[ Πρόσωπα ] Το «κακό κορίτσι» της Πόλης

Η Ραμίζ Ερέρ, σκιτσογράφος της τουρκικής εφημερίδας «Ραντικάλ», είναι εδώ και δύο χρόνια εξόριστη στη Γαλλία. Στην Τουρκία, τα σκίτσα της δεν άρεσαν σε μερικούς…

Η46χρονη Ερέρ είναι γνωστή για τα σκίτσα της με τα τολμηρά κορίτσια και τους χοντρούς μουστακαλήδες φαλλοκράτες. «Οι γυναίκες της Ραμίζ είναι φιλήδονες. Φέρουν χωρίς κόμπλεξ τα κιλά τους και τη θηλυκότητά τους», λέει στη «Λε Μοντ» μια φίλη της σκιτσογράφου, η Τουρκάλα μυθιστοριογράφος Βιβέτ Κανετί. Η Εζέρ συμμετέχει στη συλλογική έκθεση σκιτσογράφων με τίτλο «Σκιτσάρισέ μου την ειρήνη στη Μεσόγειο» που συνεχίζεται έως τα τέλη Οκτωβρίου στη Μασσαλία.

Η Ραμίζ Ερέρ γεννήθηκε στο Κιρκλαρελί, στην Ανατολική Θράκη, σε μια οικογένεια με πέντε παιδιά. Ο πατέρας της ήταν λογιστής και η μητέρα της νοικοκυρά. Μεγάλωσε στην Κωνσταντινούπολη, όπου σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Έφηβη στα τέλη της δεκαετίας του 1970, θυμάται να παρακολουθεί με τα αδέλφια της τις διαδηλώσεις των αριστεριστών από το παράθυρο του διαμερίσματός τους. Ένα σύνθημα τής άρεσε περισσότερο απ΄ όλα: «Τα καλά κορίτσια πάνε στον παράδεισο, τα κακά κορίτσια πάνε παντού». Το 1999 κυκλοφόρησε στην Τουρκία ένα από τα πρώτα άλμπουμ της, με τίτλο «Κακό κορίτσι».

Τα κακά κορίτσια της Ραμίζ Ερέρ αφήνουν το βρακάκι τους να φαίνεται και μιλάνε χωρίς περιστροφές- για το σεξ και για τις σχέσεις των φύλων. «Είναι ένα μείγμα της βελγικής σχολής και του Ρεζέρ», λέει ο Ισραηλινός σκιτσογράφος Μισέλ Κίσκα. Η Ραμίζ σχεδιάζει «σύγχρονα κορίτσια που δείχνουν τον πισινό τους και περιγελούν τους άνδρες», λέει ο Ζωρζ Βολενσκί του «Charlie Ηebdo». Όμως η Ραμίζ Εζέρ πλήρωσε για το θάρρος της να μιλάει για το σεξ σε μια μουσουλμανική χώρα. Δέχθηκε καταιγισμό απειλών, ακόμη και εναντίον της οικογένειάς της- έχει δύο παιδιά, ένα 12χρονο αγόρι κι ένα 5χρονο κοριτσάκι, ενώ ο σύζυγός της, ο Τουντσάι Ακγκιούν είναι επίσης ένας γνωστός σκιτσογράφος και διευθύνει το περιοδικό «Leman». Έτσι πήρε τα παιδιά της, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι και ο άνδρας της τους επισκέπτεται μια φορά τον μήνα. Στη νέα πόλη της, το «κακό κορίτσι» της Κωνσταντινούπολης λέει πως λατρεύει τους «χολερικούς γέρους σερβιτόρους των καφέ», τις σκάλες της Μονμάρτρης, τη βροχή και την «ξανθιά κλοσάρ που βρίσκεται μπροστά στο αρτοπωλείο με τον σκύλο της» και της δίνει λίγα χρήματα κάθε μέρα.