Μουσική

«Κι όμως, υπάρχει ζωντάνια γύρω μας»
Της Χάρης Ποντίδα

Για την έμπνευση, τις εμμονές του, τη δισκοφοβία του μιλάει ο Μανώλης Φάμελλος με αφορμή το νέο του άλμπουμ «Η στιγμή που κρατάει για πάντα»
Ένας «φαμελλικός» δίσκος. Σαν να έπιασε το νήμα (της συνέχειας) από εκεί που το είχε αφήσει και να επέστρεψε στον… εσωτερικό του κόσμο που τα τελευταία χρόνια είναι- σταθερά- μελαγχολικά φωτεινός. Ήρεμος ηλεκτρονικός ήχος, ωραίες μελωδίες και ένας στίχος που επιβεβαιώνει την προσήλωση (και την ικανότητά του) στη μαστοριά της τραγουδοποιίας, χωρίς ποτέ να υποπέσει- ούτε καν να πλησιάσει- το παράπτωμα του εντυπωσιασμού.

«Τα τελευταία χρόνια», μου λέει, «μπορεί να κολλήσω για μέρες σε έναν στίχο και να μη μπορώ να κοιμηθώ τα βράδια». Οπότε τι συμβαίνει σ΄ αυτές τις περιπτώσεις; «Βγαίνω και περπατάω. Τον χειμώνα σίγουρα έβαλα σε υποψίες τους γείτονες. Όταν απολαύσω μια διαδρομή θέλω να την επαναλάβω. Και ξανά και ξανά…».

Κι όμως, ο νέος του δίσκος δεν μπορεί να θεωρηθεί χειμωνιάτικος δίσκος. «Η στιγμή που κρατάει για πάντα»- που βγήκε στη νέα Lyra του ομίλου Γιαννίκου- έχει την ελαφρότητα και τη μελωδικότητα ενός ποπ δίσκου (αυτή που γνωρίσαμε στη μετά τους Ποδηλάτες εποχή του) και πρέπει να τον ακούσεις με προσοχή για να εντοπίσεις την υποδόρια μελαγχολία του. Κυρίως στους στίχους.

«Συμφωνώ», λέει. «Είναι σαν να έχουν τα τραγούδια ένα θετικό πρόσημο».

Αισθάνεσαι πιο αισιόδοξος τελικά;- τον ρωτάω. «Όχι» (η απάντηση είναι αναμενόμενη).

Μήπως προσπαθείς να το παίξεις πιο αισιόδοξος γιατί το ζητάει η εποχή;

Όχι επειδή το ζητάει η εποχή ή ο χώρος. Αλλά γιατί όταν εκλείπει αυτό το πράγμα από μέσα σου θέλεις να το αναπαραστήσεις ακόμη και με συνθετικά μέσα. Τι άλλο είναι το τραγούδι, νόμιζες; Η προσπάθεια να προσθέσεις μια ανταύγεια στο μικροκλίμα σου.

Η «αναντιστοιχία», όπως λέει, μεταξύ της ατμόσφαιρας της μουσικής και αυτά που λένε οι στίχοι είναι ένα «παιχνίδι» που το έχει παίξει πολλές φορές (στα τραγούδια του) και κάτι που τον χαρακτηρίζει απόλυτα. Από την άλλη πλευρά δεν προσπαθεί να κατευθύνει την έμπνευσή του «η οποία είναι άγνωστο πώς αναδύεται και τι φανερώνει».

«Τα τραγούδια γράφτηκαν από τον προηγούμενο Σεπτέμβριο, σε μια εποχή που ήμουν βαθιά μέσα σε έναν άλλο δίσκο, διαφορετικού κλίματος. Έναν σκοτεινό δίσκο… Λες και το σκοτάδι να μην επέτρεψε την επικράτησή του γιατί χρειαζόταν αυτή την ισορροπία δυνάμεων. Βέβαια πρόκειται για την ίδια “συζήτηση”. Μόνο που στον νέο δίσκο γίνεται μπροστά στα ανοιχτά παράθυρα, ενώ στην άλλη δουλειά θα είναι κεκλεισμένων των θυρών».

Μήπως φοβάσαι να μιλήσεις καθαρά γι΄ αυτά που αισθάνεσαι και προτιμάς τις πιο μεσαίες λύσεις;

Α, μπα. Δεν έχω καμία επιδίωξη από ένα σημείο κι έπειτα. Το βάρος της φιλοδοξίας μου δεν είναι τόσο δυσβάσταχτο όσο πριν. Δηλαδή, αν δεν γνωρίσω τη μεγάλη επιτυχία, δεν θα μου στερούσα κάτι πολύ ζωτικό.

Φοβία καμιά;
Όλων των ειδών οι φοβίες. Μία από τις τελευταίες, η δισκοφοβία. Να ακούς αυτό που έχεις γράψει και να λες «ωχ, εδώ είναι χάλια»- αν και αυτό είναι μοιραίο να το πάθεις, πάντα υπάρχουν δεύτερες σκέψεις… Όσο περνάει ο καιρός βέβαια το απολαμβάνω κι αυτό μ΄ έναν περίεργο μελαγχολικό τρόπο.

Οπότε τι περιμένεις να γίνει μ΄ αυτόν τον δίσκο;

Να παιχτεί, να ακουστεί, να με βοηθήσει να έρθω σε επαφή με νέους… Περιμένω να συνεχίσω να στριφογυρίζω σ΄ αυτόν τον κύκλο (τον μουσικό) να αγαπήσουν οι άνθρωποι τα τραγούδια μου και μέσω αυτών να γίνω κι εγώ λίγο πιο αξιαγάπητος. Ίσως να καταφέρω κι εγώ να αγαπήσω.

«Ζούμε σε μεταβατική εποχή. Χωρίς όμως να σημαίνει ότι οδηγούμαστε σε μια νέα κατάσταση»

«Αλλάζουμε παράσταση, όχι έργο»

Ταλέντο: Στην αγάπη πιστεύω, όχι στο ταλέντο. Να αγαπάς τόσο που να μη θες να ζήσεις χωρίς…

Εκλογές: Ζούμε την εποχή της μάχης των εντυπώσεων. Στην ουσία δεν αλλάζουμε προσανατολισμό, απλώς έχουμε κουραστεί από μια εικόνα και προκρίνουμε μια άλλη. Αλλάζουμε παράσταση, όχι έργο.

Tραγούδι: Ακόμη και σήμερα ακούμε τραγούδι που απηχεί το κλίμα της μεταπολίτευσης. Αυτό είναι το πιο νοσηρό παρά οτιδήποτε άλλο. Γιατί είναι η επιλογή μας.

Νέοι: Δεν υπάρχει δισκογραφική εταιρεία που να στηρίξει τη δουλειά τους. Είναι δύσκολη (σχεδόν ανέφικτη) και μια ευκαιρία από το ραδιόφωνο.

Μέλλον: Δημιουργεί νέους όρους και νέες συνθήκες. Οπότε είναι μάταιο να προεξοφλούμε τη συνέχεια…

Μόνικα: Καθόλου τυχαία η επιτυχία. Το λάιβ της μου άφησε μια γλυκιά γεύση.

Μύρωνας Στρατής: Κάναμε μαζί την παραγωγή του δίσκου του, κάναμε παρέα, του έδωσα και μου έδωσε. Στον χώρο που θέλει να κινηθεί πιστεύω ότι θα σπάσει κώδικες και στερεότυπα.

Σημείο καμπής: Ο κόσμος ξυπνάει από έναν λήθαργο και εκπλήσσεται από το πόση ζωντάνια υπάρχει γύρω του…