ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Δώσε και σ΄ εμένα επίδομα αλληλεγγύης!

O Έλληνας είναι της λογικής τού «δώσε μου κι εμένα μπάρμπα». Είναι να μην καταλάβει ότι μπορεί να πάρει κάτι στο «έτσι», στο τζάμπα. Έτσι και το ψυχανεμιστεί, θα τον δεις εκεί, έξω από την πόρτα σου, να περιμένει με τις ώρες, με τις ημέρες, όσο χρειάζεται τέλος πάντων, προκειμένου να έρθει και η δική του σειρά να πάρει. Τον πυρετό σου να διαθέτεις, κάποιος θα βρεθεί να τον πάρει και αυτόν. Βεβαιωμένα πράγματα. Έχεις, δεν έχεις, άμα σε καταλάβει ο άλλος ότι είσαι διατεθειμένος να δώσεις έστω και από το υστέρημά σου κάτι, θα σου κολλήσει βδέλλα μέχρι να το πάρει. Πώς σου κολλάει ο άλλος στα φανάρια με το σκουπάκι στο χέρι να σου καθαρίσει ντε και καλά το παρμπρίζ που σου έχει καθαρίσει ένας άλλος στο προηγούμενο φανάρι, το οποίο ήταν ήδη καθαρό από έναν άλλο συμπατριώτη του σε ένα άλλο φανάρι; Ε, έτσι ακριβώς! Είπε ο Γιώργος να δώσει αυτό το επίδομα αλληλεγγύης, έπεσαν από κοντά μονοί διπλοί, όλοι να το πάρουν…

Να γίνει ένα πραγματικό κίνημα αλληλεγγύης
Να το πάρουν, δε λέω, αλλά να το πάρουν εκείνοι που πραγματικά το έχουν ανάγκη. Όχι οι άλλοι, που κλέβουν την εφορία δηλώνοντας μικρό εισόδημα για να μη πληρώσουν τίποτε και από πάνω έχουν την απαίτηση να πάρουν το βοήθημα. Θα μου πεις τώρα, τι περίμενες κι εσύ… Να σου πω τι περίμενα: να γίνει δικαιότερη κατανομή. Αυτός που στα χαρτιά εμφανίζεται ως δικαιούχος, αλλά δεν το έχει πραγματικά ανάγκη γιατί κλέβει την εφορία, άρα εκ των πραγμάτων δεν ανήκει στην κατηγορία αυτών που είναι όντως στο όριο της φτώχειας ή και κάτω από αυτό, να αποποιηθεί το βοήθημα. Να δηλώσει ότι δεν το θέλει. Και να γίνει ένα κίνημα- πραγματικό κίνημα- αλληλεγγύης από όλους αυτούς που ανήκουν στην ίδια κατηγορία και να πουν, «εμείς, Πολιτεία, ευχαριστούμε, αλλά δεν θα το πάρουμε το βοήθημα. Ας το πάρουν κάποιοι άλλοι που το έχουν πραγματικά ανάγκη»…

Τα παιδιά της γενιάς των 700 ευρώ
Γελάτε ε; Αναρωτιέστε πού ζω; Αν ζω εδώ ή ήρθα από άλλο πλανήτη; Σωστά, πού ζω; Αναρωτιέμαι κι εγώ μερικές φορές, ειδικά όταν το μυαλό μου παίρνει κάτι τέτοιες στροφές. Πραγματικά, όμως, δεν θα ήταν εξαιρετικό να συνέβαινε; Να πάρουν το βοήθημα των δικαιούχων που δεν το δικαιούνται πραγματικά τα παιδιά της γενιάς των 700 ευρώ που πραγματικά το έχουν ανάγκη. Τα παιδιά που δουλεύουν ωρομίσθια και τα άλλα που αμείβονται με το «μπλοκάκι» (και στη δημοσιογραφία έχουμε πολλούς τέτοιους- κι εγώ με «μπλοκάκι» ξεκίνησα) και είναι ανασφάλιστα και δεν τα καλύπτει τίποτε, κανένας νόμος. Οι αληθινά άποροι που σιτίζονται στα συσσίτια της εκκλησίας ή των δήμων, οι άστεγοι που κοιμούνται στον δρόμο ή στα παγκάκια. Τα ναυάγια της ζωής που κινούνται σαν τις σκιές τη νύχτα, γιατί η μέρα δεν τα αντέχει. Αυτοί να πάρουν το επίδομα. Και όχι οι άλλοι που αν δεν κλέβουν την εφορία, τα βολεύουν μια χαρά με την παραοικονομία…

Ποια δικαιώματα θίγονται στο λιμάνι;
Βλέπω, ας πούμε, αυτό που γίνεται με την απεργία στο λιμάνι του Πειραιά και τρελαίνομαι. Θίγονται, σου λέει, τα δικαιώματα των εργαζομένων και για τον λόγο αυτό απεργούν. Μάλιστα. Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να μας πει κάποιος τι είδους είναι αυτά τα δικαιώματα που θίγονται; Γιατί ακούω κάτι τρελά νούμερα ως αμοιβές του συγκεκριμένου κλάδου και αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια. Διότι όσο σκληρή δουλειά και να κάνει κάποιος, αμοιβές της τάξεως των 10.000 και 15.000 ευρώ τον μήνα ή και παραπάνω (!!) φαντάζουν εξωπραγματικές. Ειδικά σε μια κοινωνία που τη μαστίζει η ανεργία των νέων και θεωρείται τυχερός αυτός που θα βρει μια δουλειά για να παίρνει 700 ευρώ. Δεν λέω ότι είναι το ίδιο σκληρή η συγκεκριμένη δουλειά, αλλά αν πιάσουμε αυτή την ιστορία με το ποιανού η δουλειά είναι σκληρότερη από του άλλου δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Και για να το κλείσουμε αυτό: δεν έχω τίποτε με τα λεγόμενα «κεκτημένα» (άλλη μια κατάρα της οικονομίας της χώρας αυτή…), αλλά στους καιρούς που ζούμε δεν είναι και πολύ ωραίο να προκαλείς τον διπλανό σου που τα φέρνει βόλτα τσίμα τσίμα…

Να πάνε κατευθείαν στη Ρηγίλλης
Από την άλλη, βλέπω να μετεξελίσσεται σε κίνημα αυτή η ιστορία με τα παιδιά των stage που απολύθηκαν. Ήδη κάνουν κινητοποιήσεις, αλλά δεν βλέπω να πετυχαίνουν τίποτε γιατί πράγματι δεν μπορεί να γίνει τίποτε. Και αν θέλουν ουσιαστικά να διαμαρτυρηθούν, θα πρέπει να πάνε κατευθείαν στη Ρηγίλλης- αυτοί τους κορόιδεψαν, αυτοί να εισπράξουν και την οργή τους. Επίσης, μαθαίνω ότι στις συγκεντρώσεις που κάνουν τα παιδιά για να οργανωθούν εμφανίστηκαν κάτι δικηγόροι, μεγαλοδικηγόροι για την ακρίβεια, οι οποίοι παίρνουν από το κάθε παιδί 600 ευρώ προκειμένου λέει να τους υποβάλουν αγωγές κατά του Δημοσίου διεκδικώντας τη μονιμοποίησή τους. Εμένα αυτό μου κάνει για εμπόριο ελπίδας και θέλω να ελπίζω ότι ο Δικηγορικός Σύλλογος της Αθήνας θα επέμβει για να «μαζέψει» αυτούς τους εμπόρους. Είναι άθλιο αυτό που κάνουν…

Να μιλήσουν για τις θέσεις και τις πολιτικές τους
Άθλιο επίσης είναι αυτό που κάνουν οι υποψήφιοι για την αρχηγία της Νέας Δημοκρατίας, να κολακεύουν τα παιδιά αυτά και να τους λένε ότι ναι έχετε δίκιο και ότι κακώς δεν σας ανανέωσαν τη σύμβαση. Αφού όλο το κόλπο ήταν μια τεράστια επιχείρηση ρουσφετιού και το ξέρουν, γιατί και από τα δικά τους γραφεία έφευγαν σημειώματα προς τον ΟΑΕΔ, γιατί το κάνουν αυτό; Και επιτέλους, αν κάποτε επανέλθουν στην εξουσία, αυτό το κράτος θα ξαναστήσουν; Και με την ευκαιρία: πλακώνεται η Ντόρα με τον Σαμαρά για οτιδήποτε άλλο θες εκτός από την ουσία- και η ουσία είναι η πολιτική φιλοσοφία του καθενός. Δεν έχουμε ακούσει λέξη μέχρι σήμερα για το πώς βλέπει ο ένας και πώς ο άλλος την πορεία της χώρας. Δεν έχουμε ακούσει λέξη για τις θέσεις τους, τις πολιτικές. Ποιος πιστεύει τι και για ποιο πράγμα. Ποιο είναι το όραμά τους για τη χώρα. Σε τι διαφοροποιούνται από αυτό το απίστευτο μπάχαλο που επέφερε η διακυβέρνηση Καραμανλή και έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Λέξη. Για τίποτε. Λες και ανταγωνίζονται για την προεδρία του Εξωραϊστικού Συλλόγου « Η Άνοιξη» και όχι του δεύτερου κόμματος εξουσίας της χώρας…

ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Διεθνής πρωτοβουλία Γιώργου για το περιβάλλον

Ότι ο Γιώργος δεν είναι Καραμανλής το έχει καταλάβει πλέον και ο τελευταίος Έλληνας, έστω και αν έχει περάσει μόνο ένας μήνας από την ημέρα που ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας. Μπροστά στο ακίνητο εκείνο πράγμα, ο άλλος έχει να αντιπαραθέσει μια διαρκή κινητικότητα, αποφασιστικότητα και θέληση να δουλέψει. Αυτή την εβδομάδα, για παράδειγμα, συγκλήθηκε δύο φορές το Υπουργικό Συμβούλιο και αν συνεχιστεί αυτός ο ρυθμός, τον επόμενο μήνα θα έχουμε… νέο ρεκόρ: θα έχει συνεδριάσει το Υπουργικό Συμβούλιο όσες φορές δεν είχε συνεδριάσει συνολικά στα πεντέμισι χρόνια του Καραμανλή (του… «όποιος δεν στηρίξει τον νέο αρχηγό θα έχει να κάνει μαζί μου»- τι λες τώρα, μεγάλε!). Και αυτό, μαζί με τη μεγάλη προσπάθεια που καταβάλλει για να ανακτήσει η χώρα διεθνές κύρος. Όπως λένε οι πηγές μου, μάλιστα, σύντομα θα εξαγγείλει μια διεθνή πρωτοβουλία, η οποία θα αφορά το περιβάλλον και την κλιματική αλλαγή, η οποία θα συζητηθεί πολύ. Πότε θα το κάνει; Τις επόμενες εβδομάδες και οπωσδήποτε πριν από τη Σύνοδο της Κοπεγχάγης για τα κλιματικά, που θα πραγματοποιηθεί τις πρώτες ημέρες του Δεκεμβρίου…