Η μπλε γραμμή

Στη φωτογραφία αυτή ανατρέχω τακτικά. Έχουν περάσει κιόλας 12 χρόνια, κάτι που δεν αποφεύγω να το σκέφτομαι κάθε φορά που την παρατηρώ. Η φωτογραφία ήταν αποτέλεσμα πολλών ευτυχισμένων συγκυριών. Η στρατηγική στον αγώνα υπήρξε σωστή κι επέτρεψε τον τερματισμό μ’ ένα σπριντ που θα περνιόταν για διακοσάρι. Ο φωτογράφος – φίλος, συγγενής, ποιος αλήθεια; – έπιασε τη στιγμή. Η επίδοση, αν κι όχι σπουδαία για ταλαντούχους αθλητές, ήταν η καλύτερη που πέτυχα ποτέ, και σ’ αυτήν ανατρέχω κάθε φορά που η -θεμιτή υποθέτω- υπερηφάνεια διαγκωνίζεται με την υπερηφάνεια των συναθλητών μου στις σχετικές συζητήσεις.

Ήταν η δεύτερη φορά στο μαραθώνιο της Αθήνας. Η πρώτη, ένα χρόνο πριν, το 1996. Γιορταζόταν τότε η επέτειος των 100 χρόνων από τους πρώτους Ολυμπιακούς Αγώνες και τη νίκη του Σπύρου Λούη. Να ‘τος δίπλα μας, με την παραδοσιακή του φορεσιά, μόνο τα αθλητικά παπούτσια φανερώνουν πως δεν είναι ο ίδιος, αλλά κάποιος σύγχρονος αθλητής που ανακαλεί τη μνήμη του. Ρεκόρ συμμετοχών και μια ατέλειωτη ουρά δρομέων, η μεγαλύτερη που είχα συναντήσει ποτέ στη νεόκοπη καριέρα του ερασιτέχνη αθλητή.

Τα ελάχιστα χειροκροτήματα βάρυναν περισσότερο από την αδιαφορία και τους άδειους δρόμους. Τα ενοχλητικά κορναρίσματα των οδηγών – μιας χώρας που ακόμα έχει περισσότερο από ένα μαραθώνιο μπροστά για να βρει τον εαυτό της – έσβηναν από τη δύναμη μιας εσωτερικής φωνής που μας κρατούσε στη μπλε γραμμή. Το άδειο Καλλιμάρμαρο γέμιζε από το περίσσευμα της χαράς αυτών που έφταναν στο τέρμα. Περίσσευμα που αρκούσε, ώστε μετά την προσπάθεια να γίνεις εσύ το κοινό και να δίνεις σε άλλους το κουράγιο που λίγα λεπτά πριν σου ήταν τόσο αναγκαίο.

Ενθουσιασμοί και απογοητεύσεις εναλλάχτηκαν πολλές φορές έκτοτε. Υπήρξε στιγμή που πήρα την απόφαση να μην ξανάρθω, απόφαση που δεν άντεξε ούτε μέχρι την επόμενη διοργάνωση. Δικαιολογίες υπήρχαν αρκετές: δεν ήταν δυνατόν να επαναλάβω την επίδοσή μου, ούτε καν τη φιγούρα του αθλητή που τερματίζει με σπριντ ένα μαραθώνιο. Οι συμμετοχές στην κλασική σημειώνουν ρεκόρ, ούτε κατά διάνοια όμως πλησιάζουν τους διεθνείς. Η διοργάνωση βελτιώνεται συνεχώς κι ο κόσμος όλο και περισσότερο δείχνει πως η εκδήλωση τον αφορά. Καμιά σχέση όμως με τον μαραθώνιο σε πόλη του εξωτερικού που αξιώθηκα να τρέξω, για να νιώσω τοπικός ήρωας μιας κοινωνίας που σύσσωμη ενθάρρυνε όσους τιμήσανε την αθλητική της γιορτή.

Η δική μας γιορτή

Η κλασική, ωστόσο, παραμένει ένας ισχυρός μαγνήτης για οποιονδήποτε Έλληνα δρομέα εκτείνει την προπόνησή του μέχρι το σημείο που του επιτρέπει να δει το νοητό της τέρμα. Φέτος θα ‘μαι πάλι εκεί, όχι για να κυνηγήσω κάποιο χρόνο, ούτε επειδή προσδοκώ να διαπιστώσω το κλείσιμο της ψαλίδας στη νοοτροπία των συμπατριωτών μου. Θα είμαι εκεί γιατί, λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένη, είναι η δική μας γιορτή. Γιατί σε κανένα άλλο αγώνα δεν σε περιμένει το Καλλιμάρμαρο – αρχιτεκτονικό σύμβολο ενός μεγαλείου, μέρους του οποίου, αυθαίρετα ίσως, πιστεύεις πως δικαιούσαι – οι συγγενείς και οι φίλοι σου, η αίσθηση πως τερμάτισες όχι τον καλύτερο, αλλά τον αυθεντικότερο μαραθώνιο του κόσμου.

Προς το παρόν, μια ακόμα προπόνηση περιμένει. Ο αγώνας για να σε ανταμείψει απαιτεί τον καλύτερό σου εαυτό. Τον εαυτό που για τρεις, τέσσερις ή πέντε και πάνω ώρες καταφέρνει να ρυθμίζει την ανάσα του με την ανάσα της ψυχής του, ακολουθώντας τη μπλε γραμμή που χάνεται στον ορίζοντα, για να καταλήξει κάποτε στον τόπο του σημαντικού και του ωραίου, εκεί όπου η ιδιοτροπία μας αποφάσισε πως αυτά υπάρχουν και μας περιμένουν.

Ο Βασίλης Κυριλλίδης είναι αναγνώστης των «ΝΕΩΝ» και ερασιτέχνης δρομέας.