Δίκτυο

Το «Σπίτι» του και σπίτι μας
Γ.Δ.Κ.Σ.

«Το “Διαβάζω” τα ΄χει 500» ήταν το σλόγκαν της εκδήλωσης που έγινε στο καινούργιο «Μetropolis». Έξυπνο σλόγκαν: η μηνιαία επιθεώρηση βιβλίου «Διαβάζω» μόλις έβγαλε το 500ό τεύχος. Που περιλαμβάνει δύο αφιερώματα: ένα για τη συμπλήρωση των 500 τευχών από το 1976 που εκδόθηκεσχεδόν 34 χρόνια με μία μόνο μικρή διακοπή!- και ένα έξοχο, χορταστικό για τον ποιητή Τίτο Πατρίκιο. Και το γιόρτασε το διπλό αυτό αφιέρωμα. Με ιδιαίτερη επιτυχία. Φυσικό, όταν για τον σπουδαίο ποιητή μας μίλησαν ο φίλος του κριτικός Δημήτρης Ραυτόπουλος, από την παρέα στην οποία ανήκε και ο ποιητής, του ιστορικού περιοδικού της Αριστεράς «Επιθεώρηση Τέχνης»- «αδειούχοι εξόριστοι ήμασταν τότε»-, ο ποιητής και κριτικός Γιάννης Βαρβέρης και ο σημερινός διευθυντής του περιοδικού Γιάννης Μπασκόζος ενώ ο Γρηγόρης Βαλτινός, που ξέρω από παλιά ΠΩΣ ξέρει να διαβάζει, διάβασε με υπόκρουση το πιάνο που έπαιζε ο Φίλιππος Τσαλαχούρης ένα πρόσφατο, εντελώς αυτοβιογραφικό ποίημα- ποταμό του Τίτου Πατρίκιου με τον τίτλο «Το σπίτι» και η Γεωργία Ζώη άλλα δύο παλαιότερα.

Φυσικό, όταν ο ίδιος ο ποιητής, απίστευτα ακμαίος στα 81 του, ευσταλής, πάντα τζέντλεμαν και διατηρώντας το χιούμορ του, μίλησε και διάβασε ο ίδιος άλλα τρία καινούργια του ποιήματα. Φυσικό, όταν για τα 500 τού «Διαβάζω» μίλησε πολύ ζεστά η συγγραφέας Μάρω Δούκα και ο εκδότης του περιοδικού και από τους πρωτεργάτες, πλάι στην ψυχή του, τον αξέχαστο Περικλή Αθανασόπουλο, Γιώργος Γαλάντης. Φυσικό, όταν η αίθουσα είχε «φισκάρει»- παρόντες ανάμεσα στο πλήθος από ανθρώπους των γραμμάτων και των τεχνών όλων των γενεών οι Θόδωρος Αγγελόπουλος, Μένης Κουμανταρέας, Κική Δημουλά, Άγγελος Δεληβορριάς… Εκεί συναντηθήκαμε έπειτα από χρόνια και πολλοί από τους παλιούς του «Διαβάζω». Και νομίζω πως η συγκίνηση δεν έλειψε. Αν κρίνω από τον εαυτό μου. Βλέπετε «ήμουν κι εγώ εκεί» όταν κυκλοφόρησε το τεύχος 1 και μ΄ αυτόν τον «θείο Γιώργο» των στίχων «από ΄κεί ο θείος Γιώργος πήγε στην Χαλκίδα / και τον σκότωσαν» του Τίτου Πατρίκιου στο «Σπίτι» κάποια σχέση είχα…


Μάθημα 1ον: η τσέπη μου
Κ.Κ.

Το χαρτζιλίκι του μπαμπά και πώς αξιοποιείται είναι το πρώτο εμπειρικό μάθημα οικονομίας για κάθε παιδί. Το μη κερδοσκοπικό σωματείο «Επιχειρηματικότητα Νέων» (ΣΕΝ) προχωράει ένα βήμα παραπέρα και μέσω εκπαιδευτικών προγραμμάτων, τα οποία εκτείνονται από βασικές αρχές οικονομίας (προϋπολογισμός, διαχείριση, χρήση και κατάχρηση πιστωτικής χρέωσης) μέχρι το διεθνές εμπόριο και το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα, φέρνει μαθητές του Γυμνασίου και του Λυκείου πιο κοντά στην έννοια του «επιχειρείν». Ένα από τα μέλη του ΣΕΝ, η ΔΕΗ, προθυμοποιήθηκε να συνδράμει σε αυτήν την προσπάθεια, δραστηριοποιώντας στελέχη της για διδασκαλία θεμάτων μάνατζμεντ, καινοτομίας, διαχείρισης χρόνου, καθώς και εταιρικής κοινωνικής ευθύνης.


Ο χρόνος τρέχει…
Π.Θ.Κ.

Καλή διάθεση έχουν όλοι στον κινηματογραφικό χώρο, αλλά «Ο χρόνος που απομένει»- για να θυμηθούμε και την υπέροχη ταινία του Ελία Σουλεϊμάν- δεν αφήνει πολλά περιθώρια… Έτσι, μάθαμε ότι ναι μεν οι «Κινηματογραφιστές στην ομίχλη» έστειλαν επιστολή στον νέο υπουργό Πολιτισμού να τους δεχθεί για την ψήφιση- επιτέλους- κινηματογραφικού νόμου και ότι η Διασωματειακή Επιτροπή συνεδρίασε και ζητάει «θετική συνεργασία» μαζί του, αλλά νεώτερον ουδέν… Ο χρόνος, πάντως, τρέχει και σε λίγο- 13/11- θα αρχίσει το 50ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης χωρίς να έχει καμία ή ελάχιστες… ελληνικές ταινίες, μια και η πλειονότητα των σκηνοθετών που έχει έτοιμες νέες ταινίες έχει αποφασίσει να απέχει.