Ο Γιώργος, ο Κώστας και οι Μπερλουσκόνι

ΓΙΑ ΠΟΛΛΕΣ δεκαετίες βαυκαλιζόμασταν με την ιδέα ότι η Ελλάδα ήταν «κάτι διαφορετικό» από την υπόλοιπη Ευρώπη. Πιστεύαμε ότι η κοινωνία μας έχει ιδιαιτερότητες, ότι ήμαστε «το κάτι άλλο», που δεν επηρεάζεται από τα ρεύματα που διατρέχουν τις κοινωνίες των εταίρων μας. Ότι ο Μπερλουσκόνι είναι φαινόμενο ιταλικό, ο Σαρκοζί γαλλικό και πάει λέγοντας.

Αν ίσχυε αυτό, τότε οι αυριανές εκλογές δεν θα ήταν κρίσιμες. Απλώς, το ένα κόμμα εξουσίας θα διαδεχόταν το άλλο και η ζωή θα συνεχιζόταν. Μπίζνες ας γιούζουαλ, που έλεγε και ο Ανδρέας Παπανδρέου. Τα πράγματα όμως απέχουν πολύ από αυτό. Δεν μιλάμε για μια απλή εναλλαγή στην εξουσία. Μιλάμε για την τελευταία ευκαιρία του πολιτικού μας συστήματος πριν από την εμφάνιση των Μπερλουσκόνηδων α λα ελληνικά.

Η οργή για την αδυναμία της κατεστημένης Αριστεράς ήταν η κινητήριος δύναμη για τον κ. Μπερλουσκόνι. Η συσσωρευμένη κοινωνική οργή για τα καμώματα της διακυβέρνησης Καραμανλή θα αποτελέσει, κατά πάσα πιθανότητα, μοχλό για τη νίκη του κ. Γ. Παπανδρέου. Ωστόσο η επικράτηση του ΠΑΣΟΚ προφανώς δεν αρκεί για να αλλάξουν οι διαθέσεις στην ελληνική κοινωνία.

Ράφτες και κοστούμια
Ο ΠΗΧΥΣ είναι πολύ ψηλά, για παράδειγμα, στον τομέα της διαφθοράς.

Μπορεί η ελληνική κοινωνία να υπέμεινε την καταιγίδα των σκανδάλων στα πεντέμισι χρόνια της Ν.Δ., αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι η αποκάλυψη ενός «πράσινου» λαμόγιου θα λειτουργήσει σαν τη σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.

Ο πήχυς είναι πολύ ψηλά σε όλα τα πεδία. Και όποιοι στο ΠΑΣΟΚ θεωρούν ότι η- αναμενόμενη- εκλογική νίκη τους σηματοδοτεί απλώς την επάνοδό τους στη νομή της εξουσίας, πολύ σύντομα θα αντιληφθούν ότι δεν βρισκόμαστε ούτε στο ΄81 ούτε στο ΄93 ούτε στο ΄96. Η σχέση των πολιτών με τα κόμματα έχει γίνει πολύ πιο χαλαρή. Μάλιστα, εύκολα μπορεί να γίνει και ανύπαρκτη. Και τότε θα ανοίξει ο δρόμος για «μεταπολιτικές» λύσεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου δείχνει ότι έχει απόλυτη επίγνωση της ψυχολογίας της ελληνικής κοινωνίας, εξ ου και οι δεκάδες προειδοποιήσεις του για εκείνους που «ράβουν κοστούμια». Για να έχει όμως ελπίδες να περάσει τον πήχυ, πρέπει να έχει δύναμη- και αυτό εξαρτάται πια μόνον από τους ψηφοφόρους.