Ρευστότητα μεταξύ «κανονικού» και «ανώμαλου»

Η ανθρωπότητα, λέει ο Μπάουμαν, εκτός του ότι βρίσκεται σε ρευστή κατάσταση βρίσκεται και σε διαρκή κίνηση.

Αυτή η διαρκής κίνηση παράγει επιτυχημένους και αποτυχημένους καταναλωτές. Οι δεύτεροι αποτελούν τα απόβλητα αυτής της ευρισκόμενης σε συνεχή κίνηση κοινωνίας. Στις προκαπιταλιστικές κοινωνίες οι «ουδέτερες ζώνες», τα «ακυβέρνητα εδάφη» και στις πρώτες νεωτερικέςκαπιταλιστικές το κράτος πρόνοιας παρείχαν τα απαραίτητα μέσα επιβίωσης στους «περιττούς». Σήμερα δεν υπάρχουν χώροι για να διοχετευτούν «οι περιττοί άνθρωποι».

Αυτοί παραμένουν ή εισρέουν στο εσωτερικό των καταναλωτικών κοινωνιών και συγχρωτίζονται με τους «χρήσιμους» και «νόμιμους». Η μονιμότητα αυτής της χρησιμότητας αμφισβητείται από την ύπαρξη των «περιττών».

Θα προσέθετα πως ακριβώς αυτή τη ρευστότητα μεταξύ «κανονικού» και «ανώμαλου» δεν κατανοούν οι πολιτικές τής «μηδενικής ανοχής στη λαθρομετανάστευση». Η Δύση αρνείται το πρόβλημα των κοινωνικά απόβλητων την ίδια στιγμή που τους παράγει. Αντί να σκύψει στις αιτίες του προβλήματος, παράγει «στρατόπεδα προσφύγων». Με αποτέλεσμα να μη μένει τίποτα άλλο σ΄ αυτό το πλαίσιο, από την αντικατάσταση του κράτους πρόνοιας από το κράτος της «ποινικής δικαιοσύνης».