Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Το τηλεκοντρόλ είναι όπλο επανάστασης

Έφτασε στα χέρια της ταπεινής τούτης στήλης και- υποθέτουμε- και στα χέρια διευθυντού ειδήσεων «αστεράτου» καναλιού. Η επιστολή που παρατίθεται ασχολίαστη (κι ας ξεφεύγει κάποτε σε κάτι πολύ ηθικοπλαστικά- η ουσία παραμένει):

«Με την παρούσα επιστολή μου θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ για την ποιότητα των καθημερινών δελτίων ειδήσεων που παρουσιάζει ο σταθμός.

Αντί να ενημερώνετε τον πολίτη για τα συμβάντα στην Ελλάδα και τον κόσμο, ασχολείστε με το τι έκανε ο κάθε τραγουδιστής ή το κάθε μοντέλο ή οι διάφοροι παρουσιαστές της τηλεόρασης.

Έχετε ξεχάσει ποιο είναι το χρέος σας ως δημοσιογράφων απέναντι στους πολίτες και υπηρετείτε τους διάφορους επωνύμους, που τους περισσότερους αν δεν τους προβάλλατε εσείς δεν θα τους ήξερε κανείς.

Επιπλέονθα ήθελα να διαμαρτυρηθώ για την παρουσιάστρια δελτίων καιρού. Ερωτώ: Είναι πρότυπο τώρα αυτό για τα μικρά κορίτσια; Να την παρακολουθούν να γδύνεται και να κουνιέται και με αυτό το περιπαθές ύφος να εκφωνεί τα δελτία καιρού και να προσπαθούν να τη μιμηθούν;

Η μικρή κόρη μου επιμένει να τη βλέπει και τσακωνόμαστε γι΄ αυτό καθημερινά στο σπίτι. Αρχικά, όταν την πρωτοείδα, είπα ΄΄μόδα είναι, θα περάσει΄΄, αλλά δεν νομίζετε ότι παρατράβηξε αυτό το χάλι και ότι η υπομονή έχει και τα όριά της;

Επειδή αυτές τις απόψεις για το κανάλι σας έχουν και άλλοι φίλοι και γνωστοί μου, αποφάσισα να σας στείλω αυτήν την επιστολή γιατί θα πρέπει επιτέλους να μάθετε ότι έχετε πλέον ξεφύγει από κάθε όριο και ότι οι τηλεθεατές δεν είναι ανεγκέφαλοι να δέχονται χωρίς αντιρρήσεις ό,τι τους πασάρετε».

Γιαννοπούλου Ευαγγελία, κάτοικος Γλυφάδας.

Φοίβη
Χομεϊνί ντονγκ!

Αγαπητή μου Φοίβη, Παρ΄ ότι η «Δεξιά του Κυρίου» αποδήμησε εδώ και καιρό, όπως και το προϊόν της, δηλαδή η μεγάλη φιλελεύθερη παράταξη, τις Κυριακές το πρωί ανοίγεις ΕΤ1 και έχει για μερικές ώρες κυριακάτικη Λειτουργία, οδεύεις βόρεια προς την ΕΤ3, τα ίδια, όπως βέβαια και στο ραδιόφωνο της ΕΡΑ1.

Τι πολιορκία είναι αυτή που μας κάνουν!

Σκέφτομαι καμιά φορά την Ιστορία και λέω πως δεν μας τα ΄μαθαν και πολύ σωστά.

Μπορεί οι αλλεπάλληλες προσπάθειες των προγόνων των Χομεϊνίδων να απέτυχαν να κατακτήσουν την Ελλάδα, άφησαν όμως έντονα τα ίχνη τους μέχρι σήμερα. Για να μην αναφερθώ στο τι γίνεται με τις καμπάνες καθημερινά, πρωί-βράδυ, και με τα ρολόγια των καμπαναριών που κάθε μία ώρα μάς πετάνε από τα κρεβάτια μας.

Με εκτίμηση, Γ.Κ. Αλεξόπουλος, Βόλος Εσείς περιμένετε με μια αλλαγή, αγαπητέ Γ., να γκρεμίσετε το ριζωμένο ολούθε «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και να εξορίσετε τα ιερά και τα όσια. Μην κάνετε πολλά όνειρα. Θα απογοητευθείτε πολύ και πολύ θα με λυπήσετε…


Λακαν-τίνα

Προς Φοίβη Αθηναίου.

Επιτρέψτε μου έναν σχολιασμό στην αναφορά του Γ. Βέλτσου στο «Πουθενά», έργο με το οποίο εγκαινίασε το Εθνικό Θέατρο την ανακαίνισή του. Κατά τη γνώμη μου, ορθώς προσέλαβε ο Βέλτσος τον λόγο που ο Παπαϊωάννου έτεινε αντί για αυλαία τον τεράστιο καθρέφτη ως αντικατοπτρισμό του σημαίνοντος. Ομολογώ ότι δεν είδα ακόμα την παράσταση. Άλλωστε, ποιος ο λόγος αφού αυτό που βλέπουμε κάθε φορά δεν είναι παρά η εξιδανικευμένη «σκηνή» που ατύχησε στην αναπαράστασή της;

Ο Ζ. Κάλμερ είναι απόλυτα σαφής εν προκειμένω. «Τίποτα δεν είναι αυτό που βλέπουμε γιατί το ΄΄αυτό΄΄ ενυπάρχει ήδη στον αντικατοπτρισμό του ειδώλου του. Και προς επίρρωσιν αυτού, ΄΄τίποτα δεν μπορεί να λεχθεί που να μη φορτίζεται με ό,τι ακριβώς δεν λέει΄΄» (Λακάν).

Όταν ο Βεργκάρτεν αντικαθιστούσε το είδωλο ως «μη συμμετέχουσα» παρουσία κατά το εικός αλλά και πέραν αυτού- τι άλλο είχε στον νου του παρά τη μη ολοκληρωμένη προεξόφληση του σημαίνοντος, καθώς και όλες τις μετωνυμίες του;

Θα μου πείτε, δίνει το μήνυμά του υπό μορφή αντεστραμμένη. Δεν διαφωνεί κανείς. Όμως το είδωλο, όπως το συνειδητοποίησε- δυστυχώς κατόπιν εορτής- και ο Ντεριντά, δεν είναι ομοούσιο της τέχνης αλλά της κοινωνικής του αποδοχής.

Ο σοφός λόγος των Κινέζων «ποτέ μην ξυπνάς άνθρωπο που κοιμάται» διατηρεί πάντα την εγκυρότητά του επειδή, ούτως ή άλλως, ο «κανόνας» θα ακυρωθεί νομοτελειακά πλέον. Μήπως από ΄κεί δεν εκπορεύεται και ο ναρκισσισμός του καλλιτέχνη; Ο Ζιντ, επικαλούμενος τον Ουάιλντ, αναρωτιέται: πώς θα γνωρίζαμε τον Νάρκισσο αν δεν προϋπήρχε το ποτάμι και ακολούθως ο αντικατοπτρισμός του ειδώλου στα μάτια του; Εδώ δεν δικαιολογούνται ούτε οι χίλιες λέξεις του Μαλαρμέ με τις οποίες κατασκευάζεται η ποίηση, ούτε η μια εικόνα που τις αντικαθιστά ελλείψει τους.

Γι΄ αυτό και ο Νίτσε, προτού ακόμα οραματιστεί τη «μετουσίωση» του διονυσιακού σε μεταφυσική συγκίνηση, προφήτευσε ότι τα έργα δεν θα τα καταλαβαίνουμε ποτέ, μονάχα θα τα επαινούμε ή θα τα επικρίνουμε. Και εδώ έρχεται να ταυτιστεί απόλυτα με την Ιωάννα Μπουκουβάλα Αναγνώστου ότι στο μελό- άλλη εκδοχή του διχασμένου υποκειμένου- δεν οδηγούμαστε μόνο από το Πραγματικό αλλά και από τη μυθοποίησή του μέσω του Φαντασιακού- που είναι η άλλη όψη του Πραγματικού.

Συγγνώμη για τη μακρολογία αλλά θεώρησα σκόπιμο ότι ορισμένες έννοιες έπρεπε να αποσαφηνιστούν έτι περαιτέρω.

Γιώργος Μαρής Έτσι, αγαπητέ Γιώργο. Έτσι. Να πετάξουμε τους αναγνώστες στη βαθιά θάλασσα των λέξεων, των νοημάτωνίσως και των απονενοημένων- και βοήθειά τους. Ωραίος ο ναρκισσισμός των λέξεων και της γνώσης αλλά μερικές φορές δεν οδηγεί, όπως το παπαϊωάννειον πόνημα, «Πουθενά». Συνεχίστε το έργο της αποδόμησης και πύκνωσης των νοημάτων αλλά βοηθήστε μας και μας, τους άλλους, να επικοινωνήσουμε μαζί σας. Έστω, φαντασιωθείτε το. Επειδή, για να δανειστώ τον Λακάν «σας», «η φαντασίωση είναι η σκηνοθεσία του πραγματικού».