«Ελληνίδα, να αγαπάς τον εαυτό σου»

Κατακλυσμιαία, πανέμορφη, πανέξυπνη, αστραφτερή, επαναστατημένη Αφρική. Με το ονοματεπώνυμο Γουαρίς Ντίρι.
Που πάει να πει «Λουλούδι της ερήμου»
Όταν ήταν τριών χρονών τής έκοψαν την κλειτορίδα. Στα εφτά διέσχισε ξυπόλητη την Αφρική: «Να, κοίτα τις πατούσες μου, είναι χαρακωμένες από τις πέτρες». Ύστερα από λίγα χρόνια, βρέθηκε παραδουλεύτρα στην πρεσβεία της Σομαλίας στην Αγγλία. Ύστερα άστεγη στους δρόμους του Λονδίνου. Ώσπου ένας σπουδαίος φωτογράφος μόδας ανακαλύπτει το μαύρο διαμάντι και η σοκολατένια θεά εκτοξεύεται σε όλες της πασαρέλες της υφηλίου.

«Είναι άθλιοι, ψεύτικοι, δήθεν και βρώμικοι. Τους χρησιμοποίησα. Και πριν από δώδεκα χρόνια, όταν κατάλαβαν τι ακριβώς έκανα, τρομοκρατήθηκαν. Τότε έφυγα, λέγοντας Up Υours. Γι΄ αυτό λέω στην Ελληνίδα: Βe yourself. Δεν είσαι βυζιά και οπίσθια. Δεν έχεις ανάγκη την τσάντα του Γκούτσι και τα παπούτσια της Πράντα. Ανακάλυψε τον εαυτό σου. Να ζήσεις. Να χαρείς. Να συμφιλιωθείς μ΄ αυτό που είσαι. Τότε κι έναν καλό άντρα θα βρεις».

Ανάσα δεν έπαιρνε. Μόλις μπήκα για τη μικρή μας συνομιλία, ξαπλωμένη στον καναπέ την βρήκα. Ένας μαύρος μίσχος με αναλογίες καλύτερες και από της Ναόμι Κάμπελ. «Έλα, κάθισε δίπλα μου». Ταράχτηκα. Εγώ μια ανάσα δίπλα σ΄ ένα από τα πιο όμορφα μανεκέν της υφηλίου; Αδύνατον. Γονάτισα. «Σε κατάλαβα. Είσαι ο άνθρωπός μου».

Κοιτάζοντάς την, οι σκηνές από την ταινία «Λουλούδι της ερήμου» δαγκώσανε το στομάχι μου. Όχι πως είναι σπουδαία η ταινία. Αλλά μια σκηνή είναι ο ζωντανός εφιάλτης των προνομιούχων του Πρώτου Κόσμου. Η μάνα κουβαλάει το τρίχρονο κοριτσάκι, δηλαδή τη Γουάρις. «Όχι» με διορθώνει. «Είναι Γουαρίς» (στη λήγουσα). Η μάνα παραδίδει το αθώο πλάσμα σε μια γριά μαμμή. Η μάνα ανοίγει τα πόδια της μικρής. Η μαμμή με ξυράφι κόβει την κλειτορίδα και ύστερα τη ράβει. Όπως κάνουμε εμείς με τη γέμιση της γαλοπούλας… Το Λουλούδι της ερήμου να σφαδάζει και να κολυμπάει στο αίμα. Θεέ μου!

Αυτή η Αφρική. Ένα πανέμορφο πλάσμα που εκατομμύρια άθλιοι, καλοταϊσμένοι, άπληστοι Λευκοί ορμάνε να τη βιάσουν, και με τη σάρκα της τις κοιλιές τους να χορτάσουν.

Κι όμως. Το 90% της Αφρικής δεν είναι αυτό που νομίζετε εσείς. Είναι όμορφο, με ειρηνικούς ανθρώπους. Αυτός και ο σκοπός μου, ν΄ αλλάξω το image της Αφρικής.

Όλα τα χρωστάμε σ΄ αυτά τα πλάσματα του Τρίτου Κόσμου.

Θα αγοράσω μια μεγάλη φάρμα στην Τανζανία. Θα φέρω αγρότες, θα φτιάξω σχολεία. Και θα μεταφέρω το μήνυμα: Φέρε χαρά, ζήσε τη ζωή. Βάλε το μυαλό σου να δουλέψει. Ο Θεός δεν μας έστειλε εδώ για να καθόμαστε. Ούτε ήρθαμε για να σκοτώνουμε, να κλέβουμε και να αρπάζουμε. Βρες το νόημα της ζωής. Όταν το βρεις, θα ξέρεις τι να κάνεις και πώς να ζήσεις.

Μα, φταίει το σύστημα, όχι αυτοί.

Όρμησε να με «σκοτώσει» από αληθινό θυμό και οργή: «Δεν μπορώ να ακούω άλλο τα ίδια και τα ίδια: “Δεν έχω λεφτά, δεν βρίσκω δουλειά, δεν έχω να πληρώσω το νοίκι”… Κάνε κάτι αδελ φέ μου. “Μα, ξέρεις φταίει η κυβέρνηση”. Μα, εσύ ψήφισες αυτούς τους άθλιους πολιτικούς. Ξύπνα. Πάρε τα πράγματα στα χέρια σου. Υπάρχουν εκατομμύρια άνθρωποι απείρως καλύτεροι απ΄ αυτούς. Αυτοί δεν είναι ηγέτες. Είναι απατεώνες και κλέφτες. Αν ήμουν πολιτικός, θα προσπαθούσα να κάνω τα καλύτερα για τον λαό. Ο κόσμος πρέπει ν αλλάξει ριζικά. Όλοι πρέπει να αλλάξουμε. Θέλω εκπαίδευση, θέλω σχολεία, θέλω νοσοκομεία. Fuck the system. Μέχρι στιγμής αποδεχόμαστε το σύστημα. Καθόμαστε, γκρινιάζουμε και επαναλαμβανόμαστε. Το νόημα της ζωής δεν είναι αυτό το άψυχο τραπέζι (το πιάνει με τα λεπτά δάχτυλά της). Το νόημα είναι αυτό (και θωπεύει τα μάγουλά μου). Ένας άντρας χρειάζεται τη συντροφιά μιας γυναίκας. Δεν υπάρχει τίποτα χωρίς αγάπη. Το πλούσιο αγόρι εκεί πάνω στην εξουσία δεν μπορεί ν αγοράσει αιωνιότητα με το χρήμα. Χωρίς την καρδιά μας δεν είμαστε τίποτα.

Σηκώθηκα από τον καναπέ και τη φίλησα τρεις φορές. «Όχι», μου λέει. «Στη Γαλλία, τέσσερις. Ξέρεις γιατί; Τα δύο φιλιά είναι τυπικά. Τα τέσσερα, για ανθρώπους με αισθήματα βαθιά». Έπειτα με τα αχόρταγα μάτια της γαζέλας που διψούν για αλλαγή, πρόσθεσε. «Πώς σε λένε;» Το είπα. «Και η ηλεκτρονική σου διεύθυνση;». Την είπα κι αυτή. «Θα σε διαβάζω καθημερινά». Μα, δεν διαβάζεις ελληνικά. «Εγώ θα τα διαβάζω».

Αξίζει να είσαι δημοσιογράφος, να ζήσεις αυτή τη στιγμή!

ΙΝFΟ

Η ταινία «Το λουλούδι της ερήμου», από το ομώνυμο βιογραφικό βιβλίο της Γουαρίς Ντίρι, θα προβάλλεται στις ελληνικές αίθουσες από τις 28 Ιανουαρίου.

Το σινεμά, η βιτρίνα της ψηφοθηρίας και των πολιτικών τζακιών

Ό,τι με τη Νέα Δυστυχία που παρέδωσε άφθονα χρέη και άδεια ταμεία, το ίδιο και με τη φεστιβαλική μεγαλομανία. Τηρουμένων των αναλογιών μια κρυστάλλινη μικρογραφία. Μια φεστιβαλική φούσκα και ένας προαναγγελθείς θάνατος από του υπουργού- του Παύλου Γερουλάνου- τα χείλη… Τέρμα τα δίφραγκα. Τέλος εποχής για το μεγάλο φαγοπότι!

Όπου και να καθήσεις, με όποιον κι αν μιλήσεις, σκέτη κηδεία θα αντικρύσεις. Και τώρα; Δηλαδή ο νέος διευθυντής από πού θα βρει να πληρώσει τα χρέη αυτής της μικρομέγαλης, φεστιβαλικής γιορτής; Πόσα; Ουδείς, πλην των κεφαλών, γνωρίζει πόσα ακριβώς. Τα νούμερα που κυκλοφορούν αρχίζουν από πέντε μέχρι και δέκα εκατομμύρια ευρώ. Και επειδή ο πελάτης, δηλαδή το φεστιβάλ, δεν έχει να πληρώσει, οι διάφοροι «εργολάβοι» λένε «ευχαριστώ», δεν συνεργάζομαι μ΄ αυτό! Παρ΄ όλα αυτά το φεστιβάλ πορεύεται στα ίδια και επί τα αυτά. Εκατοντάδες φιλοξενούμενοι.

Δεκάδες φαγοπότια. Άλλες τόσες παράτες, δεξιώσεις και αφιερώματα. Και κοντά στις τριακόσιες ταινίες, με άφθονα μικρογεύματα, πάρτι και δώρα. Η Θεσσαλονίκη της μικρής, σχεδόν χρεοκοπημένης Ελλάδας μαϊμουδίζει Κάννες, Βερολίνο και Βενετία. Η ελληνική, ρακένδυτη οικονομία σηκώνει το βάρος μιας γερμανικής μεγαλοβιομηχανίας. Το κάρο παριστάνει τη Μερσεντέ. Η Άννα Βίσση με το ζόρι να γίνει Μαντόνα. Κύριε των δυνάμεων.

Παράδειγμα; Αμερικανίδα παραγωγός μαζί με έξι δικούς της νοματαίους και μαζί με το δωρεάν κινητό της πρέπει να κόστισε κοντά στα εκατό χιλιάρικα. Παράδειγμα; Δεν αρκεί το συνεργείο το τηλεοπτικό με τις δύο κάμερες που με εσωτερικό κύκλωμα καλύπτει σε εκατό και πλέον γιγαντο-οθόνες τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ. Πρέπει από πάνω να πληρώσουμε πολλαπλάσιες κάμερες για την κάλυψη επτά λεπτών της τελετής λήξης του φεστιβάλ. Οh my God. Η βάρκα έγινε Τιτανικός.

Βοήθεια. Βυθίζεται στον πάτο το χρήμα το δημόσιο και λαϊκό.

Πόσα; Επισήμως περί τα τρία και κάτι εκατομμύρια ευρώ, εξαιρουμένης της μισθοδοσίας. Και εξαιρουμένου του έτερου, σχεδόν δεκαήμερου φεστιβάλ ντοκιμαντέρ. Το σύνολο;

Από επτά, μπορεί και δέκα εκατομμύρια. Η μεγαλομανία πορεύεται με τον μαϊμουδισμό! Και το πιο εξωφρενικό, η διαστροφή στη σχέση παραγωγής και τελετών. Χοντρικά καμιά δεκαπενταριά εκατομμύρια για όλα τ΄ άλλα και μόνο τέσσερα για την παραγωγή. Είπαμε το φεστιβάλ, η μικρογραφία της Ψωροκώσταινας. Άλλοι δουλεύουν, άλλοι μπεκρουλιάζουν και καταβροχθίζουν. Απίστευτα πράγματα. Απόδειξη; Ένας πρώην κυβερνητικός μού αποκάλυψε- περιχαρής μάλιστα- τον τελικό αποδέκτη όλων αυτών.

«Μα φυσικά, αγαπητέ. Το φεστιβάλ είναι τόσο ακριβό και διαρκεί δέκα ημέρες, με σκοπό να αναθερμάνουμε τα ξενοδοχεία, τα εστιατόρια και την αγορά της Θεσσαλονίκης». Το σινεμά, η βιτρίνα της ψηφοθηρίας και των πολιτικών τζακιών. Όπως περίπου με τις άγονες γραμμές και τους εφοπλιστές. Κρατικοδίαιτος καπιταλισμός!


Τρελοκομείο με ελληνικό ναυάγιο

Και οι ταινίες; Απίστευτη ποσότητα, μικρή ποιότητα. Μπόλικα αφιερώματα, μπόλικα προγράμματα, μπόλικες ταινίες. Οι δημοσιογράφοι και το κοινό τρέχουν από αίθουσα σε αίθουσα σαν τον μουρλό. «Είδες κάτι καλό;». «Μπα, ακόμα περιμένω.

Εσύ;» «Α, ναι. Είδα μια ρουμάνικη άλλο πράγμα». «Πού;». «Εκεί». Πλίνθοι κέραμοι δηλαδή. Κοντά σ΄ αυτό το τρελοκομείο το μεγαλομανιακό και το φετινό ναυάγιο το ελληνικό. Από εδώ οι Ομιχληστές που αρνήθηκαν να σιγοντάρουν τη φιέστα την πλουμιστή. Από εκεί καμιά οκταριά σκηνοθέτες να δείχνουν τις ταινίες τους για να στηρίξουν τη γιορτή.

Αποτέλεσμα μέχρι στιγμής; Μόνο η άκρως συμπαθητική και χειροποίητη ταινία του Περικλή Χούρσογλου «Ο διαχειριστής». Μόνο μια στιγμή ερμηνείας από την Κάτια Γέρου στις «Μικρές εξεγέρσεις» (μεγάλη τραγωδός, αλλά ο Κατζουράκης πρέπει να βρει σκηνοθέτη και να της βάλει χαλινό). Από εκεί και κάτω ο Θεός να βάλει το χέρι του. Όπως ο Ρένος Χαραλαμπίδης σε μια χάρτινη γελοιογραφία «Άμα δεν σε θέλει» με συμπρωταγωνιστή τον Κ. Γρηγοριάδη, όπου παριστάνει τον μουρλό και κάπου στην αρχή για μια θεογκόμενα λέει «Τι κ…! Να σε βάλω κάτω να σου φύγει το σφράγισμα». Και όπως ο βετεράνος Ερρίκος Ανδρέου. Έτσι για το δικό του κέφι έφτιαξε «Μοιραία σχέση». Η δεκαετία του εξήντα ως ζόμπι σε DVD.

Με έναν λόγο, την καλύτερη φετινή χρονιά του ελληνικού σινεμά, ένας «Κυνόδοντας»- και πολλά βραβεία – απών απ΄ αυτό το φεστιβάλ. Η κόντρα είναι αποτέλεσμα της διαστροφής των αριθμών. Είπαμε.

Ελάχιστα για την παραγωγή, φάτε κόσμε από τη γιορτή. Κάποιος επιτέλους να βάλει τάξη και να ιεραρχήσει σωστά και κανονικά τη χρηματοδότηση την κρατική. Γιατί μέχρι στιγμής, αυτό που γίνεται μοιάζει με το καλαμπούρι των πέντε Φ. Που σημαίνει: Φίλοι Φέρτε Φίλους Φάτε Φύγετε!