«Αναγκαστικά… αμέτοχος»

«ΜΕ ΛΕΝΕ Ηλία. Ήρθα στην Ελλάδα τριών χρονών. Από την Κένυα. Στην Κένυα δεν έχω πάει ποτέ από τότε. Εδώ τελείωσα το Δημοτικό, το Γυμνάσιο, το Λύκειο. Είμαι τριάντα τεσσάρων χρονών.

Εργάζομαι ως αγιογράφος. Δεν έχω την ελληνική υπηκοότητα.

Δεν έχω το δικαίωμα να ψηφίσω. Η πολιτική με ενδιαφέρει πολύ.

Την παρακολουθώ με πάθος. Οι Έλληνες φίλοι μου, που έχουν το δικαίωμα ψήφου, παραξενεύονται. Μάλιστα σπάζονται όταν ανοίγω πολιτική συζήτηση. Μου κάνει πραγματικά εντύπωση πόσο ανενημέρωτοι είναι. Όταν μαθαίνουν ότι εγώ δεν έχω δικαίωμα ψήφου δυσκολεύονται να το πιστέψουν.

Νομίζουν ότι τους κάνω πλάκα. Πώς νιώθω όταν έρχονται οι εκλογές; Ότι είμαι αναγκαστικά αμέτοχος. Τι μου έκανε εντύπωση σε αυτές τις εκλογές; Ότι όλοι συζητούσαν για λαθρομετανάστες. Εκτός από τους μετανάστες χωρίς χαρτιά, που είναι ένα υπαρκτό θέμα, υπάρχουμε κυρίως εμείς, οι εκατοντάδες χιλιάδες νόμιμοι μετανάστες που πληρώνουμε φόρους, που εκπληρώνουμε όλες τις υποχρεώσεις, που έχουμε δέσει τη μοίρα μας με τη μοίρα της Ελλάδας και δεν έχουμε το πιο στοιχειώδες δημοκρατικό δικαίωμα: το δικαίωμα ψήφου. Τι πιστεύω για αυτές τις εκλογές; Ότι είναι πολύ κρίσιμες. Θα κρίνουν προς τα πού θα πλεύσει η Ελλάδα στο μέλλον. Έχω την αίσθηση ότι γεννιέται κάτι καινούργιο από τα παλιά. Προσωπικά πιστεύω στις πολιτικές προτάσεις του Γιώργου Παπανδρέου. Νομίζω ότι αυτό που χρειάζεται η πολιτική στην Ελλάδα είναι λιγότερη δημαγωγία και περισσότερα απτά αποτελέσματα»…