Το Πνεύμα του Τόνου

Σεπτεμβριανά
Της Εύας Κοταμανίδου

Σεπτέμβρης, ο αιώνιος κλαψιάρης! Φέτος το παράκανε, κλαίει συνέχεια, ποτάμι τα δάκρυα, άλλοτε γοερά, αστράφτει και βροντάει, άλλοτε μυξοκλαίει σιγανά και παραπονεμένα.

Για κάποιους είναι ο μήνας ο γλυκός, ο μελαγχολικός, μετά το δοξαστικό, ξένοιαστο καλοκαίρι, για άλλους ο μισητός μήνας των μεγάλων δεινών. Κι αλήθεια, δεν είναι ψέμα. Πόσα τρομερά πονεμένα γεγονότα δεν έχουν κατά καιρούς συμβεί στο διάβα του! 5 Σεπτεμβρίου 1955, πογκρόμ κατά του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, ο δεύτερος ξεριζωμός των Ελλήνων. Καταστροφές ελληνικών περιουσιών, σπίτια, μαγαζιά, μέσα σε μια νύχτα, με το πρόσχημα της επίθεσης στο σπίτι του Κεμάλ στη Θεσσαλονίκη. Τριάντα τρία χρόνια πριν, στη μαρτυρική προκυμαία της Σμύρνης, τέλη Αυγούστου αρχές Σεπτέμβρη 1922, η πλήρης καταστροφή κι ο πρώτος μεγάλος, τραγικός ξεριζωμός του Ελληνισμού της Μικρασίας. 7

Σεπτεμβρίου 1999, ο τρομερός σεισμός της Πάρνηθας 5,9 Ρίχτερ, με 143 νεκρούς, 200 καταρρεύσεις σπιτιών, με καταστροφές και βλάβες σε 85.000 οικοδομές. Όλη η Αττική στους δρόμους, αλαφιασμένη, παραπαίουσα.

11 Σεπτεμβρίου 2001, τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους του Παγκοσμίου Κέντρου Εμπορίου της Νέας Υόρκης και στο Πεντάγωνο στην Ουάσιγκτον. 3.230 νεκροί.

Οσάμα Μπιν Λάντεν ή αμερικανικός δάκτυλος;

Πολλοί ακόμα αναρωτιούνται τι συνέβη στο Σημείο Μηδέν.

Όπως και να ΄ναι, χειρ ανθρώπινη ή φυσικά φαινόμενα φόρτωσαν στον κακομοίρη μήνα Σεπτέμβρη πλήθος συμφορών, μέχρι και δολοφόνο τον είπε ο ποιητής: «Με τις πρώτες σταγόνες της βροχής, σκοτώθηκε το καλοκαίρι». Πώς να μην κλαίει απαρηγόρητος ο καημένος!