ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Κλεφτρόνια

O λόγος στους αναγνώστες. O Κ. Παπανδρέου, Φαραί Πατρών, γράφει:

«Ο Καραμανλής ατύχησε ως διαχειριστής της εξουσίας, αλλά δεν ήταν όμως κλέφτης. Γιατί, αν ήταν, τώρα τα κλεφτρόνια που εξαπέστειλε θα έλεγαν ότι έκλεβαν και για τον ίδιο. Γιατί έκλεβαν; Γιατί ήξεραν ότι ο ελληνικός λαός δεν είναι και ούτε ήταν ποτέ με τη Δεξιά, η οποία υπηρετεί τους κεφαλαιοκράτες που τον απομυζούν. Σκεπτόμενοι λοιπόν έτσι, έπιασαν- από εκδικητική διάθεση προφανώς – και ρήμαξαν τον ελληνικό λαό στην κλεψιά, καθ΄ όσον ο καθένας από αυτούς γνωρίζει ότι δεν είναι Ανδρέας Παπανδρέου για να περιμένει να δοξαστεί! Αυτά θα χρειαζόταν να τα αναλογιστούν κάποιοι από τα λαϊκά στρώματα, οι οποίοι παραδόξως έχουν προσχωρήσει στο κόμμα της Δεξιάς για να ψηφίζουν Κεφάλαιο, γιατί δεν έχουν κεφάλι.

Ευχόμαστε στον Γιώργο Παπανδρέου να πάει καλά, γιατί αντίθετα θα έχει να αντιμετωπίσει κι αυτός την αυστηρή κριτική του ημερήσιου Τύπου, του οποίου μέλημα είναι να υπερασπίζει το λαϊκό συμφέρον και όχι να χαρίζεται σε πολιτικούς και κόμματα.

Και έχει σημασία που αυτά τα λέμε από τις πρώτες κιόλας ημέρες της εκλογής του, για να τα θυμάται, και όχι να του χαϊδεύουμε τα αυτιά ή να του γίνουμε γαλίφηδες- τα οποία άλλωστε είναι γνωστό ότι τα απεχθάνεται».

O Αντ. Κοντομηνάς, Καλαβρύτων 9, Αγ. Παρασκευή, γράφει:

«Θα ήθελα να θίξω ένα ζήτημα που δεν έχει ανακύψει αλλά που έχει, κατά τη γνώμη μου, μεγάλη σημασία για τον συναισθηματικό δεσμό γενικά κράτους-πολιτών και ειδικότερα του ελληνικού κράτους και των Ελλήνων πολιτών.

Πρόκειται για την ονομασία της οικονομικής παροχής που επιβάλλει- σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους- το κράτος, το Δημόσιο, στους πολίτες για να καλύψει τις δημόσιες δαπάνες με τις οποίες παρέχει σ΄ αυτούς ουσιαστικές και απόλυτα αναγκαίες υπηρεσίες, δηλαδή πρόκειται για τους φόρους.

Η λέξη “φόρος” έχει καταλήξει να καθιστά αντιπάλους το κράτος και τους πολίτες, όπως το νιώθουμε όλοι και όπως αποδεικνύεται από τους καθόλου κολακευτικούς χαρακτηρισμούς που χρησιμοποιούνται καθημερινώς.

Θα έλεγα, λοιπόν, ότι καλύτερα θα ήταν να καταργηθεί η λέξη “φόρος” και να αντικατασταθεί με άλλον, για παράδειγμα “εισφορά” ή καλύτερα “συνεισφορά”, αφού εισφέρουν όλοι οι πολίτες “…έκαστος αναλόγως των δυνάμεών του”, κατά το Σύνταγμα. Έτσι ενισχύεται η συναίσθηση στους πολίτες όχι ότι το κράτος απομυζά βίαια τον ιδρώτα τους, αλλά ότι βοηθούν την πατρίδα στην υποχρέωση και στο έργο της προς προστασία αλλά και προαγωγή της ζωής ακριβώς των ιδίων των πολιτών.

Και παράλληλα ενισχύεται και στους ασκούντες δημόσια υπηρεσία το συναίσθημα της υποχρέωσής των να καταβάλλουν κάθε προσπάθεια για την όσο το δυνατό βελτίωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών από κάθε άποψη. Έτσι, ωφελούνται ουσιαστικά και οι πολίτες».