Μυρίζεις τον καφέ που σερβίρεται στον πάγκο

Ένα ακόμη αριστούργημα του δεξιοτέχνη της αστυνομικής λογοτεχνίας;

Σίγουρα, χωρίς καμιά αμφιβολία. Οι ανατροπές που σε παρασύρουν από τη μια σελίδα στην άλλη, το παιχνίδι της αθωότητας που μεταμορφώνεται, σχεδόν χωρίς να το καταλάβεις, σε ενοχή- σχεδόν χιτσκοκικής υφής-, οι χαρακτήρες που ολοκληρώνονται με δυο μονάχα πινελιές και, πάνω απ΄ όλα, το σήμα κατατεθέν της ιδιοφυΐας του Σιμενόν. Η ατμόσφαιρα, οι μυρωδιές, οι φευγαλέες κινήσεις.

Μυρίζεις τον καφέ που σερβίρεται στον πάγκο και νιώθεις την υγρασία από το λάστιχο που καθαρίζει το πεζοδρόμιο από τα σκουπίδια της λαϊκής.

Ολόκληρο το μεγαλείο του Σιμενόν αποκαλύπτεται μέσα σ΄ αυτές τις διακόσιες σελίδες. Αν μάλιστα σκεφθείτε ότι το αριστούργημα γράφτηκε μέσα σε δέκα μόλις μέρες, τον Αύγουστο του 1956, στις Κάννες, αγαπητοί συνάδελφοι συγγραφείς δικαιούστε να πρασινίσετε από τη ζήλεια σας. Εγώ πάντως πρασινοκιτρίνισα.

Είμαι λάτρης του Μαιγκρέ. Το λέω και το ξαναλέω. Κάθε φορά που τελειώνω έναν στενοχωριέμαι μη μου τελειώσουν και δεν βρω να διαβάσω έναν ακόμη. Ευτυχώς έχει γράψει πολλούς ο Σιμενόν. Όμως ο Ανθρωπάκος από το Αρχαγγέλσκ ξεπερνάει κάθε προσδοκία που μπορεί να έχει δημιουργήσει ο επιθεωρητής. Είναι ένα κείμενο που σίγουρα έχει τη θέση του στον κανόνα του 20ού αιώνα.