«Τρομοκρατούμαι όταν βρίσκομαι στο επίκεντρο»

«Πολλοί δεν μπορούσαν να αποδεχτούν πως μια γυναίκα θα εκλεγόταν στο αξίωμα του προέδρου. Εδώ έχουν δυσκολία, θα μου πείτε, στο να δεχτούν πως μια γυναίκα μπορεί να διοικήσει μια εταιρεία ή μια ομάδα ανδρών», λέει η «Ωραία της Ημέρας», Κατρίν Ντενέβ για τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ και την αναμέτρησή της με τον Νικολά Σαρκοζί.

Δηλωμένη φεμινίστρια η Κατρίν Ντενέβ, που έχει πρωτοστατήσει στην συγκέντρωση 8.000 υπογραφών για τη μισογυνική συμπεριφορά που δέχτηκε η Σεγκολέν, πιστεύει πως ο ρατσισμός απέναντι στη γυναίκα δεν είναι γαλλικό φαινόμενο. «Ισχύει παντού. Ίσως λίγο λιγότερο στην Αμερική».

Στην Αγγλία όμως υπήρξε γυναίκα πρωθυπουργός και μάλιστα πανίσχυρη.

«Ναι, αλλά δεν θα υποστήριζα τη Μάργκαρετ Θάτσερ. Ήταν σκληρή και δύσκολη. Η Σεγκολέν ήταν διαφορετική. Αν και δεν ήταν πολύ καλή στην τελευταία τηλεοπτική αναμέτρηση που είχε με τον Σαρκοζί».

Πού το αποδίδει; «Η τηλεόραση είναι ένας τρομερός καθρέφτης. Κάνει τα πράγματα να φαίνονται μεγαλύτερα και πιο κοντινά από ό,τι είναι. Το επίπεδο του ντιμπέιτ γενικώς δεν ήταν υψηλό και αυτό με λυπεί», συνεχίζει η ακτιβίστρια ηθοποιός, που διευκρινίζει πως αν και την ενδιαφέρει η πολιτική «ουδέποτε εντάχθηκα σε πολιτικό κόμμα και δεν ακολουθώ τα πολιτικά πράγματα όπως η Σιμόν Σινιορέ ή η Μαργκερίτ Ντιράς».

Πολιτική ωστόσο φαίνεται πως είναι και η νέα ταινία της γοητευτικής 65χρονης- που αρνείται πως έχει κάνει πλαστική και αποδίδει την άψογη επιδερμίδα της στο καλό της γονίδιο, «αν θέλετε εξηγήσεις συναντήστε τη μαμά μου, που είναι 98 ετών», δηλώνει.

Τίτλος της «Ι want to see», και υποδύεται μια ηθοποιό που ονομάζεται Κατρίν Ντενέβ (!) η οποία ταξιδεύει στον χτυπημένο από τον πόλεμο Λίβανο. Το αποτέλεσμα είναι μια υβριδική ταινία, που ισορροπεί ανάμεσα στο ντοκιμαντέρ και τη φαντασία.

Άνετη, χαμογελαστή, δεν λέει να κόψει το τσιγάρο (αν και το είχε κόψει 11 χρόνια), μπορεί να μην κρύβεται από τους δημοσιογράφους, αλλά με το κοινό δεν τα πάει και πολύ καλά. «Έχω πρόβλημα όταν βρίσκομαι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Τρομοκρατούμαι και μόνο στην ιδέα ότι θα βρεθώ στη σκηνή και θα με κοιτάζουν. Αφήστε που κάνεις πρόβες και ξανά πρόβες για να παρουσιάσεις ενώπιον του κοινού κάτι έτοιμο. Στο κινηματογραφικό πλατό τα πράγματα είναι διαφορετικά. Μπορεί να είναι γύρω σου 25 ή 30 άτομα, αλλά ο καθένας κοιτάζει τη δουλειά του».