ΜΙΑ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ

Ο Παπαϊωάννου έβαλε τη σκηνή να «παίξει», να διαλεχτούν οι μηχανές μεταξύ τους, να συγκρουστούν, να συνουσιαστούν, να αποπροσανατολίσουν, να παθιαστούν, να υποκριθούν και να αστειευτούν παραπλανώντας ή γοητεύοντας.

Ο Παπαϊωάννου οργάνωσε με όρους μουσικούς και ορχηστικούς μια γιγαντομαχία.

Μια γιγαντομαχία που είναι το θεατρικό ανάλογον της πλατωνικής γιγαντομαχίας περί την ουσίαν, μια γιγαντομαχία περί την Μορφήν και την θεατρική Μίμηση.

Προσπαθώντας να απαντήσει στο δίλημμα που έθεσε έξοχα ο Στέλιος Ράμφος, Μορφή ή Μίμηση, ο Παπαϊωάννου απέδειξε πως το αριστοτελικό Δυνάμει της σκηνικής σκευής, παράγει και καθαρτήρια ουσία αλλά συνάμα επιλέγει κάθε φορά μια Μορφή, μια πορεία από την Ύλη, τα σώματα, τις φωνές, τις ιδέες στο Είδος, αρκεί η Μορφή, το Είδος να μην είναι ούτε αποκλειστικό ούτε αναγκαίο.

Η πάλη ανθρώπων και μηχανών στο Εθνικό Θέατρο και η εσχάτη άμυνα και ως εκ τούτου θρίαμβος του ερωτικού σώματος, του γυμνού ερωτικού ζεύγους, επί της ανέραστης μηχανής, έδειξε με το ιδιοφυές δοκίμιο του Παπαϊωάννου πως το Θέατρο του Κόσμου ξεκίνησε στην Εδέμ, περιπλανήθηκε στην Ιστορία και παλεύοντας με τα θηρία και τις μηχανές θα σωθεί επιστρέφοντας στην Εδέμ.