ΠΡΟΣΩΠΑ «Η μουσική μού τα έδωσε όλα»

gangel@dolnet.gr
«Η τέχνη, η μουσική ιδιαίτερα, μιλάω γι΄ αυτήν επειδή είμαι μουσικός, έχει απέραντη δύναμη. Δυστυχώς συχνά περιορίζουμε την τέχνη και τον πολιτισμό σ΄ έναν δεύτερο ρόλο και αυτό είναι λάθος. Η τέχνη θεωρείται ένας τρόπος ανακούφισης από τα προβλήματα. Είχες μια δύσκολη μέρα; Επιστρέφεις στο σπίτι κουρασμένος; Βάζεις έναν δίσκο με τα ΄΄Νυχτερινά΄΄ του Σοπέν…».

«Όμως η τέχνη μπορεί να αλλάξει τον κόσμο- αρκεί να σκεφτείς την Ενάτη του Μπετόβεν. Το κείμενο του Σίλερ λέει:

΄΄Όλοι οι άνθρωποι θα είναι αδέλφια΄΄. Είναι η αρχή της ανθρώπινης ύπαρξης: είμαστε όλοι ίσοι. Το ίδιο συμβαίνει και σε μια ορχήστρα. Η δύναμη, η κύρια φωνή, περνάει διαδοχικά από τον έναν μουσικό στον άλλον. Παίζει το όμποε, όλοι το ακολουθούν, μετά μπαίνουν τα κοντραμπάσα και όλοι τα ακούν. Η μουσική μπορεί να διδάξει πώς να ζεις. Η μουσική πρέπει να είναι ανατρεπτική, αν θέλει να αξίζει. Όταν ακούς Μότσαρτ και ακούς μια ωραιότατη γραμμή του όμποε ή τη Σουζάνα που τραγουδά στους ΄΄Γάμους του Φίγκαρο΄΄, παρακολουθείς μια ανατρεπτική δραστηριότητα. Είναι ανατρεπτική, διότι δείχνει πως ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός».

«Η μουσική μού τα έδωσε όλα: το υλικό για τη σκέψη· τη συναισθηματική ικανοποίηση· τη δυνατότητα να ακούω αυτά που δεν μπορούν να ακουστούν στον πραγματικό κόσμο, για παράδειγμα τον θάνατο. Κάθε ήχος που γίνεται σιωπή είναι ένα μικρός θάνατος. Με τη μουσική έχουμε τη δυνατότητα να ζούμε εμπειρίες που θα ήταν αλλιώς αδιανόητες… Η μουσική διεισδύει στο σώμα μας με την πιο πρωτόγονη και πρωταρχική έννοια. Το αυτί είναι ένα όργανο διαρκώς ανοικτό. Και αυτή η σωματική διάσταση είναι που δίνει στη μουσική όλη την τρομερή της δύναμη».

«Το αληθινό πρόβλημα στην ισραηλινο-παλαιστινιακή διένεξη είναι ότι η ειρήνη δεν αποτελεί προτεραιότητα για κανέναν. Το Ισραήλ σκέφτεται μόνον την ασφάλεια, οι Παλαιστίνιοι την αδικία που υπέστησαν. Σήμερα ολόκληρος ο κόσμος ξέρει ποια είναι η λύση: τα σύνορα του 1967, η Ιερουσαλήμ πρωτεύουσα του Ισραήλ και της Παλαιστίνης, λύση στο ζήτημα των προσφύγων. Είναι τρία στοιχεία επαρκή για να γίνει ειρήνη. Μα δεν τη θέλουν ούτε οι Ισραηλινοί ούτε οι Παλαιστίνιοι. Πιστεύουν πως ο χρόνος δουλεύει για λογαριασμό τους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η μοίρα των δύο λαών είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένη. Είτε θα νικήσουμε μαζί είτε θα χάσουμε μαζί. Και γι΄ αυτό ελπίζω σε μια λύση που θα επιβληθεί από το εξωτερικό».

(Αποσπάσματα από συνέντευξη στο ιταλικό περιοδικό «Λ΄ Εσπρέσσο» του μαέστρου Ντάνιελ Μπαρενμπόιμ, ο οποίος παρουσιάζει στις 7 Δεκεμβρίου την «Κάρμεν» στη Σκάλα του Μιλάνου.Εβραίος ρωσικής καταγωγής και γεννημένος στην Αργεντινή,ο Μπαρενμπόιμ ίδρυσε το 1999, μαζί με τον εκλιπόντα Παλαιστίνιο διανοούμενο Έντουαρντ Σαΐντ,την Εast Western Divan Οrchestra,στην οποία παίζουν μαζί Ισραηλινοί και Παλαιστίνιοι νέοι μουσικοί)