ΖΥΓΙΣΜΕΝΕΣ ΛΕΞΕΙΣ, ΑΝΘΡΩΠΟΓΝΩΣΤΙΚΟ ΒΑΘΟΣ
Ο Ντέιβιντ Λέβιτ αποδεικνύεται μάστορας στην αφήγηση
Η ομοφυλοφυλία βράζει στα κολέγια. Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος εντείνει το κίνημα των ειρηνιστών. Η ζωή εισβάλλει στο περίφρακτο Κέιμπριτζ. Οι εξετάσεις του τρίποδα τσακίζουν τα ατίθασα πνεύματα. Ταξικά προνόμια και ταξικοί αποκλεισμοί. Επιστημονική ματαιοδοξία και ανακαλύψεις που πυρπολούν το μυαλό.
Σεξ: συζυγικό, εξωσυζυγικό, ομοφυλοφυλικόκαι η έλλειψή του.
Ο Λέβιτ αναπτύσσει δύο παράλληλα αφηγηματικά νήματα. Το πρώτο, είναι η ιστορία, όπως εκτυλίσσεται από το 1913 έως το τέλος του πολέμου. Το δεύτερο, είναι μια διάλεξη του Χάρντι στο αμφιθέατρο του Χάρβαρντ το 1936.
Μια διάλεξη που δεν δόθηκε ποτέ και αφορά τον Ραμάνουντζαν.
Μια διάλεξη σε τόνο προσωπικό, χωρίς μαθηματική τεκμηρίωση. Αίσθημα, φουλ.
Η μορφή του Ραμάνουντζαν διαθέτει όλα τα στοιχεία για να εμπνεύσει τη ρομαντική προσέγγιση της επιστήμης. Μια αυτοδίδακτη ιδιοφυΐα που λιμοκτονούσε. Ο παρίας που άλωσε το Κέιμπριτζ και την αλαζονική επιστημονική κοινότητα.
Ο Λέβιτ κατορθώνει να κάνει τη βιογραφία και τα καθαρά μαθηματικά μυθιστόρημα. Η συνταγή είναι μία: ζυγισμένες λέξεις, αφηγηματικός ρυθμός, ανθρωπογνωστικό βάθος, στοχαστικό έρμα.











