Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, τα πρέπει και τα μη, οι Γιώργος Παπανδρέου και Κώστας Καραμανλής πέρασαν τα φοιτητικά τους χρόνια στην Αμερική.
Και οι δύο βρέθηκαν στη Μασαχουσέτη. Σε διαφορετικές εποχές, σε άλλα πανεπιστήμια. Εκεί έκαναν τις μικρές τους «επαναστάσεις». Εκεί γνώρισαν φίλους που δεν τους ένοιαζε η πολιτική κληρονομιά που κουβαλούσαν. Εκεί- τουλάχιστονμπορούσαν να είναι οι εαυτοί τους.
Ο «ροκάς» του Άμχερστ
Η εποχή των κινημάτων της αμφισβήτησης, του πολέμου στο Βιετνάμ και του σκανδάλου Γουοτεργκέιτ βρήκε τον κ. Παπανδρέου στο κολέγιο Άμχερστ της Μασαχουσέτης. Σπούδαζε κοινωνιολογία σε ένα από τα κορυφαία ακαδημαϊκά ιδρύματα της Αμερικής, όπου υπήρχαν τα περισσότερα γήπεδα τένις ανά φοιτητή στη χώρα. Παράλληλα όμως ο Γιώργος Παπανδρέου σπούδαζε τη ζωή. Ως μέλος μιας πολυπολιτισμικής παρέας είχε την ευκαιρία να απαλλαγεί από την πίεση του ονόματός του, να γνωρίσει άλλες ιδέες και στο τέλος να ανακαλύψει τον εαυτό του.
Οι πρώτοι συγκάτοικοι του κ. Παπανδρέου στη φοιτητική εστία ήταν ένας μαύρος από το Τενεσί και ένας Εβραίος από τη Νέα Υόρκη. Αργότερα θα έμενε στο ίδιο δωμάτιο με τον Χουάν Ρόκα, έναν πλεϊμπόι από το Εκουαδόρ με μαλλί πάντα στην τρίχα και μυαλό κολλημένο στις γυναίκες. Όσο εκρηκτική ήταν η προσωπικότητα του Ρόκκα, τόσο ήρεμη ήταν αυτή του Παπανδρέου, όπως θυμάται ένας από τους πρώην συμφοιτητές του. «Ο Γιώργος ήταν ήσυχος. Δεν ήταν ποτέ το κέντρο της προσοχής», λέει στα «ΝΕΑ» ο Φίλιππος Τσιάρας. «Ήταν περισσότερο ειρηνοποιός παρά πολεμιστής. Πάντα έψαχνε για λύσεις και προσπαθούσε να βοηθήσει όπου υπήρχε πρόβλημα».
Οι γυναίκες. Ο κ. Τσιάρας έμενε στον ίδιο όροφο με τον κ. Παπανδρέου στην εστία. Μόλις γνωρίστηκαν έγιναν κολλητοί. Μαζί με τον Στέφανο Μανουηλίδη και τονσυμφοιτητή τότε, και μετέπειτα πολιτικό αντίπαλο- Αντώνη Σαμαρά ήταν αχώριστη παρέα. Το κολέγιο Άμχερστ ήταν τότε μόνο αρρένων, αλλά είχε την τύχη να περιτριγυρίζεται από πανεπιστήμια θηλέων. «Όταν άλλοι βουλευτές στην Ελλάδα μάς βλέπουν να γελάμε μαζί, δεν αντιλαμβάνονται ότι δεν γελάμε για την πολιτική, αλλά γιατί θυμόμαστε τις παλιές μας φιλενάδες από το Χόλιοκ και Σμιθ», είχε πει το 1985 σε συνέντευξή του στους «Νew Υork Τimes» ο Αντώνης Σαμαράς.
Αναμνήσεις που δεν έχει ξεχάσει μέχρι σήμερα και ο κ. Τσιάρας. «Είχαμε τόσο πολλά κολέγια θηλέων γύρω μας που αντιστοιχούσαν τέσσερις γυναίκες σε κάθε άντρα», λέει. «Συχνά οι φοιτήτριες διοργάνωναν πάρτι που τα αποκαλούσαμε μίξερς. Πηγαίναμε εκεί και το καμάκι το έκαναν αυτές».
Η πολιτική. Ελευθερία, ειρήνη και αντίδραση ήταν οι έννοιες που έδιναν νόημα στην καθημερινότητα της νεολαίας. Όχι μόνο στα λόγια, αλλά και στην πράξη. Ο Γιώργος Παπανδρέου ακολουθούσε τους συμφοιτητές του στα κινήματα της εποχής. Σε μια από τις ενέργειές τους, μαζεύτηκαν 1.000 άνθρωποι και ακινητοποίησαν τα Β52 σε μια αεροπορική βάση κοντά στο Άμχερστ. Διαμαρτύρονταν για τους βομβαρδισμούς στο Λάος και την Καμπότζη. «Ακόμα και ο πρόεδρος του κολεγίου ήταν μαζί μας», θυμάται ο κ. Τσιάρας. «Μας συνέλαβαν και μας οδήγησαν σε μια φυλακή που φυσικά δεν μπορούσε να μας χωρέσει όλους. Στο τέλος μάς άφησαν να φύγουμε».
Ο Χένρι Μπουμ, φίλος και συμφοιτητής του Γιώργου Παπανδρέου, τον θυμάται να πηγαίνει συχνά σε εκδηλώσεις Ελληνοαμερικανών και να στηρίζει την καμπάνια του πατέρα 
Η συμμετοχή του κ. Παπανδρέου στην πολιτική ήταν αναπόφευκτη, όσο κι αν ήθελε να ξεφύγει. «Για τον Γιώργο το Άμχερστ ήταν μια ευκαιρία να ζήσει σαν όλους τους άλλους. Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ήταν το καταφύγιό του», λέει ο κ. Τσιάρας. «Η καταγωγή του όμως δεν του άφηνε πολλά περιθώρια επιλογής. Το να είσαι Παπανδρέου είναι σαν να είσαι ένας Κέννεντυ. Δεν μπορείς να ξεφύγεις από το πεπρωμένο σου».
Ο «διπλωμάτης» του Ταφτς
Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Νομική και τη θητεία του στο Ναυτικό, ο Κώστας Καραμανλής έφτασε στη Βοστώνη το 1980 για να κάνει το μεταπτυχιακό του. Έπειτα από παρότρυνση του βουλευτή της Ν.Δ. Αντώνη Σαμαρά γράφτηκε στη Σχολή Διπλωματίας Φλέτσερ του Πανεπιστήμιου Ταφτς. Πρόκειται για την αρχαιότερη σχολή διεθνών σχέσεων στην Αμερική. Μια σχολή που λειτουργεί από το 1933 και στην οποία φοιτούν κυρίως γόνοι εύπορων λευκών οικογενειών. Οι απόφοιτοί της στελεχώνουν κορυφαίες θέσεις σε διεθνείς οργανισμούς, στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, ακόμα και στη CΙΑ. Η διασκέδαση. Ο κ. Καραμανλής έμενε σε φοιτητική εστία, οδηγούσε μια παλιά σεβρολέτ και έκανε κολλητή παρέα με τον μετέπειτα ευρωβουλευτή της Ν.Δ. Γιώργο Δημητρακόπουλο. Η Βοστώνη, φοιτητικός προορισμός για χιλιάδες νέους, δεν είχε τον κοσμοπολίτικο αέρα της Νέας Υόρκης ή τους χαλαρούς ρυθμούς της Ελλάδας. Σε μια πόλη χωρίς συγκεκριμένη ταυτότητα και με αρκετές δόσεις πουριτανισμού στη διασκέδαση, ο κ. Καραμανλής περνούσε τον ελεύθερο χρόνο του παίζοντας μπάλα ή πίνοντας μπίρες στο εστιατόριο «Καζαμπλάνκα» κοντά στην πλατεία του Χάρβαρντ.
Οι παρέες του ήταν πιο κλειστές από αυτές του Γιώργου Παπανδρέου. Αλλά όπως ο κ. Παπανδρέου μπορούσε να κρυφτεί στην ανωνυμία του Άμχερστ, έτσι και ο κ. Καραμανλής είχε τη δυνατότητα να καμουφλαριστεί στην επωνυμία της Σχολής Φλέτσερ. Σχεδόν όλοι οι συμφοιτητές του προέρχονταν από ισχυρούς οίκους. Και σήμερα κατέχουν σημαντικές θέσεις στο αμερικανικό κατεστημένο. Ένας από αυτούς, ο Φιλ Ζέλικο, υπήρξε σύμβουλος της υπουργού Εξωτερικών Κοντολίζα Ράις. «Ήταν ένας σοβαρός και ικανός νέος, με καλούς τρόπους», απάντησε λακωνικά στα «ΝΕΑ» ο Ζέλικο για τα φοιτητικά του χρόνια με τον κ. Καραμανλή. «Ο Κώστας ήταν ευγενικός και ευχάριστος. Παρά την καταγωγή του είχε μια φυσιολογική ζωή ως φοιτητής», λέει στα «ΝΕΑ» ο Ίαν Λέσερ, ένας ακόμα παλιός συμφοιτητής. «Βέβαια, εξεπλάγην όταν ο Κώστας εξελέγη πρωθυπουργός στην Ελλάδα. Είναι πάντα μια έκπληξη όταν ένας πρώην φίλος και συμφοιτητής σου αναλαμβάνει την ηγεσία μιας χώρας».
Τα μαθήματα. Ως μεταπτυχιακός φοιτητής πρώτα και αργότερα στο διδακτορικό του, ο Κώστας Καραμανλής ήταν πολύ κοντά στους καθηγητές του. Ένας από αυτούς ήταν ο Άλαν Χένρικσον, που επιμελήθηκε το διδακτορικό του κ. Καραμανλή 
Το 2005, ως Πρωθυπουργός πλέον, ο κ. Καραμανλής υπήρξε βασικός ομιλητής στην 149η τελετή αποφοίτησης του Ταφτς και ανακυρήχθηκε διδάκτωρ της Νομικής. Ήταν στιγμές χαράς. Μια επιστροφή στο παρελθόν. Ένα ευχάριστο διάλειμμα από τον πονοκέφαλο των πολιτικών του καθηκόντων που τον περίμεναν πίσω στην Αθήνα.
