ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΣ ΤΟΥ ΠΟΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΜΕΛΒΙΛ

Ο κλέφτης του στρατοπέδου εγκωμιάστηκε από κριτικούς και αναγνώστες όταν κυκλοφόρησε το 1984, επιβεβαιώνοντας τη φήμη του Γουλφ ως μάστορα της μικρής φόρμας και ως «Αμερικανού Τσέχωφ». Στην πραγματικότητα ο Γουλφ, που θεωρείται μαζί με τον φίλο του Ρέιμοντ Κάρβερ και τον Ρίτσαρντ Φορντ, συνυπεύθυνος για την αναγέννηση του αμερικανικού διηγήματος, δοκιμάζεται εδώ στη φόρμα της νουβέλας και τα καταφέρνει περίφημα. Ο ίδιος δεν θεωρεί τον εαυτό του «αναγεννητή» αλλά φυσιολογικό συνεχιστή μιας μακράς παράδοσης διηγηματογράφων, που εκκινεί με τον Έντγκαρ Άλαν Πόε και τον Χέρμαν Μέλβιλ και συνεχίζεται αδιάσπαστη. Εξίσου διαφωνεί με την κατάταξή του στη σχολή του «βρώμικου ρεαλισμού», ενός κινήματος απότοκου του «μινιμαλισμού» και χαρακτηριζόμενου από εξαιρετική οικονομία στην έκφραση, αποστροφή προς τους επιθετικούς προσδιορισμούς, κοινότοπους χαρακτήρες και επιφανειακές περιγραφές που επιτρέπουν στον αναγνώστη να ανασύρει το νόημα που το κείμενο επιμελώς αποκρύπτει. Όχι πως το έργο του δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά, αλλά επειδήόπως και ο Κάρβερ- δεν θεωρεί ότι ανήκει σε κάποιο κίνημα, αλλά ότι αντλεί απευθείας έμπνευση από τον Μοπασάν, τον Χέμινγουεϊ και- περιέργως- την Άιν Ραντ.