Οι σχέσεις με τον προοδευτικό χώρο

Κάτι που συχνά ξεχνάμε είναι το πόσο ο Ταχτσής στήριξε τη σχέση του με τις προοδευτικές προσδοκίες της εποχής του, εκτός των άλλων, και στο γεγονός ότι προέβαλε συντονισμένα στα γραπτά του και την ομοφυλόφιλη σεξουαλικότητα. Εκμεταλλευόμενος μάλιστα τα πορώδη όρια μεταξύ αφηγητή και συγγραφέα, έπαιξε εξαρχής και με τα όρια της αναφοράς στην ομοφυλοφιλία σε προσωπικό επίπεδο, αποκαλύπτοντας έντεχνα τη δική του ομοφυλόφιλη ταυτότητα και τις παρενδυτικές συνήθειές του, τις οποίες έτσι ενέτασσε στον συγγραφικό μύθο του. Δεν είναι τυχαίο ότι όσα διηγήματά του είχαν πρωτοδημοσιευθεί την περίοδο 1964-67 στο πρωτοποριακό «τετράδιο αναζητήσεων» Πάλι που εξέδιδε ο Νάνος Βαλαωρίτης, είναι όλα γραμμένα σε πρώτο πρόσωπο και υπαινίσσονται όλα την ομοφυλοφιλία του αφηγητή/συγγραφέα, ενώ ένα, το «Μικρό αυτοβιογραφικό δοκίμιο» του 1967, μιλάει και για την παρενδυσία του («όταν παρίστανα τη γυναίκα φαινόμουνα τέλεια γυναίκα»). Το διήγημα αυτό είναι που θα κλείσει Τα ρέστα το 1972.

Η φιγούρα του ομοφυλόφιλου συγγραφέα που αυτοεκτίθεται είχε συνδηλώσεις δυνάμει ριζοσπαστικές στα τέλη της δεκαετίας του ΄60, και ο Ταχτσής αυτό το εκμεταλλεύτηκε. Είναι όμως ενδιαφέρον ότι όταν κλήθηκε, ακριβώς λόγω της εικόνας που και ο ίδιος είχε καλλιεργήσει, να συμμετάσχει στο ομοφυλόφιλο κίνημα στα τέλη της δεκαετίας του ΄70, τότε αισθάνθηκε άβολα, εκνευρίστηκε, πήρε θέσεις ανακόλουθες και αρνήθηκε να το παρακολουθήσει. Γιατί όμως συνέβη αυτό, μπορεί κανείς να το κατανοήσει αν ξαναδιαβάσει Τα Ρέστα.

Επαναστατικότητα
Από τη μια, λοιπόν, ένας ομοφυλόφιλος Ταχτσής κρυφοφαίνεται στις κουίντες των διηγημάτων και εξασφαλίζει το πλαίσιό τους· από την άλλη, όμως, μέσα από την επιμονή του στη διάσπαση του υποκειμένου, το βιβλίο αναδεικνύει ουσιαστικά τη ρευστότητα των κατηγοριών του κοινωνικού φύλου και τη διαβρωτική δράση της σεξουαλικότητας. Τα ρέστα μπορούν παράλληλα να διαβαστούν και ως ένα από τα πρώτα βιβλία πεζογραφίας που μιλούν τόσο ξεκάθαρα για το τι σημαίνει να μεγαλώνεις και να εκφράζεσαι ως ομοφυλόφιλος στην ελληνική κοινωνία, αλλά και ως η αμφισβήτηση των ξεκάθαρων σεξουαλικών ταυτοτήτων, περιλαμβανομένης και αυτής του ομοφυλόφιλου, του γκέι, της αδερφής, του παρενδυτικού. Πρόκειται για βιβλίο οριακό, ανοιχτό, πληθυντικό, που σήμερα θα το ονομάζαμε με τη λέξη της θεωρητικής μόδας queer, δηλαδή σεξουαλικά ρευστό, αντικανονικό και επαναστατικό, και που γι΄ αυτό τον λόγο, ίσως σήμερα περισσότερο από τότε, μπορεί να δείξει και τη βαθιά πολιτική αξία του· σε πείσμα ίσως, πλην όμως σίγουρα και προς τέρψιν, του συγγραφέα του.