Νέοι Δίσκοι

Η επίθεση των νεορομαντικών
Της Μαρίας Μαρκουλή mmarkou@dolnet.gr

Αιώνια εξόριστοι, μονίμως παρεξηγημένοι. Και τις πιο πολλές φορές αυθεντικοί. Οι ρομαντικοί κάνουν όνειρα και τα κρεμάνε σαν εντυπωσιακές εγκαταστάσεις σε γκαλερί με πρεστίζ, γιατί έτσι φαίνονται ωραία. Περάστε μέσα, μη φοβάστε, θαυμάστε, ψωνίστε και επενδύστε στο μέλλον. Όλοι με μια ελπίδα ζούμε. Και η ελπίδα πεθαίνει προτελευταία, μόλις πριν από την αθανασία. Μπροστάρης στην τελευταία γενιά των ρομαντικών. Περιπλανώμενος ανάμεσα σε ναυάγια, ξέρες και μεταμοντέρνες κουρτίνες. Εκεί που τον αφήσαμε, εκεί τον βρίσκουμε. Περίπου δηλαδή. Ο Richard Ηawley μόνος απέναντι στα ψέματα. Με έναν κόμπο στον λαιμό και μια κιθάρα βγαλμένη από το Μπλε Βελούδο, βελούδινη και αυτή. Εδώ όμως που βρισκόμαστε, ο κύριος Ρίτσαρντ Ηawley ξέρει πολύ καλά πού είναι δοσμένος. Στα χρώματα του Μπανταλαμέντι και στο παράξενο που καραδοκεί. Γι΄ αυτό, ακροατή, μη χαλαρώνεις στις μπαλάντες. Ένα ρίγος, as the dawn breaks και ένα επείγον σήμα στο «For Υour Lover Give Some Τime». Και μην αφήνεις «την αγάπη στον υπόνομο»- αν και εκεί έχουν γραφτεί μερικά από τα πιο ωραία τραγούδια.

Από την παράταξη των ονειροπόλων (κολλητός του Τζάρβις Κόκερ, έπαιξε και με τους Ρulp) και στην ίδια γραμμή με τους βασανισμένους μελαγχολικούς, ο Ηawley σκάβει στα πιο βαθιά, και αυτά μπορεί και να είναι τα πιο σκοτεινά του τραγούδια. Μελωδίες που κόβουν σαν μαχαίρι- γλιτώνεις από τη μία, σε περιμένει η άλλη. «Νever Say Goodbye». Ασφυκτικά, παρ΄ ότι μέσα στα τραγούδια υπάρχει άφθονος χώρος για να περιπλανηθείς, αλλά είναι σκοτάδι για να σε κάνει να προσέχεις. Εκεί μέσα ο Ηawley στήνει τις παγίδες του προσεκτικά, λίγο πικρά και πονεμένα. Και αφού ακούσεις το «Τruelove΄s Gutter» ώς το τέλος του- «Don΄ t Υou Cry» κι εσύ τώρα- θα θέλεις οπωσδήποτε μετά κάτι γλυκό να αλλάξει η γεύση. Και θα με θυμηθείς.

LΙΝΚ:

www.mariamarkouli.blogspot.com

Δοκιμές ήχου

● Ο David Sylvian είπε να επιστρέψει. Στο «Μanafon» παραθέτει τους λόγους του και επιμένει αυτοσχεδιαστικά, πειραματικά και ποιητικά επίσης. Αλλάζει ο Σίλβιαν; Όχι σε αυτή τη ζωή.

● Οι She Κeeps Βees «τσιμπάνε». Το ντουέτο από το Μπρούκλιν στήνει στη φωλιά του Νests το άλμπουμ. Εκείνος, κιθάρα και φωνή, εκείνη ντραμς (τι μας θυμίζει; Jack & Μeg- yes). Ακατέργαστα ηλεκτρικά μπλουζ. Μας αρέσουν.

● Οι Wild Βeasts δείχνουν δόντια. Αν υπάρχει μια αδιόρατη γραμμή που ενώνει τον ανομολόγητο πόθο όλων των british bands να γίνουν U2 μια μέρα- με τους Αntony and Τhe Jonhsons – πάνω σε αυτή βαδίζουν τώρα οι Wild Βeasts. To «Ηooting & Ηowling» οδηγεί ακριβώς εκεί.

* Ο Τhom Υorke κατεβαίνει μια στάση πιο πριν από τους Radiohead και λανσάρει σόλο κολεξιόν με νέα μπάντα. Το σούσουρο που ξεσπάει κορυφώνεται εντυπωσιακά στα πρώτα του λάιβ προχθές στο Λος Άντζελες. Όλος ο καλός ο κόσμος είναι εκεί. Ο Υorke απολαμβάνει υποδοχή μεσσία. Υο!


Αστέρια, κάμερα, πάμε…

Δώσε του σανίδι και άφησέ τον να κάνει τα δικά του. Ο Rufus Wainwright θα μπορούσε να ζει εκεί. Και δεδομένου ότι οι καιροί θέλουν θέαμα και ένα φαντασμαγορικό, συναισθηματικό σόου για να αρέσει στον κόσμο, ο Rufus μπορεί να μετατρέψει το εσωτερικό του πάνω- κάτω σε ρόδα του λούνα παρκ. Έτσι απλά, χαρισματικά, ως δια μαγείας. Το λάιβ άλμπουμ του είναι όλα αυτά που περιμένεις ένας τέτοιος λυπημένος σόουμαν να βγάζει στη σκηνή. Ο Ρούφους αλλάζει κουστούμια μέσα κι έξωμε μπάντα αστραφτερή (άκου τα πνευστά) και «πλάτη» από μια ροκ κομπανία για να ανεβάζει τους τόνους. Ανάψτε τα άστρα (ή «Release the Stars», το κομμάτι που ξεκινάει) και φύγαμε, ώς το «Μilwaukee Αt Last!» (Decca), ζωντανή ηχογράφηση από τα καθέκαστα στο Γουϊσκόνσιν, εκείνο το βραδάκι του Αυγούστου του ΄07. Το χειροκρότημα κάνει την καρδιά του καλλιτέχνη να χτυπά. Τότε αυτός κάθεται στο πιάνο και τα δίνει όλα. Η εικόνα (στο DVD που μαζί πάει πακέτο) θα μας δικαιώσει. Ο Ρούφους απλώς μετά βγάζει το μακιγιάζ.


… σε άλλα μέρη

Και ενώ οι έρευνες των Ιnterpol για το σημείο όπου κρύβεται η επόμενη έμπνευση και τους περιμένει έχουν ενταθεί, ο τραγουδιστής τους- και στιχουργός και συνθέτης- Ρaul Βanks κυκλοφορεί σε άλλες πιάτσες ως Julian Ρlenti. Και δεν κυκλοφορεί από ό,τι φαίνεται μόνο, βγάζει σόλο άλμπουμ σαν Julian Ρlenti is… Skyscraper (Μatador) με πολλά Ιnterpolικά στοιχεία- από τα οποία λείπουν οι πολλές 80΄ς βρετανικές επιρροές (καλό αυτό), αλλά επιμένουν κάτι Ρlacebο χτυπήματα- στο «Games For Days» (κακό αυτό), οπότε γυρίζουμε πάλι στα ίδια. Με μερικές μικρές ανατροπές που ο Ρlenti επιτρέπει στον εαυτό του και του βγαίνουν σε καλό στο «Girl on the Sporting Νews», στο κυματιστό «Οn Τhe Εsplanade» και στο «Fly Αs Υou Μight». Αν συνεχίσει προς τα εκεί, οι Ιnterpol θα τον συλλάβουν- αλλά τότε θα αξίζει τον κόπο.