Φάγαμε …στο«Βacaro»

Ήταν σίγουρα μια νύχτα που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Είχαμε πάει να δούμε το βραβευμένο «μέλλον του ελληνικού σινεμά», τον «Κυνόδοντα», αφού είχαμε διαβάσει αρκετές κριτικές. Φύγαμε από το σινεμά πραγματικά τσαντισμένοι, με πολύ κακή διάθεση, με την αίσθηση ότι μόλις είχαμε περάσει δύο ώρες μέσα στο διαταραγμένο, σκοτεινό μυαλό κάποιου που χρειάζεται επειγόντως συστηματική ψυχοθεραπεία.

Χρειαζόμασταν λίγη διασκέδαση ύστερα από αυτό! Τα μπαρ στη Χρήστου Λαδά ήταν ήδη γεμάτα- ίσως με άλλους, που πήγαν νωρίτερα σινεμά και χρειάζονταν αλκοόλ για να ανακουφίσουν κάτι χειρότερο από «πονόδοντο» (το λογοπαίγνιο είναι ηθελημένο). Πήγαμε προς το «Βacaro», σε μια στοά στη Σοφοκλέους και ετοιμαστήκαμε για πάρτι.

Το «Βacaro» είναι ένα ασυνήθιστο μαγαζί. Βρίσκεται και μέσα στη στοά και σε κανονικό χώρο. Υπάρχει ζωντανή μουσική τα Σαββατοκύριακα. Η μπάντα που έπαιζε εκείνη τη νύχτα ήταν εντυπωσιακή. Ένας Νιγηριανός τραγουδιστής τραγουδούσε ραπ σε τέλεια ελληνικά και χοροπηδούσε στους καλά «ακονισμένους» ήχους του jazz-funk γκρουπ. Ήπιαμε και φάγαμε προσπαθώντας συνειδητά να φτιάξουμε όλοι τη διάθεσή μας.

Το φαγητό στο «Βacaro» είναι καλό! Τα ορεκτικά έχουν όλα ωραία παρουσίαση και είναι νόστιμα. Ακόμα και απλά πιάτα, όπως οι μικρές πιτούλες με ντομάτα, χαλούμι ψητό και πουρέ βασιλικού έδειχναν ωραία και ήταν νόστιμα. Ένα ναπολεόν από ψητά λαχανικά και μανούρι με ντρέσινγκ μπαλσάμικου, ήταν ισορροπημένο και δυνατό. Οι αλμυροί λουκουμάδες γεμιστοί με τυρί και σερβιρισμένοι με μέλι και σουσάμι ήταν νοστιμότατοι- σίγουρα μεγάλη πρόοδος από τις τυροκροκέτες που εμφανίζονταν κάποτε σε κάθε μενού στην πόλη. Μου άρεσε η σαλάτα του Καίσαρα, παρά το γεγονός ότι δεν ήταν πολύ αυθεντική. Οι αντσούγιες ήταν, εάν όχι τελείως απούσες, πολύ δύσκολο να τις δεις ή να τις γευθείς. Το μπέικον έδινε την αψιά νότα στη θέση τους. Από σαλάτες, μία με ρόκα και ντοματίνια, ελιές σε φετούλες, χαλούμι ψητό και βινεγκρέτ λιαστής ντομάτας, μία με σπανάκι και καρότο με μανιτάρια, σουσάμι, προσούτο και βινεγκρέτ μελιού και μία ανάμεικτη χειμωνιάτικη σαλάτα με πορτοκάλια, γκοργκοντζόλα, φουντούκια και βινεγκρέτ μούρων.

Τα λινγκουίνι με λαχανικά, θυμάρι, ψητές ντομάτες και μανούρι ήταν πολύ ωραία. Άλλες επιλογές από ζυμαρικά και ριζότο περιλάμβαναν πένες με σολομό και σαφράν, μια εκδοχή της καρμπονάρας με μπέικον, μανιτάρια, κολοκυθάκια και εστραγκόν, καθώς και ένα ριζότο με μαριναρισμένα κολοκύθια, ξηρό βερμούτ και θυμάρι.

Στα κυρίως πιάτα υπήρχε ψητό κοτόπουλο με σάλτσα μελιού-μουστάρδας, μοσχαρίσιο φιλέτο με σάλτσα κρασιού, ψαρονέφρι γεμιστό με καπνιστό μετσοβόνε και πουρέ μελιτζάνας, αλλά και ένα μπέργκερ με τυρί.

Δεν δοκιμάσαμε τα κυρίως πιάτα, αλλά όλα όσα φάγαμε τα συνοδεύσαμε με ένα γευστικότατο μπουκάλι Refosco, μετά ένα ακόμα, και άλλο ένα αργότερα. Μουδιασμένοι από την οδύνη του πονεμένου «Κυνόδοντα», λικνιστήκαμε στους ήχους της μουσικής και απολαύσαμε το υπόλοιπο βράδυ.

«Βacaro»: Σοφοκλέους 1, Αθήνα, τηλ. 210-3211.882

ΙΝFΟ

Τιμές

Από 30- 40 ευρώ το άτομο, με κρασί

Κουζίνα

Μεσογειακή

Σέρβις

Επαγγελματικό

Ατμόσφαιρα

Χαλαρή, ευχάριστη

Κάβα

Πολύ καλή