Πίθηκος και Άνθρωπος: η διαφορά είναι ποσοτική

Το 1871 ο Κάρολος Δαρβίνος εκδίδει το άλλο περίφημο έργο του, Η καταγωγή του ανθρώπου, όπου αξιοποιείται ο διάλογος μεταξύ διαφόρων σοφών της εποχής (Τ.Η.

Ηuxley, R. Οwen, Ch. Lyell, Α.Ε.

Wallace) και διατυπώνεται η ρηξικέλευθη άποψη της καταγωγής του είδους μας από τους πιθήκους.

Παρά τα κενά της παλαιοντολογικής έρευνας, παρά το ότι τα απολιθώματα δεν συμβάλλουν επαρκώς στη διασάφηση του δεσμού του Ηοmo sapiens sapiens με άλλα ανθρωποειδή, η ιδέα αυτή θα άλλαζε πλήρως το κοσμοείδωλό μας τοποθετώντας οριστικά τον άνθρωπο εντός της φύσης. Οι ποικίλες διακλαδώσεις αυτής της διαμάχης που οριστικοποίησε μιαν υλιστική θέαση του κόσμου (μαζί με τον Μαρξ σε ό,τι αφορά την ιστορική εξέλιξη των ανθρωπίνων κοινωνιών, και τον Φρόυντ σε ό,τι αφορά τη μελέτη του ασυνείδητου), περιγράφονται από τον Κώστα Κριμπά με γλαφυρότητα και επιστημονική επάρκεια. Εντέλει, κατά τον Δαρβίνο και τους επιγόνους του, άνθρωπος και πίθηκος δεν διαφέρουν ποιοτικά αλλά ποσοτικά. Η Αφρική είναι ο τόπος όπου έπρεπε να αναζητηθούν οι πρόγονοί μας, καθώς εκεί οι ανθρωποειδείς πίθηκοι εγκατέλειψαν τη δενδρόβια ζωή και κατέστησαν δίποδες αφιερώνοντας τα εμπρόσθια άκρα τους σε άλλες χρήσεις, επιτρέποντας έτσι κατά τον Χέκελ και την ανάπτυξη της ευφυΐας. Ακόμη και οι ηθικές αρχές γίνονται έτσι αποτέλεσμα ομαδικής επιλογής εντός του είδους. Η πυροδότηση πολιτικών και θρησκευτικών αντιρρήσεων διαφόρων ειδών ήταν φυσική και συνεχίζεται έως τις μέρες μας (από την Αριστερά που απορρίπτει το ανταγωνιστικό κοινωνικό μοντέλο, έως τη Θρησκεία που αναπαύεται στις αγκάλες της Γενέσεως ή και νεόκοπα κινήματα όπως οι Δημιουργιστές).