Η ΨΥΧΑΝΑΛΥΣΗ ΣΗΚΩΝΕΙ ΤΟ ΧΑΛΑΚΙ

Έτσι λοιπόν, ένα τομίδιο που θα μπορούσε να αποδειχθεί αξιανάγνωστο, γιατί είναι γραμμένο από έναν μάστορα του είδους, φαλτσάρει. Ο λόγος; Βρίθει από το αφελές πάθος του οπαδού. Αν αποψιλώσει κανείς τα πεφωτισμένα χωρία των διαλογιστών και τις σχετικές (παρ)εκτροπές του Λιντς, το υπόλοιπο κείμενο έχει ενδιαφέρον. Παρουσιάζει, με ξάστερο λόγο, μέσα από παραδείγματα που σχετίζονται με τη μαστορική τέχνη του σκηνοθέτη, την καλλιτεχνική μέθοδο του Λιντς. Αναδεικνύει το προσωπικό του ύφος.

Ο Λιντς υπερασπίζεται τη μονοκρατορία του σκηνοθέτη, τις αιφνίδιες συλλήψεις, την καλλιτεχνική επιμονή.

Τα κεφάλαια χωρίζονται σε μικρές μπουκιές. Ξεχωρίζω το κεφάλαιο για την ψυχοθεραπεία. Ο Λιντς επισκέπτεται έναν ψυχίατρο. Πριν ξεκινήσει η θεραπεία, ο σκηνοθέτης ρωτά, χωρίς εισαγωγές, τον γιατρό: «Νομίζετε ότι αυτό το πράγμα θα μπορούσε, με οποιονδήποτε τρόπο, να βλάψει τη δημιουργικότητά μου;» Ο ψυχίατρος απάντησε: «Για να είμαι ειλικρινής, Ντέιβιντ, θα μπορούσε». Ο Λιντς του έσφιξε το χέρι κι αποχώρησε. Φυσικά. Η ψυχανάλυση σηκώνει το χαλάκι. Αναζητά τα χνούδια και τα ψίχουλα που κρύβουμε από κάτω. Όμως αυτός ο σκοτεινός κόσμος, οι κρυμμένες σκέψεις, η εσωτερική ζωή είναι το φαΐ του καλλιτέχνη. Αν τα τακτοποιήσει ορθολογικά, δεν είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει να κάνει τη δουλειά του. Έπραξε, λοιπόν, πολύ καλά ο Λιντς που βρόντησε την πόρτα.

Δυστυχώς, την άφησε ορθάνοιχτη στον Υπερβατικό Διαλογισμό.