«Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση»

Αναζητώντας τις αιτίες του πολλαπλασιασμού των σκηνών και της ανάλογης αύξησης των παραστάσεων απευθυνθήκαμε σε τρεις ανθρώπους του χώρου, από τους πιο παλιούς που υιοθέτησαν το μοντέλο των πολλών σκηνών και του πολυρεπερτορίου.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος που ίδρυσε το 1997 και γιγάντωσε το Θέατρο του Νέου Κόσμου, αν και γνωρίζει πως είναι μια απειλητική χρονιά ανεβάζει τον πήχυ των σκηνών και των παραγωγών του. Τα νούμερα που μας δίνει είναι ενδεικτικά της επιθετικής πολιτικής που υιοθετεί:

«Ο προϋπολογισμός της ερχόμενης χρονιάς ανέρχεται σε 1.134.286 ευρώ, με 10 παραγωγές, 6 συμπαραγωγές, 2 φιλοξενίες, με το θέατρο για παιδιά σε ιδρύματα, με 47 ηθοποιούς και 14 τεχνικούς και διοικητικούς, έναντι του περσινού προϋπολογισμού των 934.187 ευρώ, με 9 παραγωγές, 3 συμπαραγωγές, με τη διοργάνωση του Φεστιβάλ Devised, με 26 ηθοποιούς και 13 υπαλλήλους. Για μας όλες οι σκηνές είναι ισότιμες. Το γεγονός πως προσθέσαμε τρεις σκηνές με παραστάσεις τα Δευτερότριτα στις τρεις αίθουσες ανεβάζει μεν το κόστος, αλλά ανανεώνει και τα όνειρά μας. Είναι μια απειλητική χρονιά κατά την οποία ίσως κριθεί αν θα πρέπει να μαζευτούμε ή να αλλάξουμε πολιτική ως προς τα όνειρά μας».

Ο Αντώνης Αντύπας, ο οποίος δημιούργησε το 1994 τη δεύτερη σκηνή στον πάνω χώρο του «Απλού Θεάτρου», είναι προβληματισμένος με τον πολλαπλασιασμό των σκηνών.

«Η νέα σκηνή ιδρύθηκε για να δοθεί η δυνατότητα σε νέους ανθρώπους, συγγραφείς, σκηνοθέτες και συνεργάτες, να δοκιμάζονται σε έργα και παραστάσεις πιο προωθημένες. Έτσι όμως όπως έχουν προχωρήσει τα θεατρικά πράγματα- κι επειδή εγώ δεν νοικιάζω τους χώρους ώστε να έχω έσοδα- και με τη μείωση της επιχορήγησης δημιουργούνται πολλά ερωτηματικά όσον αφορά τη συνέχειά τους. Γενικότερα όμως προβληματίζομαι με την καθιερωμένη πια άποψη να δίνονται τόσες πολλές παραστάσεις. Σήμερα, όλοι κάνουν θέατρο. Σε εποχή κρίσης, όπου όλα είναι δύσκολα, δημιουργείται η αίσθηση ότι το να κάνεις θέατρο είναι κάτι εύκολο για να ασχοληθεί κανείς. Πραγματικά, δεν ξέρω αν συμβάλουν στην πρόοδο του θεάτρου».

Ο Γιώργος Λυκιαρδόπουλος, ο οποίος ανέλαβε με τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη πριν από τρία χρόνια το Θέατρο Χώρα, σε περίοδο οικονομικής κρίσης επιτίθεται, διατηρώντας τις τρεις σκηνές του θεάτρου που φιλοξενούν 12 παραγωγές (καινούργιες και επαναλήψεις), καθώς και τις δύο σκηνές για εφήβους και παιδιά.

«Η σκέψη είναι ότι έχουμε ένα θέατρο με τρεις σκηνές. Κι επειδή δεν κατεβάζουμε ρολά πρέπει να προγραμματίσουμε. Η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Η τέχνη στη δυσκολία είναι διαφυγή για τον κόσμο. Άρα, προσφέροντας θεάματα ελκυστικά, βρίσκεις ανταπόκριση. Αν είχα μπουζούκια θα είχα μαζευτεί. Το θέατρο στο Λονδίνο σκίζει. Στην Αμερική επίσης. Εμείς, στον τρίτο χρόνο λειτουργίας του θεάτρου, προσπαθούμε να βρούμε το ύφος των παραστάσεων, που θα είναι φρέσκες νεανικές, δελεαστικές, διαμορφώντας ένα καλλιτεχνικό προφίλ και ταυτόχρονα κάνοντας παραγωγές που έχουν εμπορική διάσταση, ελπίζουμε και στην επιχορήγηση. Ακόμα και οι μισές από τις 12 παραγωγές που ετοιμάζουμε και φιλοξενούμε να πάνε καλά, είναι ένα ρίσκο που έχει ωραία τρέλα».