Το Πνεύμα του Τόνου

Ένας ονειροπόλος
Του Κώστα Γεωργουσόπουλου

Τελείως τυχαία από φίλους πληροφορήθηκα για τον θάνατο του Κωνσταντίνου Μάριου, κατά κόσμον Ξύδα, σκηνοθέτη και ιδρυτή του θεάτρου «Ασκητικό» που χρόνια πριν είχε, με σεμνότητα και σοβαρότητα, με εκλεκτούς νέους συνεργάτες, υπηρετήσει το ερευνητικό, πειραματικό και μοντέρνο θέατρο. Ο Κωνσταντίνος Μάριος ήταν ένας ενημερωμένος στα ευρωπαϊκά ρεύματα καλλιτέχνης και παρουσίασε με λιτότητα αλλά και τόλμη αρχαίο θέατρο (Αισχύλο) στον κλειστό χώρο, Τ. Ουίλιαμς, Πιραντέλο, Λόρκα, αλλά και πρώιμο Σαίξπηρ πλάι σε σύγχρονους Άγγλους και Αμερικανούς συγγραφείς.

Συγγραφέας ο ίδιος, σκηνοθέτησε έργα του, καθώς και έργα του συντοπίτη του Χίου ποιητή Γιώργη Διλμπόη. Για πολλά χρόνια μετά την αναστολή λειτουργίας του «Ασκητικού Θεάτρου» ο Μάριος διηύθυνε το ΔΗΠΕΘΕ Β. Αιγαίου με μια ποικιλία θεατρικών, ποιητικών, εικαστικών, μουσικών και συνεδριακών εκδηλώσεων.

Είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνομιλήσω μ΄ αυτόν τον ρομαντικό και ονειροπόλο καλλιτέχνη ύστερα από σύσταση του συντοπίτη του φίλου Χιώτη ποιητή, μακαρίτης κι αυτός πλέον, Ματθαίου Μουντέ. Είχε πολλά σχέδια ο Κωνσταντίνος και για το θέατρο και για το νησί του. Η αρρώστια ανέκοψε αυτή την πυρετική προσωπικότητα. Τα τελευταία χρόνια ζούσε στο Ναύπλιο, το χώμα του οποίου και δέχθηκε τη σορό του.

Είναι πάντως τραγικό πως ο θάνατός του πέρασε αμαρτύρητος από τον Τύπο και τους ειδικούς περί τα καλλιτεχνικά δημοσιογράφους. Αν ήταν κανένα αστεράκι της ΤV με σκανδαλώδη καριέρα θα ακούγαμε το γνωστό «έφυγε ο μεγάλος…».