Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΩΝ ΖΑΧΑΡΙΑΔΙΚΩΝ

«Πρέπει να ΄χεις ένα πρόσωπο δικό σου!/ πρέπει να ΄σαι μόνο εκείνο που πιστεύεις!». Αυτό είναι το μότο του συγγραφέα αλλά και του Καστρινού, μέσα από τον οποίο ο αναγνώστης θα βιώσει τα γεγονότα της Τασκένδης που έκαναν διπλή την ξενιτιά των πολιτικών προσφύγων. Θα παρακολουθήσει τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ των χθεσινών συμπολεμιστών, τα καρφώματα, τον διωγμό, τις απολύσεις, τις δυσμενείς μεταθέσεις, τις εκτοπίσεις στη Σιβηρία των Ζαχαριαδικών που θα απαντήσουν δυναμικά και θα διαγραφούν εντέλει μαζικά.

Αυτά, λίγο πριν και λίγο μετά την επίσημη έναρξη της αποσταλινοποίησης, με το 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956. Οι άνθρωποι εκείνοι που έφθασαν μέχρι το Ουζμπεκιστάν με τον ευγενή πόθο να γίνουν αρχιτέκτονες κοινωνικών παραδείσων για όλη την υφήλιο, έγιναν εργολάβοι της κόλασης ο ένας για τον άλλον, επισημαίνει ο Καστρινός-Πάρνης.

Και υποστηρίζει την άποψη ότι τα γεγονότα ήταν προβοκάτσια με εντολή των σοβιετικών προκειμένου να αλωθεί το ελληνικό Κ.Κ. Ο Πάρνης ήταν 32 χρονών τότε και βρισκόταν στη Μόσχα απολαμβάνοντας την αναγνώριση της Ένωσης Σοβιετικών Συγγραφέων. Πολεμικός ανταποκριτής του ΔΣΕ, εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Τασκένδη, σπούδασε λογοτεχνία στη Μόσχα, διαγράφτηκε ως Ζαχαριαδικός και θα κατέληγε στη Σιβηρία, αν δεν έκανε πάταγο η κινεζική μετάφραση του ποιήματός του «Μπελογιάννης». Η επιτυχία του «κυπριακού» θεατρικού έργου του «Το νησί της Αφροδίτης» τον έσωσαν από τη μιζέρια και το 1962, με αφορμή το ανέβασμα του έργου στο ΚΘΒΕ, μπόρεσε να επιστρέψει στην Ελλάδα έχοντας διατηρήσει την ιθαγένειά του ως Σωτήριος Λεωνιδάκης που ήταν το πραγματικό του όνομα. Από τότε έκοψε κάθε επαφή με την κομματική Αριστερά και έκανε διεθνή καριέρα συγγραφέα με αντισταλινικά, σε πρώτη φάση, έργα ( Ο Διορθωτής, Λεωφόρος Παστερνάκ ).