι μουσικοί δεν ήταν εκεί και στούντιο δεν υπήρχε. Εκείνη όμως επέμενε. Και οι φίλοι της (και όχι μόνο) την ξέρουν: Είναι να μην της μπει κάτι.

Η μπάντα έφτασε την επομένη, στούντιο βρέθηκε και τα μηχανήματα νοικιάστηκαν από μια εταιρεία που ειδικεύεται στα…

επείγοντα. Η αντίδραση μουσικών και ανθρώπων που ήταν κοντά της ήταν κάπως έτσι: «Πάλι τρελάθηκε η Τζος. Θα βγάλει καμιά βλακεία και θα πρέπει να τη βοηθήσουμε κιόλας».

Όμως φρόντισε να τους διαψεύσει: Μέσα σε μια εβδομάδα ηχογράφησε πάνω από 12 τραγούδια. Δώδεκα εξαιρετικά τραγούδια που έχουν την ψυχή και τη γλύκα ώριμης σόουλ. Η δισκογραφική της εταιρεία όμως, πώς αντέδρασε; Το συμβόλαιο το επέτρεπε; Και ήταν τυχαίο που άργησαν τόσο να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ;

Γελάει με νάζι. «Ο δικηγόρος μου μού είπε ΟΚ. Εφόσον διαρκεί γύρω στα 45 λεπτά και έχει μια σχέση με τον προηγούμενο δίσκο».

Αλλά η δισκογραφική εταιρεία δεν ήταν και χαρούμενη. Της είπαν να ηχογραφήσει τρία ακόμα τραγούδια. Το αρνήθηκε. Της είπαν να γράψει ένα ραδιοφωνικό τραγούδι. Τους είπε θα έκανε ό,τι μπορούσε, «αλλά δεν…

μου έβγαινε». Και τελικά πήραν δυο κομμάτια και τα έκαναν «ρεμίξ».

«Έβγαλαν τη δική μου μουσική και την αντικατέστησαν με δικές τους ανοησίες. Έβαλαν κάτι σαν ψευτοχειροκροτήματα… Μπορεί να ταιριάζει με το ραδιόφωνο, αλλά δεν ταιριάζει με τη δική μου ψυχή». Παρ΄ όλα αυτά ήρθαν σε συμφωνία με τη δισκογραφική ΕΜΙ. «Και τελικά δεν χρειάστηκε να αλλάξω το άλμπουμ. Ούτε τόσο δα!».