«Ζήσαμε μια κτηνωδία »

Δημήτρης Σπανογιάννης, βετεράνος, πρόεδρος Πανελλήνιου Συνδέσμου Πολεμιστών ΕΛΔΥΚ ΄74 Έφθασα στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1973 με την 103 σειρά (στο 2ο Τάγμα ΠεζικούΛόχο Διοικήσεως ως επιλοχίας του Λόχου). Έναν χρόνο μετά, με το αρματαγωγό «Λέσβος» ξεκινήσαμε για την Ελλάδα, για να απολυθούμε. Ξημερώματα ακούσαμε ότι οι Τούρκοι χτύπησαν με ναπάλμ το διοικητήριο της ΕΛΔΥΚ. Απαιτήσαμε καθολικά να επιστρέψουμε στην Κύπρο.

Μεσάνυχτα αποβιβαστήκαμε στην Πάφο και χτυπήσαμε τουρκικό θύλακα. Το πρωί, με επιταγμένα λεωφορεία και φορτηγά φθάσαμε στη Λευκωσία, όπου μας χτύπησαν τουρκικά αεροπλάνα. Δόθηκε εντολή να πάμε στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ περπατώντας. Οι άλλοι στρατιώτες μόλις μας είδαν εξεπλάγησαν και χάρηκαν. Μόλις είχαν γυρίσει αποδεκατισμένοι από μάχη στο χωριό Κιόνελι. Ενταχθήκαμε κανονικά, εγώ ανέλαβα πάλι ομαδάρχης και παρέμεινα μέχρι τον Νοέμβριο.

Για μένα, υποστήκαμε προδοσία απ΄ τις Μεγάλες Δυνάμεις. Θα σας πω δύο περιστατικά: Κατά τη δεύτερη φάση του Αττίλα ένα ελικόπτερο με διακριτικά των Ηνωμένων Εθνών ήλθε πάνω απ΄ τις θέσεις μας και τις αποκάλυψε στις τουρκικές δυνάμεις. Επίσης, σε μια άλλη στιγμή περιμέναμε πως θα έρχονταν αεροπλάνα από την Ελλάδα για κάλυψη. Φάνηκαν δύο Φάντομ, κινήθηκαν βόρεια, αλλά μόλις επέστρεψαν έριξαν δύο βόμβες ναπάλμ στο στρατόπεδό μας! Στη συνέχεια έφυγαν νότια και χτυπήθηκαν από αντιαεροπορικά. Τελικά ήταν εγγλέζικα με τουρκικά διακριτικά. Ο πιλότος μάλιστα ήταν νέγρος που παρεδόθη στον ίδιο τον Κληρίδη.

Τα χάπια. Το φαινόμενο των κατασταλτικών χαπιών Μαντράξ παρουσιάστηκε μετά τον πόλεμο του ΄74. Ήταν ένα σοκ, μια κτηνωδία αυτό που ζήσαμε εκεί. Πολλοί γύρισαν και ακόμη και σήμερα είναι ζωντανοί νεκροί. Η ΕΛΔΥΚ όμως ήταν εκπαιδευμένη επίλεκτη μονάδα, όχι μονάδα της μαστούρας που έγραψε ο Βασίλης Γκουρογιάννης στο μυθιστόρημά του. Ο ίδιος επίσης κάνει έναν απαράδεκτο συμψηφισμό μεταξύ άμυνας της ΕΛΔΥΚ και εγκλημάτων πολέμου του τουρκικού στρατού. Πώς μπορεί ένας αμυνόμενος (σαν την ΕΛΔΥΚ) να κάνει εγκλήματα πολέμου;