Το φάντασμα του Πατέρα

Υπάρχει βέβαια ένα θεματάκι.

Την ώρα που άνοιξα την ντουλάπα, για να σβήσω επιτέλους το ραδιόφωνο το οποίο νόμιζα πως κάποιος είχε κρύψει εκεί μέσα δολίως για να μου σπάσει τα νεύρα, βρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με το φάντασμα του Πατέρα. Έπρεπε να το περιμένω. Δεν υπάρχει Ελσινόρη χωρίς φάντασμα και αυτό που με τρόμαξε ακόμη περισσότερο ήταν ότι ο περί ου ο λόγος χαμογελούσε ώς τα αυτιά.

Προς στιγμήν φοβήθηκα ότι ήθελε να με πάρει κοντά του, μακριά η ώρα, αμέσως όμως μετά κατάλαβα πως ο άνθρωπος χαμογελούσε ευμενώς προς το μέρος μου, ευχαριστημένος από την εκλογική μου συμπεριφορά και γενικώς ευτυχής με την τροπή που πήραν τα πράγματα.

Μια χάρη μόνον ήθελε. Να ζητήσω από όλους αυτούς που φώναζαν πως «ζει κι αυτός μας οδηγεί» να το βουλώσουν επιτέλους, γιατί τα φαντάσματα της Ελσινόρης θέλουν κάποια στιγμή κι αυτά να ησυχάσουν και να αφήσουν τους ζωντανούς να τραβήξουν τον δρόμο τους. Δεν χρωστάνε τίποτε στον πρώτο παρατυχόντα που γουστάρει να κορνάρει για να εκφραστεί. Του υποσχέθηκα πως θα μεταφέρω το αίτημά του. Διότι, δυστυχώς, εγώ εδώ στην Ελσινόρη δεν είμαι τίποτε παραπάνω από Κανένας.

Υποβιβασμένος, υποβαθμισμένος στην κατάσταση του Κανένα, εκτός των άλλων είμαι υποχρεωμένος να σηκώσω τα μανίκια μου και να δουλέψω διότι, απ΄ ό,τι μου λένε, μέχρι προχθές καθόμουν άπραγος.

Άσε που μου ΄χει καθίσει η έμμονη ιδέα πως η Δανία ήταν, είναι και θα παραμείνει στον Βορρά. Κοίταξα τον Άτλαντα προτού γράψω την παρούσα επιστολή και ό,τι λογαριασμό κι αν έκανα δεν μου έβγαινε με τίποτε στον Νότο.